Երեւանի պետ. համասարան, 1971, Սեպտ. Սիրելի ընթերցող Առաջին հանդիպումն էր հայոց լեզուի դասախօսին հետ: Ներս մտաւ, կարիք չեղաւ զգաստութեան հրաւիրել շաղակրատող ուսանողները, որովհետեւ իր կեցուածքով ու հեղինակութեամբ ինքզինք պարտադրեց ու րոպէ չանցած լռութիւն տիրեց դասարանէն ներս: Իշխանեանը զննական հայեացք մը նետելէ ետք ներկաներուն
Հայերենում անգլիացիների լեզուն կոչվել է անգղիարէն, անգլիարէն, անգղիերէն, անգլիերէն, այժմ՝ անգլերեն։ Մինչ այդ գործածվել են «անգղիացւոց բարբառ», «անգղիացւոց լեզու», «անգղիական լեզու» բառակապակցությունները։ Անգղիարէն-ը կազմվել է XIХ դարի տասական թվականներին անգղիացի բառից՝ —ացի ածանցի կրճատմամբ, և «լեզու» նշանակող —արէն ածանցից։ XIX դարի առաջին կեսին՝
«Զանգակ» հրատարակչության թարգմանական բաժնի պատասխանատու խմբագիր Հասմիկ Եղիազարյանի հետ զրուցել ենք թարգմանական դաշտում առկա խնդիրների ու ձեռքբերումների, ընթերցողական պահանջարկի, որակյալ թարգմանության կարևորության, ինչպես նաև աշխարհաքաղաքական գործընթացների ազդեցության մասին։ -Թարգմանական գրականություն, թարգմանիչների պակաս մեր օրերում կարծես թե չկա։ Թեև կա նաև կարծիք, որ ոչ
Հետազոտողները անհետացող բույրերը պահպանելու ուղիներ են գտնում: Մյուսները վերստեղծում են դրանք՝ պեղելով դարերերի խորքից: Անհանգստության քրտինք։ Ձիու մազ։ Թաց խոտ և հող՝ անձրևից հետո։ Ծծմբական միացություններ՝ առաջացած վառոդից։ Ռոզմարին, բերգամոտ և դառը նարինջ պարունակող օծանելիք։ Մի փոքր կաշի։ Հնարավոր է՝ հենց այսպես էր
Երեւան, 1995, Սեպտեմբեր Սիրելի իմ ուսումնատենչ ընթերցող՝ Յոյսս կտրելէ ետք Երեւանի պետ. համալսարանէն (ուրկէ շրջանաւարտ էի) եւ Երեւանի գեղարուեստաթատերական բարձր. հիմնարկէն (ուր ուսումս չէի կրցած շարունակել… քաղաքական պատճառաբանութիւններու հետեւանքով), ներկայացայ ՀՀ ԳԱԱ-ի արուեստի բարձր. հիմնարկի տնօրէն Լեւոն Հախվերտեանին: Մինչ այդ ան զիս կը
Ֆրանսաբնակ հավաքորդ Համլետ Հովսեփյանը «ժամանակի» ճամփորդ է․ Արևմտյան Հայաստանի հարուստ մշակութային ժառանգությունը ներկայացնող նրա եզակի հավաքածուն այլ կերպ է բացահայտում հայ վարպետների երևակայության և ճաշակի սահմանները։ — Համլե՛տ, ինչպե՞ս սկսեցիր հավաքորդությամբ զբաղվել։ Ինչո՞վ քեզ գրավեց արծաթագործությունը։ — 2012 թվականին 15 օրով Արևմտյան
(Դ. Դեմիրճյանի «Հովնան մեծատուն» և «Ավելորդը» ստեղծագործությունների համեմատական քննություն) Դ․ Դեմիրճյանից հրատարակված բազմահատոր ստեղծագործություններից ընթերցողին քաջածանոթ «Ավելորդը» պատմվածքը (1916թ.) և դեռևս անտիպ, շատերին անհայտ «Հովնան մեծատուն» դրաման (1918-1919թթ.) շոշափում են հայության ճակատագրի աղետալի իրադարձություններից մեկի՝ Մեծ եղեռնի հետևանքով մարդու հոգեկերտվածքի խեղմանը վերաբերող և
«Ռոդենի ձմեռը» ժամանակակից գրող Դավիթ Սամվելյանի չորրորդ գիրքն է: Կազմված է էսսեներից և պատմվածքներից, որոնցից մեկի անունով հեղինակը անվանել է գիրքը: Փոքրիկ պատմություններ են առանձին սյուժեներով, մեր կողքին ապրող, տարբեր ճակատագրերի տեր, իրենց առօրյա հոգսերով ապրող կերպարներով: Յուրաքանչյուրն ունի իր պատկերացումները կյանքի, հավատքի,
