Ոզնու բախտը
Արջը մի մեծ անտառ ուներ ու, դեռ քիչ չի՝ տեր ու տիրականն էր այդ անտառի, ամեն անտառ իրենն էր համարում։ Ոզնին ու կզաքիսն էլ իրենց բաժին անտառն ունեին ու մի օր հաշտ էին, երկու օր՝ իրար բուն էին քանդում։ Աղվեսը սրանց բոլորին բարեկամ
«Տպավորություն, արևածագ…»
Արթնանալ՝ մտքում համառող, մի քանի անգամ կրկնվող մի ֆրազով, որ ավելի շուտ տպավորություն է, քան միտք: Վերջին շաբաթներին տեղեկատվական պատիր խրախճահանդեսներում ներսն ու դուրսն այնքան են պրկվել, խառնվել, որ դժվար է ասել՝ քո՞նն է, թե՞ գալիս է արտաքին մի լսափողից: …Երրորդ համաշխարհային պատերազմի
Աննահանջների ողբը
Անտուն,Շիվար նորից,Մարդիկ պայքարն ուսին տարան,Եվ քայլեցին տխուր,Եվ քայլեցին վստահ,Ինչ էր երկիրն ուզում,Ինչու մեզ չի լսում։Աղաղակ է ու ցավ,Մեկը քեզ ուրացավ, Բայց հազար ու հազար,Որ աննահանջ են միշտ`Քեզանով են ապրում։Երկի՛ր, գիտես՝ հեշտ չէլսել միմյանց, երբ սոխակի երգըՀամազարկն է փոխել,Եվ թվեր են գրվում,Եվ ասում են
«Նրանց հիվանդանոցային առօրյան վստահորեն ունի գրական գույների կարիք»
«Դարակ» հրատարակչության ծրագրերի ղեկավար Հասմիկ Ավագյանի հետ զրուցել ենք «Դարակի»՝ «Գիրքը՝ զենք» նախագծի, ինչպես նաև վիրավորում ստացած զինվորներին գրքեր նվիրելու նախաձեռնության մասին։ — Ինչպե՞ս ծնվեց «Գիրքը՝ զենք» նախագիծը և ինչո՞վ է այն առանձնանում։ — «Գիրքը՝ զենք»-ը իրավիճակի հրամայականն էր: Մենք չէինք կարող
Սերգեյ Մկրտչյան․ Նոր ուղղության մասին
Զոհված հերոսները նախևառաջ իրենց կյանքը տվել են հանուն մեր մշակույթի, իսկ մեր կռիվը դեռ նոր է սկսվում և տևելու է շա՜տ երկար։ Մենք կարող ենք այս ցանցում սուր և հզոր բուրգ կառուցել։ Կեցցե՛ հայկական մշակույթը։ Նոր վերածնունդ Տեքստը մեծամասամբ ուղղված է մշակութային գործիչներին։
Սաթենիկ Մկրտչյան․ Ընտրյալը
Երբ նա արդեն մե՜ծ՝ երրորդ դասարանցի մի մեծ տղա էր, ամառվա կեսին գլուխը գլխաշորով ծածկած՝ տանից դուրս եկող տատին ասել էր. -Տատ ջան, կարելի՞ է՝ ես էլ քեզ հետ գամ: -Իհա՛րկե, բալես,- քնքշանքով պատասխանել էր տատը,- իհա՛րկե, մանավանդ որ, ինձ անվտանգ կանցկացնես խաչմերուկները:
Հովիկ Հովեյան, Ձայնարկու ցեղիս…
Ձայնարկու ցեղիս Մնջախաղացի թեփուկ հագցրած Եվ մորթվողիս մարմնի զուսպ գալարներից Ցավի այբուբեն հորինած Անհոդաբաշխներ, իջեք Աշխարհից… Եվ մի շուլալվեք Շումերաշղարշ ոտքիս քանդակին՝ Գաղտնեզերք եմ ես՝ լեռան կուրծք կերած… Գիշամբոխներ թլիփ, Իջեք ծիրանենուս գլխագին-ճյուղից՝ Տանուլ տրվելիք աչքերս եմ ջնջում Ճամփաբաժանում շեղ հորիզոնի, Եվ հույսս
Վահան Տեր-Ղազարյան․ Ձկան արցունք (2)
Սկիզբը՝ այստեղ Եվ մի օր էլ հենց այնպես, ինչ-որ տարերային մղումով, տան մեծերը հավաքվեցին ընտանեկան խորհրդի, որը, ի տարբերություն նախորդ, հանպատրաստից հավաքների՝ անցավ բավական խաղաղ պայմաններում: — Այսպիսով,- սկսեց զոքանչը,- դրությունը բարդանում է, և հնարավոր է, որ մենք ստիպված լինենք տանը կենդանիներ պահել:
Կրեատիվ/Creative
