Աշնանը մի անգամ զեղչերի օրերին «Դարան» գրախանութում էի որպես խորհրդատու: Մի աղջիկ եկավ գրախանութ: Պարզ երևում էր, որ որոշակի գիրք գնելու մտադրությամբ չէր եկել, այլ տեղում ուսումնասիրելու, ընտրելու: Վաղուց էի նկատել բարալիկ աղջկան, որովհետև սիրուն էր, նուրբ, լուսավոր, մի տեսակ եթերային ու շատ
Հայաստանում անցկացված «Մանուշյանական շաբաթից» հետո` մարտի 28-ին, Դեսին -Շարպիո քաղաքի «Տոբոգան» թատրոնում ներկայացվեց «Մանուշյան. այս հետկեսօրեին` ժամը 15.00-ին» պիեսը, որը պատմում է Միսաք Մանուշյանի և դիմադրության շարժման մարտիկների մասին՝ ֆրանսիացի երկու ոստիկանների կողմից Միսաք Մանուշյանի, Մարսել Ռայմանի, Ժոզեֆ Դավիդովիչի, Սպարտակո Ֆոնտանոյի և Օլգա
Հակոբ Պարոնյանի անվան երաժշտական կոմեդիայի պետական թատրոնի «Արևի մարդիկ» ներկայացումն օրերս արժանացավ «Արտավազդ» մրցանակի, ինչը ոչ այնքան անսպասելի և իհարկե, հաճելի ձեռքբերում էր ստեղծագործական խմբի, մասնավորապես՝ բեմադրիչ Ռուզան Խաչատրյանի համար։ Ռուզան Խաչատրյան Բամադրության հեղինակն է արցախցի գրող Հերմինե Ավագյանը։ Հերմինե Ավագյան Ռուզան Խաչատրյանը նույնպես
Մարտի 20-ին Գենտում տեղի ունեցավ ճապոնացի ռեժիսոր Շիգերու Յոշիդայի «Ինդիգոյի երանգները» ֆիլմի պրեմիերան։ Ֆիլմը մարդկանց մասին է, որոնք զբաղվում են բույսերից կտորեղենի կապույտ ներկի արտադրությամբ։ Ավանդույթն ունի հազարամյա պատմություն, և վարպետները աշխատանքի զգալի մասը հիմա էլ անում են ձեռքով։ Ներկի հոտից, համից
Բալետային ներկայացում, որն արդեն հասցրել է գրավել հանդիսատեսի սրտերը, ծնվել է մեծ ստեղծագործական ջանքերի շնորհիվ։ Մոսկվայում և Սանկտ-Պետերբուրգում կայացել են «Իկոնա» բալետային ներկայացման առաջնապախաղերը։ Բալետի գաղափարը առաջացել է բեմադրիչ-խորեոգրաֆ Ռիմա Պիպոյանի մոտ՝ Անդրեյ Տարկովսկու «Անդրեյ Ռուբլյով» ֆիլմի դիտումից հետո։ Սա մի աշխատանք է, որը ներշնչված է
Փաստագրական վիպակ է Պերճուհի Ավետյանի «Արմատները» (Երևան, ՎՄՎ-ՊՐԻՆՏ, 2024)։ Այն ոչ միայն իրական դեպքերի գրավոր արձանագրություն է, այլև արխիվային լուսանկարների, փաստաթղթերի հարուստ շտեմարան, որոնք այս երկը դարձնում են հավաստի ժամանակագրություն։ Ավետյանների ընտանեկան լուսանկարը, Աթենք, 1924 թ․ Հորական Ավետյան և մորական Գաբուճյան-Հոփալյան գերդաստանների պատվարժան
1977, ամառ, Իսի-Լէ-Մուլինօ, Փարիզ: Առաջին անգամը չէ որ թուղթին կը յանձնեմ այս պատմութիւնը, սակայն առաջին անգամն է որ կը ներկայացնեմ զայն աւելի մանրամասն եւ վերամշակուած կերպով, ընթացքին բացայայտելով նաեւ Ժանսեմի խառնուածքային կարգ մը յատկանիշները, որոնք կ’առնչուին իր ստեղծագործական կեանքին հետ:Նկատի առէք նաեւ, որ
Վահագ Ռաշը ներկայացրել է իր նոր երգը՝ Պարույր Սևակի «Սիրտս նման է…» ստեղծագործության հիման վրա։ «Այս տողերը աննկարագրելի ուժ ունեն։ Ամեն համեմատություն՝ թութակ, ջութակ, վտակ, պատատուկ ու խոր հատակ… ուղղակի երաժշտությունն էր պակասում։ Սիրտը այս պոեմում չի լռում՝ նա խոսում է, նվագում, վազում
