Ardi.am-ը զրուցել է դերասանուհի Նվարդ Դուդուկչյանի հետ։ -«Ես ուզում եմ լինել կին… պարզ, առանց վախերի, ազատագրված ու հանգիստ, պարզ ու բաց տիեզերքի առաջ, որովհետև աշխարհի մեծագույն բարիքը նվիրված է հենց ինձ… Նոր կյանք ստեղծել… պարզապես ստեղծել…»․ սա քո «Պարզապես կին» մոնոպիեսից է, որը նաև
Արտաշատի Ամո Խարազյանի անվան դրամատիկական թատրոնի 91-րդ թատերաշրջանը կազդադարվի «Արտիստը» ներկայացման առաջնախաղով՝ Շիրվանզադեի համանուն պատմվածքի մոտիվներով։ Բեմադրիչն ամերիկահայ ռեժիսոր, Համազգային հայ կրթական և մշակութային միության «Լևոն Շանթ» թատերախմբի գեղարվեստական ղեկավար Վարդան Հովհաննիսյանն է (Վարդան Գառնիկի)։ Նկարչական ձևավորումը կատարել է Մարիամ Մուրադյանը, երաժշտականը՝ Կարեն Խաչատրյանը։ Զրուցել
Պարել՝ մտածելով: Պարել՝ պատմություն պատմելու համար… Շարժման գեղարվեստականությունը բացահայտել ենք բալետի արտիստ, մի շարք միջազգային փառատոների մրցանակակիր Գոռ Սարգսյանի հետ: Բալետը Գոռի համար ներդաշնակություն ապահովող արվեստ է: Երջանիկ է, որ հանդիպեց այնպիսի մարդկանց, ովքեր կարևոր դերակատարություն ունեցան մասնագիտական ճանապարհի ընտրության հարցում: -Երբ պարարվեստի
«Մե՞նք կկարոտենք այս երկիրը, թե՞ նա մեզ»․ «ArmMono» միջազգային թատերական փառատոնի շրջանակում թատրոնի ճանաչված ու սիրված դերասանուհի Տաթև Ղազարյանը ներկայացրեց երիտասարդ դրամատուրգ Վովա Արզումանյանի «Տուն տանող երջանկությունը» մոնոպիեսը, որը հեղինակը գրել է սկսած 2020 թվականից։ Մոնոպիեսի հերոսուհին հայրական տնից հեռացած Կատալեան է։ Վերջինս
Վանաձորի Հովհաննես Աբելյանի անվան պետական դրամատիկական թատրոնում ըստ Բրեդ Բյորդի սցենարի` տեղի ունեցավ «Ռատատույ» ներկայացման պրեմիերան։ Ներկայացման ռեժիսորը Ժիրայր Գաբրիելյանն է, բեմականացման հեղինակները՝ Արմինե Բոյաջյանը և Նարեկ Մանուչարյանը, բեմանկարչության և զգեստների հեղինակը՝ Լիլիթ Մխիթարյանը, երաժշտական ձևավորումների և տեխնիկական հնարքների պատասխանատուն՝ Հրանտ Վարդումյանը, լույսի
-Որտեղի՞ց է սկսում սերը։ Որտե՞ղ է կանգ առնում մարդն ու փնտրում ինքն իրեն։ -Որտեղից և սկիզբ է առնում գիտակցությունը, վճռականությունն ու հաստատակամությունը։ -Իսկ ո՞վ է գտնում այդ ամենը։ -Կյանքում կորցնողն ու գտնողը մարդն է։ Երկխոսողները կյանքից պոկված ստվերներն են, որոնք ստեղծում են պատմություն՝
Երևանի մնջախաղի պետական թատրոնի արտիստներ Նաիրա Եդիգարյանը և Շուշան Սարգսյանը հանդես եկան համատեղ աշխատանքով՝ հանդիսատեսի դատին հանձնելով հեղինակային «Բալանս» ներկայացումը։ -Ի՞նչ կասեք ձեր առաջին համատեղ աշխատանքի մասին։ Հե՞շտ էր միասին բեմադրելը։ Միտքն ինչպե՞ս ծնվեց ու զարգացավ։ Շուշան— Նախ ասեմ, որ ես ու Նաիրան
Վանաձորի դրամատիկական թատրոնում սպասվում է նոր ներկայացում՝ նվիրված Վիլյամ Սարոյանի 115-ամյակին, որը կիրականացվի Երևանի քաղաքապետարանի ֆինանսավորմամբ։ Հիշեցնենք, որ թատրոնի համաշխարհային օրվան ընդառաջ՝ Երևանի քաղաքապետարանն այս տարի առաջին անգամ իրականացրեց «Թատերական Երևան» խորագրով դրամաշնորհային մրցույթը, որի արդյունքում ընտրված թատերական նախագծերից էր Վանաձորի դրամատիկական թատրոնի`
