Սույն պատմվածքում և ընդհանրապես նա այնքան յուրահատուկ մարդ էր, որ ոչ ոք նրան չէր ճանաչում, մինչև իսկ՝ կինն ու երեխաները, ոչ ոք չգիտեր՝ որտեղից է եկել և ուր է գնում այդպես աննկատ, կարծես մարդ չլիներ, նման չէր որևէ կենդանու կամ թռչունի, երբ շատեր
Իրենց անմշակ բնականությամբ՝ բարբառները համընդհանուր գրական լեզուն սնուցող կենդանի երակներից են։ Եթե լեզվի խավային դրսևորումները՝ ժարգոնները, մշտապես մերժելի են՝ որպես գռեհկություն, ապա նրա տարածական արտահայտությունները՝ բարբառները, ընդհակառակը, առատ են գույն ու բույր ունեցող բառաձևերով, արտահայտչամիջոցներով և մանավանդ դարձվածքներով ու առած-ասացվածքներով։ Հայերենի՝ մինչ օրս
«Նոկտյուրն» և «Երևանն արցունքներին հավատում էր» ֆիլմերի ռեժիսոր Հայկ Բաբայանը հանդիսատեսին է ներկայացրել իր հերթական աշխատանքը՝ փաստավավերագրական «Արարատի հակառակ կողմը» ֆիլմը։ Թե ինչպիսին է բիբլիական լեռը հայզբոսաշրջիկի աչքերով, մեզ պատմում է հեղինակը։ -Հա՛յկ, ինչպե՞ս լեռնագնացությունը մտավ քո կյանք։ Արարատը բարձրանալն ինքնանպատա՞կ էր։ -Լեռնագնացությունը
Բերձոր քաղաք, որ այժմ դիվանագիտական զգուշավոր, բծախնդիր մի շրջադարձմամբ նորից Լաչին է կոչվում․․․ Մոտակայքում ՝ մի փոքրիկ գյուղակ՝ չքնաղ Գողթանիկ անվամբ, որտեղ ուսուցչություն էր անում Երկնքի և Երկրի արանքում մոլորված այր մի զվարթնահոգի՝ Հրաչյա Բեյլերյան անունով (այդ մոլորվածությունը նա փարատում էր իր ոսկեղենիկ
Օլիմպիական եռակի չեմպիոն Ալբերտ Ազարյանի մասին պատմող «Ես բացեցի թևերս» ուսանողական վավերագրական ֆիլմն արդեն էկրանին է։ Առաջնախաղը կայացավ օրերս Կինոյի տան մեծ դահլիճում։«Ես բացեցի թևերս» ֆիլմի պրոդյուսերը Դավիթ Ջինանյանն է, ռեժիսորը՝ Սոնա Սարիբեկյանը, գլխավոր օպերատորը՝ Ռոբերտ Պողոսյանը։ Նրանք սովորում են Երևանի թատրոնի և
Վերջերս Ardi.am-հրապարակել է Զավեն Բեկյանի գրականագիտական հոդվածը՝ նվիրված Հակոբ Մովսեսի վերջին՝ «Գործք» բանաստեղծական ժողովածուին: Գրողի ասելիքը ժամանակի մեջ, իհարկե, փոփոխվում է՝ երբեք չկորցնելով իր ատաղձը: Այսօր մեր ընթերցողին ենք ներկայացնում Հակոբ Մովսեսի «Յոթներորդ որսորդություն» ժողովածուի մասին գրախոսություն, որը գրվել է 2014 թվականին՝ Դերենիկ
Հենց այն պահին, երբ ես իմ տետրում ևս մեկ տող էի ավելացնում՝ հին անունով ու նոր թվով, ինչ-որ մեկը հաստատ գրում էր ևս մի պատմություն, որը վաճառելու շանս դեռ ունեի`միայն կարդալուց հետո։ Մի բան հստակ էր՝ ես վաճառական էի, ո՛չ հաշվապահ, ո՛չ էլ
Համո Սահյանի հետ հանդիպմանը երկար էի սպասել. նա խուսափում էր հարցազրույցից: Բայց համառությա՞նս , թե՞ ԵՊՀ-ում 1990 թվականի գարնանը կայացած մի հանդիպման ժամանակ Հրանտ Թամրազյանի՝ իմ մասին հայտնած կարծիքի շնորհիվ արժանացա նրա բարեհաճությանը: Հրանտ Թամրազյանի առաջարկով ես և Ազնիվ Չիլինգարյանը՝ ԵՊՀ ասպիրանտներ, լուսանկարվեցինք
