Բոլոր ժամանակներում էլ գրողների առջև ծառացող հիմնական խնդիրներից մեկը եղել է գրական և խոսակցական լեզուների միջև անջրպետի հաղթահարումը։ Մի կողմից՝ հեղինակները պետք է հավատարիմ մնան գրական խոսքի բարձր չափանիշներին, մյուս կողմից՝ պիտի խուսափեն արհեստական լեզվից՝ պահպանելու համար զանազան խոսքային իրադրությունների գեղարվեստական ճշմարտացիությունը։ Անշուշտ,
Նախադասության շարահյուսական վերլուծությունը շատ հետաքրքիր տրամաբանական աշխատանք է, որի ժամանակ հաճախ փիլիսոփայական հայացք է հարկավոր։ Օրինակ՝ երբեմն առաջին տպավորությամբ ակնհայտ կետադրական լուծում ունեցող կազմությունները իրականում կարող են բոլորովին այլ մոտեցում պահանջել։ Այդպիսի դեպքերը բազմազան են (մեզ լավ կհասկանան հատկապես գեղարվեստական տեքստերի հեղինակներն ու
Արարչագործության և նրա ՇԱՐԺԱՌԻԹՆԵՐԻ, նպատակների վերաբերյալ շատ տեսակետներ կան՝ Կաբալայի «նվազող աստվածության», Հարթմանի «վթարային», զանազան այլ մետաֆիզիկական և գիտափիլիսոփայական տեսակետներ։ Բայց միակ ընդունելին աստվածաշնչայինն է, ըստ որի` Արարչագործությունն ըստ ԱՍՏՎԱԾԱՅԻՆ ԿԱՄՔԻ է, ըստ Իր «Եղիցիների»։ ԳՈՅԻ մետաֆիզիկական «ծիածանը» հավանաբար (ավելի ստույգ՝
Սկիզբը` այստեղ Ծաղրանկարների այս եռյակով ավարտում ենք «Ծաղրանկարիչ Դեմիրճյանը» շարքը: Այս դեպքում գրողին զբաղեցնող թեմաներն են մամուլը և աստվածաշնչյան նյութը: Այս գծանկարում դասականի երգիծանքն ուղղված է այն օրերի պարբերականներին և դրանց էջերում տպագրվող ու տպագրվել փափագող հեղինակներին: Նկարի ձախ կողմում երկու հոգու դիմանկար
Նարեկացու Մատյանը վերընթերցելիս միշտ ինձ իրեն է «գամում» գլուխ ԽԶ, Բ հատվածը։ Այն հավանաբար շատ է գրավել նաև Պ․ Սևակին, ով ըստ Ա․ Արիստակեսյանի հիշատակության՝ Մատյանն աշխարհաբարի փոխադրելու գործն արդեն սկսել էր և իր եղերական մահվանից առաջ հենց այս հատվածից էր սկսել փոխադրությունը։
1․ Հայտնի է, որ այն միավանկ բառերը, որոնք նախկինում վերջացել են -ն հոդով, այսօր ստանում են -ներ հոգնակիակերտ․ ակ-ներ, բեռ-ներ, գառ-ներ, հարս-ներ, մատ-ներ։ Այս շարքից, սակայն, մատ և հարս միավորները բաղադրյալ բառերի վերջնաբաղադրիչների դերում արդեն ստանում են -եր վերջավորություն․ցուցամատեր, բթամատեր, նորահարսեր, ջրահարսեր։ 2․
Սկիզբը՝ այստեղ Դերենիկ Դեմիրճյանի ծաղրանկարներից երկուսը, որ կներկայացնենք այս անգամ, նամակ-գծանկարներ են: Դեմիրճյանը հաճախ գծանկարներ էր անում իր ստեղծագործությունների, նամակների էջերին: Այդպիսի մի նկար նա արել է 1898 թ. մարտի 15-ին Թիֆլիսից Ավետիք Իսահակյանին գրած նամակում: Սաղարթազուրկ ծառի և լճակի գծապատկերի տակ նա
Կոկիկ, վայելուչ է այն խոսքը, որը քերականորեն ճիշտ և միաժամանակ պարզ է կառուցված, այսինքն՝ խոսողն իր դատողություններն ու մտքերը ճիշտ է «դասավորել» և պարզ արտահայտել՝ անխաթար տրամաբանական զարգացմամբ։ Նախադասություններում բառերը միշտ պետք է կապակցել այնպես տրամաբանված, որ ո՛չ շարադասության, ո՛չ էլ հնչերանգի պատճառով
