Ոլորապտույտ ճանապարհը բաժանել է կյանքը մահից, անցյալը՝ ապագայից, եսը՝ մենքից, միտքը՝ անմտությունից ու… ցավը՝ անուրջից։ Հայրենիքը քարե սիրտ է` սառն ու ամեն օր փշրվող… մեր ձեռքերում։ Եսը մասնատվող մենք ու ճերմակ լռություն է այսուհետ։ Հիշում եմ… սա սառած աչքերի արտահայտություն է։ Սառած, որովհետև
Երեւանի պետ. համասարան, 1971, Սեպտ. Սիրելի ընթերցող Առաջին հանդիպումն էր հայոց լեզուի դասախօսին հետ: Ներս մտաւ, կարիք չեղաւ զգաստութեան հրաւիրել շաղակրատող ուսանողները, որովհետեւ իր կեցուածքով ու հեղինակութեամբ ինքզինք պարտադրեց ու րոպէ չանցած լռութիւն տիրեց դասարանէն ներս: Իշխանեանը զննական հայեացք մը նետելէ ետք ներկաներուն
Վերջին դժբախտություններից հետո Զարինեի մտքի պատկերաշարում իր ու իր ամուսին Փոքր Արջի մարտական ընկերներից, ազգականներից ով ասես չի հայտնվել: Հենց այս շարքում էլ հաճախակի հայտնվում է Մեծ Արջը: Կարծես ուզում է մխիթարանքի խոսք ասել Զարինեին. թեև կարող էր նեղված լինել մինչև այս պահը,
Նախորդիվ՝ Համո Բեկնազարյան Շարունակելի
Մինաս Ավետիսյանի ծննդավայր Ջաջուռում 1982 թվականին բացվել է նկարչի թանգարանը: 1988-ի երկրաշարժից շենքն ամբողջությամբ փլուզվել է: Հիմա պահպանված է նախկին շենքի մուտքը միայն, որ գտնվում է թանգարանի նոր շենքի հարևանությամբ, իսկ կողքին կանգնեցված է երկրաշարժի զոհերի հիշատակին նվիրված խաչքար: 2005 թվականին վերաբացվել է
Հայերենում անգլիացիների լեզուն կոչվել է անգղիարէն, անգլիարէն, անգղիերէն, անգլիերէն, այժմ՝ անգլերեն։ Մինչ այդ գործածվել են «անգղիացւոց բարբառ», «անգղիացւոց լեզու», «անգղիական լեզու» բառակապակցությունները։ Անգղիարէն-ը կազմվել է XIХ դարի տասական թվականներին անգղիացի բառից՝ —ացի ածանցի կրճատմամբ, և «լեզու» նշանակող —արէն ածանցից։ XIX դարի առաջին կեսին՝
Սկիզբը՝ այստեղ Բանտված իմ նոր կացարանում, առանց ձեռքերի ու ոտքերի, նախասաղմնային վիճակում՝ փորձում էի հասկանալ, թե ինչ կատարվեց: Փորձում էի որևէ կերպ սահմանել վիճակս, բոլորովին անհասկանալի դարձած աշխարհի համար բացատրություն գտնել, իմաստավորել այն, ինչը «կյանք» անվան տակ չէր տեղավորվում: Ես չէի կարող լինել
Լուսանկարները՝ Արմինե Սարգսյանի
