Ադրբեջանական ագրեսիան հետ մղելիս քաջաբար զոհվել է Արտակ Սարգսյանը։ Արտակը ծնվել է 2001-ի փետրվարի 23-ին, Ռուսաստանի Դաշնության Կալուգա քաղաքում։ Արտակի մասին զրուցել ենք քրոջ՝ Աննայի հետ։ Եղբոր մասին պատմող ամեն բառում Աննան կյանք ու սեր է դնում։ Նրանց կապը անասելի հզոր է, ու
Սկիզբը՝ այստեղ Ապո՞- կալիպսիս, թե՞ ապա… «Մարդամեկը քանի կուրկուփ* ա եկել,-Վահագը շուռ եկավ դեպի իր դիմացի պատը,- պլան եմ կազմելու, զրույցը փողով է երևի: Շուտվանից ունեմ աչք՝ Ճռռանահարթ բարձրանալ, գոմի բակը ցաքուքոլից մաքրել, աշխարհ պիտի բացվի: Բազուկներումդ զորություն պիտի լինի՝ կացին բռնես, խամ
Զրույցը նկարիչ, տիկնիկագործ Արմեն Հովհաննիսյանի հետ՝ այստեղ։
Նկարիչ, տիկնիկագործ Արմեն Հովհաննիսյանն ապրում և ստեղծագործում է Վրաստանում։ Նրա կերպարային տիկնիկները հետաքրքիր ու յուրօրինակ աշխարհ են` լի ամենատարբեր գույներով։ Արմեն Հովհաննիսյանի հեքիաթային ներկայացումներն այնքան են գրավել հանդիսատեսին, որ նրան հեքիաթասաց են անվանում։ Ազգությամբ հայ տիկնիկագործի կերպարներին ծանոթ են ինչպես Վրաստանում, այնպես էլ
Երիտասարդ նկարիչ Միսակ Հարթենյանի գեղանկարների շարքը ներկայացնում է նրա տարբեր տարիների ստեղծագործությունները: Հեղինակի մասին որոշակի պատկերացում կազմելու համար առաջարկում ենք կարդալ նրա հետ ունեցած մեր հարցազրույցը:
Վահագն Գրիգորյանի «Ժամանակի գետը» վեպը գրվել է 2005-2008 թթ., սակայն տարիներն ի զորու չեն, ցավոք, ներազդել այս երկում բարձրացված տագնապալի խնդիրների կարևորության վրա և դարձնել դրանք ժամանակավրեպ: Այս վեպը պարզապես գեղարվեստական երկ չէ, այլ փաստերի ու փաստաթղթերի հենքով ստեղծված պատմական վավերագիր: Վեպի
Ձյունը փակեց ճանապարհը։ Բուքը խառնել էր պատկերների իրականությունը՝ սարքել կապտամոխրագույն անդուր մի վիտրաժ։ Մարդիկ վազվզում էին քամու, կատաղած բքի միջով, պստիկները սայթաքում էին, ընկնում- ելնում, ձյունը դանդաղ իջնում էր մեր կիսաքանդ փողոցում, լցվում էր ակնաբիբերիս մեջ։ Մեռելի պես անթարթ աչքերով մեկնվել էի փողոցում՝
Արևածագը մեր թաղի բոլոր մարդկանց դուրս էր կանչում առավոտյան ժամը վեցին։ Դեղինն այնքան էր ջերմացնում տանիքների պոչից դուրս ցցված քիվերը, որ սկսում էր արևից պոկվել ու քսվել նաև մարդկանց ճակատներին, ձեռքդ բռնած քեզ հեքիաթի մեջ էր հասցնում, որտեղից միշտ կրակից շիկացած ալյուրի հոտ
