Գեղարվեստական լեզվում հաճախ ոճական ձևերը հակադրվում են քերականական օրինաչափություններին, և այդպիսի «մարտերում» միշտ «հաղթում» է ոճագիտությունը, քանի որ հնարամիտ ու անսովոր լուծումները խոսքին ստեղծագործական արժեք և գունեղություն են հաղորդում։ Դիտարկենք այդպիսի 7 դեպք։ 1․Երբեմն անձնանիշ գոյականները կարող են գործածվել իրի առումով՝ ունենալով ոչ
Երբ 1899 թ. Թումանյանը թարգմանում էր «Օլեգի երգը» և «Ջրահեղձը» բալլադները[1], արդեն անցել էր զարգացման որոշակի ճանապարհ. փոխվել էին նրա ոճը, թարգմանական գեղագիտությունը և հայացքը դեպի թարգմանվող գրականությունը: Համարյա միաժամանակ թարգմանված այս գործերում նա պետք է հաղթահարեր տարբեր խնդիրներ: Ա. Ս. Պուշկինի ռուս
Տողադարձը հայերենում հիմնականում կատարվում է վանկատմամբ (բառը վանկերի բաժանելով), օրինակ՝ լե-զու, գը-րա-կա-նու-թյուն, ֆի-զի-կա, հե-քի-աթ։ Տողադարձի վերաբերյալ կարևոր է հիշել հետևյալ կետերը․ 1․ Իրար հաջորդող երկու և ավելի բաղաձայններից հաջորդ տող է անցնում միայն վերջին բաղաձայնը. օրինակ` ար-ձան, բեր-րի, Աստ-ղիկ, Արծ-վիկ, թարգ-ման, բարձ-րա-նալ, երկ-դի-մի,
Բոլոր ժամանակներում էլ գրողների առջև ծառացող հիմնական խնդիրներից մեկը եղել է գրական և խոսակցական լեզուների միջև անջրպետի հաղթահարումը։ Մի կողմից՝ հեղինակները պետք է հավատարիմ մնան գրական խոսքի բարձր չափանիշներին, մյուս կողմից՝ պիտի խուսափեն արհեստական լեզվից՝ պահպանելու համար զանազան խոսքային իրադրությունների գեղարվեստական ճշմարտացիությունը։ Անշուշտ,
Նախադասության շարահյուսական վերլուծությունը շատ հետաքրքիր տրամաբանական աշխատանք է, որի ժամանակ հաճախ փիլիսոփայական հայացք է հարկավոր։ Օրինակ՝ երբեմն առաջին տպավորությամբ ակնհայտ կետադրական լուծում ունեցող կազմությունները իրականում կարող են բոլորովին այլ մոտեցում պահանջել։ Այդպիսի դեպքերը բազմազան են (մեզ լավ կհասկանան հատկապես գեղարվեստական տեքստերի հեղինակներն ու
Արարչագործության և նրա ՇԱՐԺԱՌԻԹՆԵՐԻ, նպատակների վերաբերյալ շատ տեսակետներ կան՝ Կաբալայի «նվազող աստվածության», Հարթմանի «վթարային», զանազան այլ մետաֆիզիկական և գիտափիլիսոփայական տեսակետներ։ Բայց միակ ընդունելին աստվածաշնչայինն է, ըստ որի` Արարչագործությունն ըստ ԱՍՏՎԱԾԱՅԻՆ ԿԱՄՔԻ է, ըստ Իր «Եղիցիների»։ ԳՈՅԻ մետաֆիզիկական «ծիածանը» հավանաբար (ավելի ստույգ՝
Սկիզբը` այստեղ Ծաղրանկարների այս եռյակով ավարտում ենք «Ծաղրանկարիչ Դեմիրճյանը» շարքը: Այս դեպքում գրողին զբաղեցնող թեմաներն են մամուլը և աստվածաշնչյան նյութը: Այս գծանկարում դասականի երգիծանքն ուղղված է այն օրերի պարբերականներին և դրանց էջերում տպագրվող ու տպագրվել փափագող հեղինակներին: Նկարի ձախ կողմում երկու հոգու դիմանկար
Նարեկացու Մատյանը վերընթերցելիս միշտ ինձ իրեն է «գամում» գլուխ ԽԶ, Բ հատվածը։ Այն հավանաբար շատ է գրավել նաև Պ․ Սևակին, ով ըստ Ա․ Արիստակեսյանի հիշատակության՝ Մատյանն աշխարհաբարի փոխադրելու գործն արդեն սկսել էր և իր եղերական մահվանից առաջ հենց այս հատվածից էր սկսել փոխադրությունը։
