Այնքանով, որքանով որ կարողացել եմ ըմբռնել ստեղծագործական գործընթացը սեփական փորձի հիման վրա, կա բանաստեղծելու երկու տարբերակ։ Մեկը, երբ բանաստեղծությունը գրվում է ՄՏՔՈՎ կամ մեծմասամբ մտքով։ Այդպիսի բանաստեղծելը նման է… որմնադիրի աշխատանքին-մտքի ուղղալարով բառը շարվում է բառի կողքին, և նույնիսկ բանաստեղծը կարողանում է
«Արմավ» հրատարակչությունը, ԿԳՄՍ նախարարության աջակցությամբ, լույս է ընծայել Զավեն Բեկյանի «Տեսադաշտեր» բանաստեղծությունների ժողովածուն։ Զավեն Բեկյանը հեղինակ է ավելի քան մեկ տասնյակ գրքերի։ Նրա բանաստեղծությունները թարգմանվել են ռուսերեն, անգլերեն, գերմաներեն, ֆրանսերեն, պարսկերեն, սերբերեն, վրացերեն։Ինչպես նշված է «Տեսադաշտեր» ժողովածուի սեղմագրում․ «Զավեն Բեկյանի պոեզիան տարամշակութային խաչաձևումների և երկխոսությունների բազմաթիվ հնարավորություններ է ընդգրկում։ Նոր
Հայտնի բան է՝ մարդը զուտ կենսաբանական էակ չէ, այլապես նա տարված կլիներ զուտ կենսաբանական պահանջմունքներով (ուտել, քնել, քորվել, բազմանալ՝ սեքս անել և այլն)։ Նա ձգտում է կենսաբանականից տարբեր բաների, ուզում է Այլ լինել, որը նրան կապում է հոգևորին, նա գիտի
Երազների հանդեպ երկու մոտեցում կա։ Մատերիալիստներն ասում են, որ երազը ցերեկվա ընթացքում հոգնած ուղեղի «հանգստի իներցիան» է, օրվա տպավորությունների, անձնական խնդիրների կամ ուրախությունների «գիշերային արձագանքը», կամ զուտ կենսաբանական ազդակների հետևանք (էն, որ ժողովուրդն ասում է՝ «Քամակդ բաց ես քնել, էդ պատճառով էլ
Արարչագործության և նրա ՇԱՐԺԱՌԻԹՆԵՐԻ, նպատակների վերաբերյալ շատ տեսակետներ կան՝ Կաբալայի «նվազող աստվածության», Հարթմանի «վթարային», զանազան այլ մետաֆիզիկական և գիտափիլիսոփայական տեսակետներ։ Բայց միակ ընդունելին աստվածաշնչայինն է, ըստ որի` Արարչագործությունն ըստ ԱՍՏՎԱԾԱՅԻՆ ԿԱՄՔԻ է, ըստ Իր «Եղիցիների»։ ԳՈՅԻ մետաֆիզիկական «ծիածանը» հավանաբար (ավելի ստույգ՝
Հունական առասպելները որքան էլ որ գեղեցիկ (Խորենացին հանդիմանում էր, կարծեմ, իր մեկենասին, թե՝ ի՜նչ ես հունական գեղեցիկ առասպելները թողած, տարվել պարսկական տխեղծություններով․․․), այնուամենայնիվ, «հակաէսթետիկ մուտանտներ» են ստեղծել- Մինոտավրոսը՝ նույն ինքը մարդացուլը, Գորգոնը՝ «օձախառն, օձագիսակ» կինը, Այծամարդը, և ամենանշանավորը՝ Կենտավրոսը՝ «ձիամարդը»։ Բայց մի՞թե
Նարեկացու Մատյանը վերընթերցելիս միշտ ինձ իրեն է «գամում» գլուխ ԽԶ, Բ հատվածը։ Այն հավանաբար շատ է գրավել նաև Պ․ Սևակին, ով ըստ Ա․ Արիստակեսյանի հիշատակության՝ Մատյանն աշխարհաբարի փոխադրելու գործն արդեն սկսել էր և իր եղերական մահվանից առաջ հենց այս հատվածից էր սկսել փոխադրությունը։
Մարդկային նյարդային վերջույթները՝ ռեցեպտորները, փոխում են իրենց կենսաբանական հյուսվածքը և վերածվում հաղորդիչների՝ անոդների և կատոդների պես բաների։ Փոխվում է նաև ուղեղի՝ գիտակցության, մտածողության օրգանի բնույթը։ Մարդը սկսում է մտածել տեղորոշիչ սարքի նման՝ «ռեալ, օբյեկտիվ», ընդունում է կանտյան «ինքնին իրի» միայն արտաքին, շոշափելի, «նաղդ»
