Սկիզբը՝ այստեղ Յաջորդ առաւօտեան, ժամանակէն շուտ արթնցայ: Մտազբաղ ու անտրամադիր իջայ նախաճաշի: Պարտք կը զգայի հեռաձայնել Սիլիային ու իր ամուսինին, սակայն վստահ չէի որ պիտի յօժարին լսել զիս: Հազիւ նստայ, յանկարծ մատուցողը մօտեցաւ ու տեղեկացուց որ տիկին մը ինծի կը հարցնէ: Ոտքի ելայ
Նյութի սկզբնաղբյուրը՝ «Ճարտարապետություն, շինարարություն» ամսագիր Մայրաքաղաքի Ազատության և Ադոնցի փողոցների հատման կետում ինչ-որ ժամանակ հյուսվում էր Երևանի ավտոմոբիլային գործարանի՝ «ԵրԱԶ»-ի (հապավումը՝ ռուսերենից. Ереванский автомобильный завод) կենսագրությունը, և նրա ուրախ եռուզեռի մեջ մարմին էր առնում երևանյան երազներից ամենաիրականը: Ժամանակները փոխվեցին, մարեց գործարանների աղմուկը, բայց
«Ամեն անգամ ուրիշի կյանքն ապրում եմ, ինչպես սեփականը»,- ասում էր բազմաթիվ երգերի հեղինակ, շանսոնիե Շառլ Ազնավուրը։ Թերևս, դա է պատճառը, որ աշխարհի ցանկացած անկյունում, որտեղ Շառլ է հնչում, ակամա ուզում ես պարել, քայլել անցյալի ու ներկայի արահետներով, վերանալ։ Ահա մի քանի հուշ մեծ
Նրանք, ովքեր ինձ վաղուց են ճանաչում, գիտեն իմ հոգևոր, մտավոր և զգացական կապը Ազնավուրի և նրա երգերի հետ: Մինչ օրս Ազնավուրին թարգմանել են չափածո, ես թարգմանում եմ՝ ինչպես թարգմանում էի քսան տարեկանում՝ սիրածս աղջկա ականջին փսփսալով, այդ երգերի տակ տանգո պարելիս։ Հիմա նույնն
Ելույթներ աշխարհի գրեթե բոլոր լավագույն համերգասրահներում, մոտ 1200 երգ 8 լեզուներով, դերեր 60-ից ավելի կինոնկարում, 16 հեղինակային նովել ու պատմվածք․ այսպիսի ժառանգություն է թողել ֆրանսահայ շանսոնիե, բանաստեղծ, դերասան Շառլ Ազնավուրը։ Նրա 97-ամյակի կապակցությամբ հուշեր է պատմում ամերիկաբնակ երաժիշտ Պերճ Թյուրաբյանը։ -Դուք Ազնավուրի արվեստի
Մայիսի 18-ին Դերենիկ Դեմիրճյանի տուն-թանգարանում տեղի ունեցավ արժեքավոր, ուշագրավ միջոցառում։ Այդ օրը Հայաստանում, որպես գեղեցիկ ավանդույթ, նշվում է Թանգարանային գիշերը: Դերենիկ Դեմիրճյանի տուն-թանգարանի վարիչ Կարինե Ռաֆայելյանի նախաձեռնությամբ այդ երեկո կայացավ հիշարժան միջոցառում։ Այն նվիրված էր միանգամից երեք հետաքրքրական նյութերի. Հայաստանում նշվող Թանգարանային գիշերին,
A work of art is above all an adventure of the mind Eugene Ionesco Մայիս, 2000թ., Ֆլորանս: Առաւօտուն, երբ կը պատրաստուէի դուրս գալ Brunelleschi-ի անուան հիւրանոցի նախասրահէն, յանկարծ ներկայանալի կին մը կեցուց զիս ու ըսաւ. — Մոյսէյը դո՞ւք էք: — Այո, ես եմ,
Վերջերս առավել հաճախ բավականաչափ կիրթ մարդկանցից լսում եմ հետևյալ անհեթեթ հարցը․ «Ի՞նչ է, մի՞թե հայերն առասպելաբանություն ունեն», երբ պարզում եմ նրանց առաջ, որ ունեն և այն էլ՝ շատ հարուստ, նրանք արդարացի դիտողություն են անում․ «Իսկ ինչո՞ւ դուք՝ իմացողներդ, չեք ներկայացնում, կամ թեկուզ ծանոթացնում
