Հայերենի սովորական շարադասությունը հետևյալն է․ ենթական նախորդում է ստորոգյալին, գոյականական անդամների լրացումները նախադաս են, ստորոգյալից հետո են դրվում հիմնականում խնդիրները, իսկ ստորոգյալից առաջ՝ պարագաները։ Այսպես՝ հետադաս դիրք են ունենում՝ Նախադաս դիրք են ունենում՝ Այս անդամներից յուրաքանչյուրի սովորական դիրքը փոխելով (շրջուն շարադասություն)՝ մենք նախադասության
Լեզվական երևույթները մեկնաբանելիս և համակարգելիս գիտությունը հենվում է տրամաբանական մտածողության և ըստ այդմ բացահայտված որոշակի օրինաչափությունների վրա։ Սակայն ցանկացած լեզվում շատ են նաև բացառությունները` շեղումները վերոնշյալ օրինաչափություններից։ Բացառությունների «օրինականացման» հիմքում արդեն այլ պատճառներ են լինում, ասենք՝ ինչ-որ մասնավոր «հանգամանք», որն իր հերթին հարստացնում
Ահա քեզ կրող երկու միաբանԱնանջատելի ոտներիդ վրաՀրեշտակաձև դու կառուցվեցիր,Որ միշտ կրկնաբարձ, վերասլացիկ քո բազուկներով,Ասես թևավոր, թռիչքով միայնԵրկիրն հայրենի դիտես բարձունքից.Ո՜վ հիմար, հապա ինչո՞ւ կամովին գետնին կորացարՈւ միշտ երկրային հոգսերով տարված՝Անապատական վայրի ցիռերի կարգը դասվեցիր։ Գրիգոր Նարեկացի Երբ ասվում է, թե մարդն ստեղծվեց Աստծո
(Սկիզբը՝ այստեղ) Արեւագալ Գրականութեան եւ արուեստի պարբերաթերթ (1937–1939 թթ., Աթենք, խմբագիր՝ Գեւորգ Կատվարենց)[1]: «Արեւագալի» համարներից «Արեւագալը» միակ պարբերականն է, որ ունեցել է բացառապես գրական, մշակութային ուղղվածություն, անգամ հակադրվել է մյուս պարբերականների որդեգրած քաղաքական հակումներին: «Արեւագալի» խմբագրակազմը պարբերականը կոչել է «Պատվանդան», և 1937 թվականի
Հայաստանի պատմության թանգարանի ազգագրության բաժնի գիտաշխատող, պատմական գիտությունների թեկնածու Լիլիա Ավանեսյանի «Հայկական գորգերի զարդաձևերի ծագումնաբանությունն ու իմաստաբանությունը» գրքում ասվում է. «Այսօր հայկական գորգերի լավագույն նմուշների զգալի հատվածը գտնվում է աշխարհի նշանավոր թանգարաններում և մասնավոր հավաքածուներում: Հայկական գորգարվեստի հնագույն ակունքներն ու պատմությունը, գեղարվեստական ու մշակութային
Բութը` որպես տրոհության նշան, իր որոշ կիրառություններով մոտ է թվում ստորակետին, ինչը հաճախ կետադրական սխալների է հանգեցնում։ Պետք է հիշել, որ բութը բառերի ավելի անմիջական հարաբերություն է ընդգծում և ավելի թույլ, ավելի «զգայուն» տրոհում է ապահովում՝ մի տեսակ ուշադրություն հրավիրելու, որևէ նուրբ քերականական
Հունահայ մամուլի կենտրոններն են եղել Աթենքը և Սալոնիկը։ Աթենք Սալոնիկ Տարբեր հաճախականությամբ լույս տեսնող պարբերականները հիմնականում եղել են տեղի կուսակցությունների գաղափարակիր օրգանները, իսկ Հայաստանի խորհրդայնացումից հետո դրանք նաև արտահայտել են խորհրդային գաղափարախոսության ուղղվածությունն ու դավանած արժեքները։ Սակայն եղել են պարբերականներ, որոնք, այս կամ
«Նա» անձնական դերանունը (իր թեքված ձևերով) պատմողական տեքստերում ամենից շատ հանդիպող բառն է։ Պատճառը պարզ է․ խոսողը միշտ էլ խոսակցին պատմում է մի երրորդ անձի մասին, որին մատնանշելու կարիքն անընդհատ է լինում։ Որպես հետևանք՝ հաճախ ունենում ենք նա-երի կուտակում՝ չիմանալով ինչպես դրանից խուսափել։
