Իմաստունը վախենում էր նայել հայելուն, որը նրան ցույց էր տալիս ամբողջովին մերկ։ Այդ զգացողությունը միանգամից չեղավ, այլ աստիճանաբար, այնքան դանդաղ, որ թվում էր՝ երկրագունդը կանգ է առել։ Մի օր էլ զգուշորեն սափրվելիս, նա հայելու ձախ անկյունում նկատեց հազիվ ընթեռնելի երկու բառ։ Հաջորդ պահին
Ardi.am-ի զրուցակիցը բանասիրական գիտությունների թեկնածու, գրականագետ, վաստակաշատ մանկավարժ Համո Մաթևոսյանն է։ Զրույցի թեման Ահնիձորն է և ոչ միայն. բանաստեղծական աշխարհը, իրական աշխարհը, գյուղը, քաղաքը, մեր ժամանակը։ — Ի՞նչ տարբերություն կա իրական Ահնիձորի և Հրանտ Մաթևոսյանի Ահնիձորի միջև։ -Գրեթե ոչ մի։ Իրական Ահնիձորը Մաթևոսյանի խոսքով
Հրոն բռունցքները հենեց սեղանին` ասես ուժ ստանալու համար, կանգնեց, հետ հրեց աթոռը, գլուխը մինչև ձախ ուսը թեքեց` չհամարձակվելով շրջվել նայել ու քայլերն ուղղեց դռան կողմը։ Այս անգամ գնում էր, որ էլ չգար։ Այս անգամ գնալու համար պատճառ հորինել պետք չէր։ Կինն էլ էր
Եթե չափանիշները ժամանակի հետ չեն փոխվում, ուրեմն դրանք չափանիշներ չեն։ Ավելին, իրենց նորացմամբ չափանիշները նորացնում են նաև մեր իրականությունը՝ բառը, ժամանակը: Այս ամենը դրսևորվում է նաև թատերարվեստում։Եղիշե Չարենցն իր քնարերգությամբ մեզ դարձնում է իր ժամանակակիցը, որը երանական պատիվ է ոչ թե Չարենցի, այլ
Պատերազմի hանդերձով տարօրինակ մի խաղաղության դիմագիծ է նշմարել hեղինակը, և այդ hանդերձը նրան թվացել է անընդմիջելի, hրամայված ճակատագիր… Փայտփորիկը ժամանակային նեյրոնների՝ hաղորդակիր տիեզերամասնիկների անընդhատելիության, hոսքի, hախուռն տարուբերումների և´ խորhրդանիշն է, և´ տրիբունը։ Փայտփորիկն այն մենամնջախաղացն է, որ օրնիբուն բեմադրում է նույն ներկայացումը՝ թե´
Սկիզբը՝ այստեղ déjà vu Արյան ստվերը քամու հետ քերծի ճակատից պոկվել է՝ մտել Սռնատոն: Իր հետ տաղանդ է բերել, գորշ հորդաջրի տաղանդ: Ձորից ջրերը ետ են քաշվել, տե՛ս… եթե տատամսելու ես՝ բարձրացի՛ր Եշլատեղ, Կոթաքարի գագաթ: Անձայն որոտ լսվեց՝ փայլակը շատ հեռու, էնքան հեռու՝
Լույս է տեսել Արտակ Մաթևոսյանի «Ափը ծնոտը հենելու համար է» վեպը՝ անսովոր ասելիքով՝ նորարար ձևակերտումի մեջ: Այս երկի շուրջ քննարկումների ընթացքում հնչել են տարբեր կարծիքներ. սա հայկական Մարկես է, հայկական Կաֆկա: Կարծում ենք՝ սա Արտակ Մաթևոսյան է՝ անպայմա՛ն հայկական. էլ ուրիշ ինչպիսի՞, եթե
Հովիկ Հովեյանի մասին օրեր առաջ հրապարակած գրախոսականում նշել էինք, որ առաջիկայում ներկայացնելու ենք նրա անտիպ բանաստեղծություններից: Ահա և դրանք: *** Գրահերձեցի ինձ Նարեկացու շեմին Եվ թաղեցի ինձ մթնում Որպես մահիցս անչափ ուշացած Բառահենի մի անանուն դիակ… *** Կահավորված եմ կռունկների աղեղնաձև երամներով, Որ
