Վարդան Սմբատյան. Փախչող հավերժություն կամ պանիկա
Ճանապարհը չէր վերջանում։ Ճանապարհը միայն սկսվում էր. ամեն քայլը նոր մեկնարկ էր դեպի կանաչ հավերժություն։ Իրար հաջորդող բազմերանգ թփերը, ծառերը և մեղմորեն սողացող լանդշաֆտը շլացնում էին. չէիր հասցնում որսալ մի պատկերը, վրա էր գալիս մյուսը, թվում էր՝ ամեն բան ծաղկում էր աչքիդ առաջ,





