«Շրթհարմոնը» պատմվածքը Վահան Տեր-Ղազարյանի (1950-2021) «Տիպանգո» ժողովածուից է։ Լույս է ընծայել «Էդիթ պրինտ» հրատարակչությունը։ Նվիրում եմ ընկերոջս՝ Մհեր Թովմասյանին (Մոխ) Երկուշաբթի օրը, առավոտյան իննին բուժքույրը մտավ պալատ ու արթնացրեց նրան։ Նա հանեց շապիկն ու շրջվեց ձախ կողին։ Բուժքրոջ ձեռքին լիքը սրսկիչ կար, կռացավ ու սրսկեց
Սկիզբը՝ այստեղ Ահա, թե ինչպիսին են կանայք: Որքան տարբեր են նրանք ու անհասկանալի, բայց հենց դրանով՝ որքան սիրելի են մեր սրտին: Իհարկե, խոսքը որոշ կանանց մասին է: Երբեք մեր սրտին մոտ չեն լինի Սիմոն Պարսամյանի զոքանչն ու կինը: Նախ, դրանք ուրիշի զոքանչն ու
Սկիզբը՝ այստեղ Հաջորդ օրն իսկ Սիմոն Պարսամյանի զոքանչը մի ցելոֆանե տոպրակ վերցրեց, մեջը ջուր լցրեց, բերանը կապեց ու գնաց ձկան խանութ: Բայց այստեղ նրան հայտնեցին, որ իրենց մոտ միայն ուտելու ձկներ են վաճառում: Հետո նկարագրեցին ակվարիումային ձկների խանութի տեղը, և զոքանչը, որոշ որոնումներից
Վերջերս առավել հաճախ բավականաչափ կիրթ մարդկանցից լսում եմ հետևյալ անհեթեթ հարցը․ «Ի՞նչ է, մի՞թե հայերն առասպելաբանություն ունեն», երբ պարզում եմ նրանց առաջ, որ ունեն և այն էլ՝ շատ հարուստ, նրանք արդարացի դիտողություն են անում․ «Իսկ ինչո՞ւ դուք՝ իմացողներդ, չեք ներկայացնում, կամ թեկուզ ծանոթացնում
«Էդիթ Պրինտ» հրատարակչությունը «Արդի» մատենաշարով լույս է ընծայել Վահան Տեր-Ղազարյանի «Տիպանգո» ժողովածուն, որտեղ տեղ են գտել համանուն վիպակը, տարբեր տարիներին գրված պատմվածքները։ «Ճանապարհը» սույն ժողովածուից է։ ****Նրա հետ կին կար, և նա ստիպված էր պաշտպանել երկու հոգու… գուցե և՝ երեք։ Ի՞նչ իմանաս… Կինը,
«Երվանդախոտ» պատմվածքը Վահան Տեր-Ղազարյանի «Տիպանգո» ժողովածուից է, որը շուտով լույս է տեսնելու «Էդիթ պրինտ» հրատարակչության «Արդի» մատենաշարով։ Նորաստեղծ այս մատենաշարում տեղ են գտնելու հայ ժամանակակից հեղինակների ստեղծագործությունները։ **** Գիշերն անձրև էր եկել և քաղաքի վրա տարածված երկինքը քրքրված սավան էր հիշեցնում։ Տրամվայի վագոնը
Դեռևս այն ժամանակից, երբ բոլորովին անսպասելի գլխին դատարկ տակառ ընկավ, Սիմոն Պարսամյանը խիստ կակազում էր: Առավելապես սկսում էր կակազել հուզվելիս: Դա, իհարկե, չէր խանգարում նրան երգել: Երգելիս նա չէր կակազում: Լռելիս՝ նույնպես: Միայն թե լուռ և հուզված ժամանակ նրա ձախ աչքի կոպն էր
Դեն Ալարոդ Եվ սեղմած հուժկու ծնոտներիս մեջ, Ես կյանքի վերջին բառն եմ պիրկ պահում. Ճշմարտություն: Սիկաու «Հատ. վերջին գիրք» Երևի արևը զենիթին հասավ: Բացատը լուսավորվեց, խոտերն էլ դեղնավուն երանգ ստացան:Խիտ թփուտը կիսվեց, հայտնվեցին գիտաշխարհագրական արշավախմբի անդամները: — Գեղեցիկ տեղ է,- խոսեց մեկը,- գուցե
