Անգլերենից թարգմանեց Վարդան Ֆերեշեթյանը Խոհածումներ էլեկտրական լամպի լույսի ներքո, ժամացույցի տկտկոցը հունվարյան գիշերվա մեջ և մունջ ռադիոյի հաստատությունը քառասունվեց ջազ-խմբերի, շանսոնիեների, վալսերի, տանգոների հետ՝ խուլ զառանցանք. ա՜խ, ախորժելի ծխախոտ, սրընթաց նժույգ, որ ցատկում է առ անմտություն, արագ, պարապության միջով, գալիք մահվան ցանկալի համը,
Լեզվական երևույթները մեկնաբանելիս և համակարգելիս գիտությունը հենվում է տրամաբանական մտածողության և ըստ այդմ բացահայտված որոշակի օրինաչափությունների վրա։ Սակայն ցանկացած լեզվում շատ են նաև բացառությունները` շեղումները վերոնշյալ օրինաչափություններից։ Բացառությունների «օրինականացման» հիմքում արդեն այլ պատճառներ են լինում, ասենք՝ ինչ-որ մասնավոր «հանգամանք», որն իր հերթին հարստացնում
Սկիզբը՝ այստեղ Մյունխենյան միրաժ (մաս II) Ճանապարհին լուսացավ։ Գնացքն այնքան արագ է ընթանում, այնքան արագ են փոխվում տեսարանները, որ դժվարանում եմ կենտրոնանալ որևէ մտքի վրա, իսկ պատուհանից դուրս չնայել չի ստացվում։ Կարճատև կանգառների ընթացքում վագոն մտնող մարդիկ բարևում են, ժպտում ու տեղավորվում. երևի սովորություն
«Քանզի ՆԱ եկավ պատյանով մարդկային․․․ Եվ ուժներդ զորեց, չէ՞, շուն-շանորդիներ․․․ Այդ պատճառով էլ ՆԱ երբեք լրիվ ձեզ չի հայտնվի։ ՆԱ կարող է մի գեղեցիկ զատիկի պես բացեիբաց հայտնվել ձեզ, բայց դուք այդ զատիկը կճզմե՜ք մի փայտոջիլի հանգույն, եթե մինչ այդ խույս չտա և
Մթի մեջ՝ գիշերվա կեսին, կամ ցերեկը, երբ մենք զբաղված ենք լինում առօրյա հոգսերով կամ դասերով, մեր ներսում՝ սրտի խորքում, գողի պես զգույշ, կամացուկ շարժվում է նա: Բայց ո՞վ կամ ի՞նչ է նա: Ինքներս էլ չգիտենք։ Գիտենք միայն, որ նա կա, եղել է և հին
Ծաղկաձորի մշակութային կյանքի ամենաուշագրավ կառույցը՝ Օրբելի եղբայրների տուն-թանգարանը հիմնադրվել է 1980 թվականին։ Ի սկզբանե այն պիտի կոչվեր ակադեմիկոսներ Հովսեփ և Լևոն Օրբելիների թանգարան, սակայն նյութերի հավաքման ընթացքում հայտնություն եղավ երրորդ եղբոր՝ Ռուբեն Օրբելու մասին եղած նյութերի առկայությունն ու կարևորությունը, և կառույցն անվանվեց Օրբելի
Ահա քեզ կրող երկու միաբանԱնանջատելի ոտներիդ վրաՀրեշտակաձև դու կառուցվեցիր,Որ միշտ կրկնաբարձ, վերասլացիկ քո բազուկներով,Ասես թևավոր, թռիչքով միայնԵրկիրն հայրենի դիտես բարձունքից.Ո՜վ հիմար, հապա ինչո՞ւ կամովին գետնին կորացարՈւ միշտ երկրային հոգսերով տարված՝Անապատական վայրի ցիռերի կարգը դասվեցիր։ Գրիգոր Նարեկացի Երբ ասվում է, թե մարդն ստեղծվեց Աստծո
(Սկիզբը՝ այստեղ) Արեւագալ Գրականութեան եւ արուեստի պարբերաթերթ (1937–1939 թթ., Աթենք, խմբագիր՝ Գեւորգ Կատվարենց)[1]: «Արեւագալի» համարներից «Արեւագալը» միակ պարբերականն է, որ ունեցել է բացառապես գրական, մշակութային ուղղվածություն, անգամ հակադրվել է մյուս պարբերականների որդեգրած քաղաքական հակումներին: «Արեւագալի» խմբագրակազմը պարբերականը կոչել է «Պատվանդան», և 1937 թվականի
