— Նո՛ն, ո՞ւր ես կորել։ Շեֆն առավոտից քեզ ա փնտրում։ Ֆիրմայում աշխատելու երկու տարվա մեջ առաջին անգամն էր, որ Նոնան ուշացել էր։ Նախորդ օրը Պիկասոյին կենդանաբույժի մոտ էր տարել, ախտորոշել էին կաթնագեղձերի քաղցկեղ։ «Աշխույժ ձագ է, կապաքինվի»,- հուսադրել էր բժիշկը։ Մենակ տուն եկավ,
Ֆրանսաբնակ ռեժիսոր, դերասան Սերժ Ավետիքյանի հետ զրուցել ենք Diasporalogue գրքի մասին։ Diasporalogue-ը նրա և ֆրանսահայ լրագրող Տիգրան Եկավյանի երկխոսությունն է։ — Պարո՛ն Ավետիքյան, Դուք և Ձեր ծնողները նույն ճակատագիրն եք կիսում։ Մեծ հայրենադարձությունից հետո նրանց համար Ֆրանսիան շարունակում էր կորսված դրախտ մնալ, նույն
Կորցրած հայրենիքի, սփյուռքում հայի ինքնության և մշակույթի պահպանման, հայ-թուրքական երկխոսության, Հայաստան-սփյուռք հաղորդակցության խնդիրների մասին է ֆրանսահայ լրագրող Տիգրան Եկավյանի և ռեժիսոր Սերժ Ավետիքյանի Diasporalogue գիրքը։ Այն վերջերս թարգմանվել է նաև անգլերեն։ Ardi.am-ի զրուցակիցը Տիգրան Եկավյանն է։ — Տիգրա՛ն, ի՞նչպես ծնվեց բանավեճի ձևաչափով գրքի
Հայտնի փաստ է՝ անվտանգությունը զբոսաշրջության զարգացման կարևոր պայմաններից է։ Այս առումով Հայաստանի լանդշաֆտն առանձնահատուկ է․ ըստ կրթության, գիտության, մշակույթի և սպորտի նախարարության տվյալների՝ հուշարձանների պետական ցուցակում գրանցված ավելի քան 24 հազար հուշարձաններից շատերը գտնվում են երկրաբանական վտանգավոր երևույթների ազդեցության գոտում և կարիք ունեն
Արշալույսը մտավ գոմ ու մինչև պռունկը խոտով լցված մսուրի կողքին գտավ Նաղըշին, որը սաստիկ ցավից փորը գետնին էր քսում: Կենդանու մսոտ վիզը մեկումեջ ջղաձգվում էր, աչքերն արյուն էին կապել: Անասնաբույժն ախտորոշեց մարսողական խանգարում։ Դա պատճառ դարձավ, որ ութ տարվա կյանքի մեջ առաջին անգամ
Վարարած Արաքսի ափին կանգնած՝ Նուբարը վերջին անգամ հայացքով հրաժեշտ տվեց Վանի հարազատ տանն ու ավագ դստերը, որի՝ մազութով ծածկած գեղեցկությունը թուրքի աչքից չէր վրիպել։ Զավակի կորստից վշտացած մայրն ամբողջ ճանապարհը լուռ էր քայլել՝ ամուր սեղմած կրտսերի՝ Մարգարիտի ձեռքը։ Գետի ալիքները տարան նաև ամուսնուն
Նյութի հիմքում էրզրումցի Երանակ Ավագյանի հուշագրություններն են -Մի շաբաթ հետո աղջիկը լավանա ու լինի հարեմում,- հրամայեց թուրք փաշան։ -Կանեմ հնարավոր ամեն բան,- պատասխանեց բժիշկը: 15-ամյա Նուբարը խեղճացավ, թաքուն լաց եղավ։ Հիշեց՝ ինչպես Էրզրումի հայրական տան առջևից թուրքերը մտրակելով գերի վերցրին իրեն ու գետում
Բարև, ընկե՛րս, վաղուց չենք հանդիպել։ Եկել եմ՝ հարցնեմ որպիսությունդ։ Ո՞վ կմտածեր, որ մեր երիտասարդ տարիների մեկնարկը կտանք պատերազմով։ Գիտեմ՝ ասածիս հետ համամիտ կլինես. հենց պատերազմից է սկսվում հայրենասիրությունը։ Իմ հարյուր տարվա ընկե՛ր։ 10 տարեկանից սպորտում երկուսս լավագույնն էինք, բայց ո՞նց եղավ, որ գոնե
