Ի՜նչ հեշտ ենք խաբվում մենք՝ արվեստի, գրականության գործերն ըմբոշխնելիս․․․ Ըմբոշխնելն սկսելուց վայրկյաններ առաջ գիտենք, որ պայմանականության հետ գործ ունենք- այսինչ դերասանը, որ Համլետ է խաղալու, ԻՐԱԿԱՆՈՒՄ ամենևին Համլետը չէ, այլ այսինչ սիրողական թատրոնի ոմն Սարգիս, ում փաղաքշաբար Սաքո են անվանում․․․ Կինոն
Հրեշտակները Ոգու ոլորտինն են, մարմնական չեն և, հետևապես, անսեռ են, որովհետև բազմացման կարիք չունեն․ նրանք Բանի «արգանդից» են արտածվում։ Մարդը Ոգու և Նյութի սահմանագծին գտնվող մի բան է, մի առեղծված և երկուսից է՛լ՝ Ոգուց էլ, Նյութից էլ, մաս ունի։ Ստորակարգը՝ նյութական աշխարհը,
Հայ նանոտեխնոլոգները հայտնագործել են նյութի գոյության մի այնպիսի տարբերակ, երբ նյութը տարածության մեջ գոյություն ունի գրեթե երկչափ ձևով, եռաչափի փոխարեն՝ ինչպես որ բնականոնն է։ Այսինքն՝ պատկերացնենք մի թաղանթ, որը հաստություն չունի։ Իրականում ունի, բայց այդ հաստության չափը․․․ ատոմի չափով է, բացարձակապես հնարավոր
Քանի որ բնության մեջ պոեզիային իր հատկանիշներով ամենամոտը լույսն է, հետչարենցյան հայ պոեզիայի մասին խոսելիս ինձ թույլ եմ տալիս նրա ընթացքը համեմատել լույսի քվանտային հատկության հետ, մանավանդ որ համաշխարհային պոեզիայի պատմության մեջ լույսի խորհրդանիշը ոչ մի ժողովրդի գրականության մեջ այնքան հաճախ չի օգտագործվել,
Պաթոլոգներն իրենց գործունեության ոլորտից դուրս են թողել մի շատ կարևոր բնագավառ՝ ՄԱՐԴԿԱՅԻՆ ԵՐԵՎԱԿԱՅՈՒԹՅԱՆ ՔԱՂՑԻ բնագավառը։ Չգիտես՝ դա մարդուն տրված շնո՞րհ է, թե՞ պատիժ։ Այդ քաղցի բացատրությունը իմաստասիրական տեսակետից կարող էր լինել Պլատոնի քարանձավի մոդելը․ մենք այստեղ՝ ստվերների այս աշխարհում, այնկողմնային, ԻՐԱԿԱՆ ԱՇԽԱՐՀԻ ստվերների
Իմացությունը, ճանաչողությունը ևս ունեն իրենց ֆիզիկան։ Առաջին հայացքից կարող է տարօրինակ թվալ, բայց ճշմարտության գաղափարը կարող է ունենալ և կապ ունի արագության հասկացության հետ։ Նախ՝ անհրաժեշտ է լինում ապահովել ճանաչողության գործընթացի որակը, այսինքն` հետազոտողի միտքը պետք է կարողանա առավելագույնս թափանցել հետազոտվող օբյեկտի էության՝
Մի աննման ժողովրդական երգ կա, որի բառերն իր մեղեդուց են լավ, մեղեդին՝ բառերից․․․ Մեղեդին այնքան լավն է, որ չի վրիպել Ալեքսանդր Սպենդիարյանի աչքից. օգտագործվել է նրա «Ալմաստ» օպերայի հենքում։ Կողբա ելան սելերը,Կտրան չուխուս թելերը։Կամաց քշեք սելերը՝Կապեմ չուխուս թելերը․․․ Կողբում մեր՝ թուրքին մնացած
Մաքսիմիլիան Վոլոշինի «Լունարիա» շքեղ բանաստեղծական շարքի մեջ մի այսպիսի տող կա․ «Լուսնաքարե մի թռչուն՝ քղամիդով փաթաթված»։ Սրա նման մի տող ունի իրենից երկու դար առաջ ապրած Սայաթ-Նովան․ «Հնդու ղալամքարու վըրեն ծածկիլ իս մարմաշ, նազանի»։ Ղալամքարը երևի գրչատուփի պես մի բան պիտի լիներ,
