Այսօր Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտի նիստերի դահլիճում տեղի ունեցավ Ուսանողական գիտական, ստեղծագործական ընկերության ընդհանուր ժողովի հատուկ նիստ, որի օրակարգում ներառված էր «Քայլեր, որ կտանեն…» ուսանողական և «Արվեստը ժամանակի մեջ, ժամանակը` արվեստի» երիտասարդական գիտաժողովի նյութերի ժողովածուների շնորհանդեսը։ Ժողովածուները հրատարակվել են Ուսանողական գիտական,
Պատերազմի hանդերձով տարօրինակ մի խաղաղության դիմագիծ է նշմարել hեղինակը, և այդ hանդերձը նրան թվացել է անընդմիջելի, hրամայված ճակատագիր… Փայտփորիկը ժամանակային նեյրոնների՝ hաղորդակիր տիեզերամասնիկների անընդhատելիության, hոսքի, hախուռն տարուբերումների և´ խորhրդանիշն է, և´ տրիբունը։ Փայտփորիկն այն մենամնջախաղացն է, որ օրնիբուն բեմադրում է նույն ներկայացումը՝ թե´
Սկիզբը՝ այստեղ déjà vu Արյան ստվերը քամու հետ քերծի ճակատից պոկվել է՝ մտել Սռնատոն: Իր հետ տաղանդ է բերել, գորշ հորդաջրի տաղանդ: Ձորից ջրերը ետ են քաշվել, տե՛ս… եթե տատամսելու ես՝ բարձրացի՛ր Եշլատեղ, Կոթաքարի գագաթ: Անձայն որոտ լսվեց՝ փայլակը շատ հեռու, էնքան հեռու՝
Հունիսի 13-ը ՀՀ ժողովրդական արտիստ Ռաֆայել Քոթանջյանի մահվան տարելիցն է։ Այդ կապակցությամբ Քաղաքային պանթեոնում, որտեղ հուղարկավորված է արտիստը, ժամը 17։00-ին տեղի կունենա հուշարձանի բացման արարողությունը։ Ռաֆայել Քոթանջյանին նվիրված հուշարձանի հեղինակը քանդակագործ Զամոկ Սարգսյանն է։ Ռաֆայել Քոթանջյանի մահվան տարելիցի և հուշարձանի բացման արարողությանը ներկա
Լույս է տեսել Արտակ Մաթևոսյանի «Ափը ծնոտը հենելու համար է» վեպը՝ անսովոր ասելիքով՝ նորարար ձևակերտումի մեջ: Այս երկի շուրջ քննարկումների ընթացքում հնչել են տարբեր կարծիքներ. սա հայկական Մարկես է, հայկական Կաֆկա: Կարծում ենք՝ սա Արտակ Մաթևոսյան է՝ անպայմա՛ն հայկական. էլ ուրիշ ինչպիսի՞, եթե
Հովիկ Հովեյանի մասին օրեր առաջ հրապարակած գրախոսականում նշել էինք, որ առաջիկայում ներկայացնելու ենք նրա անտիպ բանաստեղծություններից: Ահա և դրանք: *** Գրահերձեցի ինձ Նարեկացու շեմին Եվ թաղեցի ինձ մթնում Որպես մահիցս անչափ ուշացած Բառահենի մի անանուն դիակ… *** Կահավորված եմ կռունկների աղեղնաձև երամներով, Որ
Չորս գիշեր չքնեց կնոջը խեղդելուց հետո։ Ջարդեց տան բոլոր պատուհանների ապակիները։ Օղի խմեց, քացախ խմեց, գինու շիշը շուռ տվեց բերանին, վերջին կումը խմեց՝ լիզելով փակչող շուրթերը, չհագեցավ։ Մութը ջնջեց ու այլափոխեց ամեն բան, կոտոշներ սրեց, չանչեր, անդունդները երախներ դարձան, բացվեցին, տարածվեցին, մեծացան, և
Հովիկ Հովեյանը միֆի, անմեկնելիի, անիմանալիի խորհուրդներով տարված հորինող է: Իր ներաշխարհի որոնումներին հետամուտ` նա այսօրվա ապրումի սաղմերը շոշափում-երևան է հանում հնամենի պատմության խորաշերտերում, որոնց միջից երևակվում են հեռավոր ժամանակների՝ առարկայորեն հստակ պատկերները՝ մերօրյա տագնապների արձագանքներով: Հովեյանն անվերջ փնտրտուքի մեջ է. գտնում ու չի
