Ներկայացնում ենք մեջբերումներ Սեյրան Գրիգորյանի «Ինչո՞ւ ես տխուր» վեպից։ Խորհրդային տարիների ստվերները վեր հանող այս գրքի հիմքում պարզապես մարդն է՝ մարդկային ու անմարդկային դրսևորումներով: «Ինչո՞ւ ես տխուր»-ը հեղինակի հինգերորդ գիրքն է: Լույս է ընծայել «Գրքամոլ» հրատարակչությունը: Համավարակով պայմանավորված սահմանափակումների պատճառով շնորհանդեսը հետաձգվել է։
«Exit» — «Ելք» պերֆորմանսը իրենից ներկայացնում է վիդեոինստալացիա, որտեղ գրաֆիկական գծերն ու պատկերները միաձուլվում են մարմնի ռիթմին՝ ստեղծելով նոր ռիթմ, նոր շարժում: Մարմինը փոխակերպվում է մի վիճակից մյուսի, և ադպես շարունակ…Մարմինն իր առաջին «Ելք»-ն ունեցավ հենց ծննդյան պահից, երբ լքեց մոր արգանդը՝ դուրս
Թող մտքերում քո Իթակեն լինիվերջնանպատակը երկար ուղու:Եվ մի′ փորձիր կրճատել այն, ընդհակառակը՝մի քանի տարով ճանապարհը ձգիր,որ կղզուն հանգրվանես որպես ծերուկ՝հարստացած այն ամենով, ինչ ձեռք բերեցիր ճամփին՝Իթակեից հարստություն չակնկալելով:Կոնստանտինոս Կավաֆիս, Իթակե Բարև… Ես Միքայել Բադալյանն եմ՝ երևանցի հասարակ մի տղա, որ պատիվ ունի
Սկիզբը՝ այստեղ Նկարիչ Գագիկ Սիրավյանի հետ զրուցել ենք այն օրերին, երբ համավարակով պայմանավորված՝ հրահանգվում էր տանը մնալ ու սահմանափակել տեղաշարժը։ Զրույցը հեռավար էր, զրույցի թեման՝ բազմազան․ իր՝ նկարչի ստեղծած արվեստը, համավարակով պայմանավորված տրամադրությունները, մշակութային ժառանգության կարևորությունը, դրա պահպանությունն ու հանրայնացումը ․․․ Ամրակների հետքեր՝ «Հայաստան» որմնանկարի
Նախորդիվ՝ Կետն ու աստղերը Ձմռան ամեն առավոտ մի փոքրիկ ճնճղուկ գալիս էր կորեկ ու հացի փշրանք ուտելու: Միանգամից չէր ուտում: Գալիս էր, պատուհանագոգին կանգնում, համոզվում՝ նախաճաշը բերել են, հետո կտրուկ թռչում ու խմբով վերադառնում: Կը՛տ-կը՛տ, կը՛տ-կը՛տ. լսում էր աղջիկն ու վազում պատուհանի մոտ:
Երկու քաջք էին մտել Միրումի ձորը, փոստի Գարուշն է պատմում: Մտել են Միրումի ձոր, իրար հետ քչփչացել, Գարուշի ականջին Կարմիր աղբրից է ձայնը հասել: Նա նստել, մահակը ծնկներին՝ շունչ է առել, իսկ էշը՝ հակները մեջքին, կածանը ետև թողել, պայտի տակից կածանի խռիճը պոկվել
Նախորդիվ՝ Աստղաձիուկը Սկզբում ամեն ինչ լավ էր. կետը գիտեր, որ ինքն աշխարհի ամենամեծ կենդանին է: Բայց մի օր ցանկացավ հասկանալ` ինչքա՞ն է մեծ: Ո՛չ ջրում, ո՛չ ցամաքում կետաքանոն չկար: Ու կետը… լացեց: Կետը լացեց մեկ օր, երկու, երեք… մինչև՝ յոթերորդ օրը: Դրանից քանոնը
Տունը լերան բարձունքին, անտառի մէջ է, ուր լոյսը անտառային գաղտնի դռնէն ճեղք մը գտած, յորդած է գոյացնելու դափնիի ծառերով շրջապատուած գիւղական փոքրիկ գոյութիւնը՝ տնակը։ Բարակ կածան մը դուրս կուգայ լերան խորքէն միանալու տնակին։ Ուրցի բոյրը ամէնուրեք կը տարածուի՝ արբեցնելով շրջակայ տարածութիւնը։ Ծառերու խեղդուած
