Սոնա Սահակյանը ծնվել է 1996 թվականին, Հոլանդիայի Հաագա քաղաքում, որտեղ, ճակատագրի բերումով, հայտնվել էին ծնողները: Ասում է, որ փոքր հասակից նկարել շատ էր սիրում: Դպրոցը, որտեղ սովորել է, արվեստի թեքումով էր և գեղարվեստի ակադեﬕային կից: Դպրոցն ավարտելուց հետո ընդունվել է հենց նույն՝ Հաագա
Հայաստանի պատմության թանգարանը հյուրընկալել էր Արցախի Թաղավարդ գյուղի պաշտպանությանը մասնակցած կամավորների, որոնք պատերազմի ժամանակ իրենց պաշտպանական ամրությունները կառուցել էին հազարաշեն տանիքի եղանակով։ Հանդիպման ընթացքում տղաները պատմեցին՝ ինչպես են կռվում զենքով ու մշակույթով։ Թանգարանի տնօրեն Դավիթ Պողոսյանի բնորոշմամբ՝ հետաքրքիր ու եզակի այս պատմությունը մեկտեղել
****Երշալաիմ քաղաքում նստած Պիղատոսին Հիսուս ասում է`բարի՜ են մարդիկ:-Բոլորի՞ն ես այդպես կոչում,- կուսակալն է հարցնում:-Բոլորին, աշխարհում չար մարդիկ չկան,- պատասխանում է Հիսուսկաճ ու հստակ: (Մ. Բուլգակով, Վարվետը և Մարգարիտան) Ատա՜մ են սրում բարի մարդիկ,ո՞վ է ասում, թե չարագործությանհամար են սրում, իսկ եթե գնան
Մանավանդ-նամանավանդ բառերը հարազատներ են: Շատերը կարծում են, թե մանավանդ-նամանավանդ բառազույգի մեջ նամանավանդը սխալ է: Ա. Սուքիասյանի «Հայոց լեզվի հոմանիշների բառարան»-ում մանավանդ բառի դիմաց գրված է՝ «Նամանավանդ, առավելապես, առավելաբար, ավելի, գլխավորապես, գլխավորաբար»: Նույն բառարանում նամանավանդ բառը բացատրված է որպես մանավանդ: Նույնանման բացատրություններ կան այլ
Ազոխի կրաքարե քարանձավը (ավելի հին անվանումը՝ Որվան, Որվանի քարանձավ) ունի շուրջ 8000 քմ տարածություն: Այդ հնագույն հուշարձանը ունեցել է մուտքեր և ելքեր վեց բավիղանման սրահներից: Խորհրդավոր քարանձավով անցնող «ուղիների» երկարությունը ոչ ամբողջական տվյալներով գերազանցում է 300մ.: Հայ պատմիչները բազմիցս են հիշատակել Ազոխի քարանձավը:
Ստեղծվել են կրթական տարբեր ծրագրեր ներառող փաթեթներ Մշակութային կյանքը, չնայած դժվարություններին, վերսկսվում է։ Համավարակը պարտադրեց մշակութային դադար, ներկայանալու առցանց ձևաչափեր, պատերազմը գլխիվայր շրջեց կյանքը։ Ի՞նչ նոր մարտահրավերների առաջ են կանգնած մշակութային օջախները, որո՞նք են լինելու առաջնահերթ քայլերը նոր տարում։ Թեմայի շուրջ զրուցել ենք
Այս պատմվածքը, որն ունի վիպական շրջանակ, Արմինե Տեր-Ղևոնդյանի առաջին գրվածքն է՝ մանկության շրջանից մինչև հասուն տարիները սյուժեով, բայց այնքան կառուցիկ ու ամբողջական, որ կարծես նրա հերթականը լինի: Երբեմն այսպես պատահում է ոչ գրողների հետ, բառերի շնորհալի գործածությունը հեղինակին դարձնում է գրող: Թվում է՝
*** Ու քարշ տվեցին ինձ՝ իմ իսկ ընկածի մարմնով բացված կածանով Դեպի պարտությունը պարտված դրախտի… Ու գարշապարիս կառչած փուշը միայն պահեց Մարմինն իմ – սահանք… Ու երկարելով այդպես, ձգվելով համառ Օրեր, տարիներ, ես ափը հասա Հանդիպակաց փշի Եվ ողնաշարը տողիս՝ շատ
