ՀՀ ԿԳՄՍ նախարարության աջակցությամբ Թ. Ալթունյանի անվան երգի-պարի պետական վաստակավոր անսամբլը հոբելյանական 85-րդ համերգաշրջանին ընդառաջ` դեկտեմբերի 2-ին և 3-ին հյուրախաղերով հանդես եկավ Թբիլիսիում: Դեկտեմբերի 2-ին Վիրահայոց թեմի Թբիլիսիի «Հայարտուն» կրթամշակութային և երիտասարդության կենտրոնի սրահում տեղի ունեցավ ստեղծագործական հանդիպում Թ. Ալթունյանի անվան երգի-պարի պետական
Երերույքի տաճարը կարող էր դառնալ ուխտագնացության և զբոսաշրջության կարևոր հանգրվան թե՛ տեղացիներիս, թե՛ մեր երկիր ժամանող հյուրերի համար, եթե այն արժանանար պատշաճ վերաբերմունքի և հոգածության: Այնինչ տաճար հասնելու համար մեծ սխրանք է պահանջվում ու մեծ ցանկություն: Սարսափն սկսվում է տաճար տանող ճանապարհից, որը
Սկիզբը՝ այստեղ ԹԱՆԱՏՈՍ Գլխացավս կրկնապատկվեց. նա, ով, անասելի տառապեցնելով, առանձնանում էր ինձնից՝ չկարողանալով ամբողջանալ, ամեն անգամ մի քիչ ավելի ուժեղ էր դառնում։ Նույնիսկ երբեմն-երբեմն զգացնել էր տալիս իր ներկայությունն առանց առանձնանալու փորձերի, միջամտում ու ազդում էր զգացումներիս, երբեմն էլ՝ մտքերիս վրա։ Գուցե
Երեւան, 2010, Ձմեռ Հեռաձայնը հնչեց․ ընկեր մըն էր. -Ու՞ր ես, կրնա՞ս գալ: -Հեռու եմ, չեմ կրնար գալ, ուշ է արդէն: -Ուշ չէ, եկուր, մեծ անակնկալ ունիմ քեզի: -Վահրամի (Դաւթեան) հետ եմ, Ռուբէն Աբովեանի մօտ, որ Մերձաւան գիւղը կ’ապրի: -Ո՞ւր է ատիկա: -Էջմիածնի ճանապարհին…:
Սկիզբը՝ այստեղ ԻՍԻՍ Չորրորդ դասարանի հետ վերջացավ նաև երկրորդ մանկությունս, ու կրկին ինձ մխիթարողները թուղթն ու մատիտներն էին: Ձեռքս պնդացել, նկարում էր ամենն, ինչ տեսնում էի թե՛ աչքերով, թե՛ հոգով ու թե՛ մտքով: Չկար ոչ մի սահման ու անհաղթահարելի դժվարություն: Նկարում էի
Խոշոր աչքերով, վայելչակազմ երիտասարդ կինն էկրանից պատմում է Արցախի մասին։ Դահլիճում նստածները կարկամել են։ Մի պահ, և ծափերը խառնվում են արցունքներին։ Հադրութցի Վերա Սաֆարյանն է՝ արցախյան ազատամարտիկ Արտյուշա Սաֆարյանի դուստրը, «Միսիս Եվրոպա-2022» գեղեցկության մրցույթի երկրորդ մրցանակակիրը։ Վերա Սաֆարյանը ardi.am-ի զրուցակիցն է։ — Վե՛րա,
(1958-2011) Ամենակարևորը մնում է լուսանցքում: Մեր ապրած կյանքի ընթացքում մեզ տրվում են հաշված ակնթարթներ, երբ մենք իսկապես հանդիպում ենք ինքներս մեզ: Ու երբեմն պատմություն դարձած մի կենսագրության զարկերակը գտնելու համար պետք է վերադառնալ լուսանցք՝ անցնող օրերի թողած անսրբագիր, խտացող արձագանքների, կենսաթաղանթի անկրկնելի մատնադրոշմների
Առավոտ էր, երևանյան անձրևաբույր ու մռայլ առավոտներից հերթականը։ Աբուլը վաղուց, զարթուցիչի առաջին իսկ «ահազանգից» հետո, արթնացել էր քնից, բայց դեռ անկողնում էր։ Չէր շտապում, աչքի պոչով նայում էր ձախ, պատի տակ վերմակի մեջ պինդ փաթաթված անձնավորությանն ու հոգոց հանում. սովորել էր միայնությանն ու
