Եթե ես ուզում եմ որ իսկական էքզիստենցիան շնչի ու անընդմեջ մահանալով հավերժ ապրի իմ մեջ ուրեմն պետք է գրեմ այսպես «ՉԵՄ ՀԻՇՈՒՄ ՎԱՂՆ ԷՐ ԹԵ ՎԱՂԸ ՉԷ ՄՅՈՒՍ ՕՐԸ ՄԱՅՐՍ ՄԱՀԱՑԱՎ»։ Ամեն օր առավոտյան ես մտնում եմ միանգամից լոգարան որպեսզի ջնջեմ գիշերվա ընթացքում
(հատված «Հողանցում» անտիպ վեպից) -Ախպերս, ես ու դու ուժեղ տղերք ենք: Ինչքան էլ մեզ կյանքը գցել ա քացու տակ, չենք կոտրվել, ոտքի ենք կանգնել, հետևներիցս էլ ուրիշներին ենք քաշել-հանել նեղ տեղերից: Գարոն մեզ նման չի: Գլխովն անցածը էդ տղուն խեղճացրել, սատկացրել ա: Հասկանո՞ւմ
«Թանկագինս: Ես ստիպված եմ ընդհատել խոստացված լռությունը և քեզ նամակ գրել: Ընդամենը մեկ։ Բանն այն է, որ ես այլևս ի վիճակի չեմ խնամելու դեղձանիկներին, որոնք դու ինձ էիր նվիրել անցյալ տարի: Այս ամբողջ ընթացքում նրանց հոգ էր տանում կինս: Իսկ
Լույսի պատկերային արծարծումները հայ պոեզիայում հնուց եկող, ավանդական են, ընդ որում՝ այդ պատկերումները շատ դեպքերում ոչ միայն լույսի ֆիզիկական, «բնաիրային» կերպն են նշում, այլև հոգևոր բնույթն են խորհրդանշում։ Քանզի լույսը երկակի բնույթով է գոյում աշխարհում՝ ֆիզիկական լույսը և Հոգևոր լույսը, որ տեսանելի
(հատված «Հողանցում» անտիպ վեպից) Արցախի հայաթափումից հետո Հրայրը գլխովին խրվել էր Հայաստան գաղթած ընտանիքների հոգսերի մեջ։ Փորձում էր ինչ-որ կերպ օգտակար լինել ծանոթ ու անծանոթ արցախցիներին։ Մարոն առաջարկել էր մի ընտանիքի բերել իրենց տուն․ ինքը մենակ է երեքսենյականոց բնակարանում, տեղը կբավարարի։ Բայց հետո
Տասը տարի առաջ՝ 2016 թ․ հունիսի 29-ին, երկրայիններիս աշխարհը թողեց Հրաչօ-Հրաչյա Մաթևոսյանը։ Նա ապրեց ու հանգավ իր երկրի, ժողովրդի ուրախությունների, (որ այնքան էլ շատ չէին) և չամոքվող ցավերի տրոփը սրտում, մտքում, գալիքի տեսիլքներում։ Տարիներ շարունակ հանդիպել ու զրուցել եմ ազգի զգայուն նյարդն իր նյարդին ներհյուսած
Թարգմանիչ՝ Անի Հովսեփյան Ո՛չ անուն, ո՛չ կարգին ինքնություն ուներ, ինչպես և բոլոր թափառաշրջիկները։ Տարբեր տեղերում տարբեր անուններով էին կանչում նրան, երկաթուղու կայարանում՝ Հայկ, Շահփուրի խորքում՝ Մայք, Մոխթարիում՝ Ղառափեթ, կազմակերպությունում՝ Հառափեթ, Սանգելաջում՝ Բարղոս, Թուփխանեում՝ Մարղոս, Լալեզարում՝ Միրզա Պողոս, Ստամբոլ փողոցում՝ Բադ-արմանի[1], Խելառ Ավանես, Մողոս,
Օ՜, Արևելքն Արևելք է, և Արևմուտքը՝ Արևմուտք, և այդ երկուսը երբեք չեն հանդիպի, քանի դեռ Երկինքն ու Երկիրը չեն ներկայացել ու կանգնել Աստծո Ահեղ Դատաստանի Աթոռի առջև։ Ռադյարդ Քիփլինգ Քաղաքը կծկվել է մառախուղի հեղձուկ շղարշի տակ։ Փողոցներն ու տանիքները ձյունածածկ են։ Երկինքը վրձնել
