Ներկայացնում ենք համանուն պատմվածքը «Մալաքիտե կրիան» գրքից։ 31. 05. 2020ք. Երևան Աստղերի հրկիզվող անձրևները մոռացել են երկրի դիմագիծը: Վաղուց: Անձրևներ ընդհանրապես չկան: Արդեն մի քանի շաբաթ: Ու անորոշ երկարող օրերը՝ իրենց տձև երթով, դանդաղ հատելու են սահմանը: Ամառ է երկու օրից: Երբ կեսգիշերն
Դեկտեմբեր ամիսն ա։ Էնքան ցուրտ ա, որ մարմիններս չենք զգում։ Հա՛, գիշերները կուչ ենք գալիս, կպչում ենք իրար, որ տաքանանք․ դե, էլի չեղած տեղից լավ ա։ Մի խոսքով՝ շնչում ենք, ամեն ինչ նորմալ ա, եթե չհաշվենք էն փաստը, որ արդեն տասնմեկ օր շրջափակման
«Ես»-ը այն է, ինչին ես տիրապետում եմ»: (Էրիխ Ֆրոմ) «Առանձին հոգու բախումները վերարտադրվում են հասարակության ներքին բախումներում»: (Ջորջ Ֆրանկլ) Իմ անունը Արամ է, բայց ես Վիլյամ Սարոյանի որդին չեմ, և ոչ էլ քեռին կամ թոռը, որևէ արյունակցական կապ չունեմ այդ նշանավոր մարդու
Նամակ 1 Երբևէ մտածե՞լ ես, որ հանդիպումը մեկի հետ, որին այսօր տեսար, գուցե վերջինն էր․․․ Եվ պարտադիր չէ, որ նա հեռանա կյանքից կամ լքի այն սովորական դարձած վայրը, որտեղ սովորական բան էր նրան տեսնելը: Հնարավոր է՝ այլևս երբեք նույնը չլինի: Չլինի այնպիսին,
Սրճարանում նստած էին երկու հոգի: Տղամարդը յոթանասունն անց, առույգ, համակրելի ծերունի էր՝ բարեկիրթ շարժուձևով և նրբաճաշակ, մոդայիկ հագուստով: Կինը երիտասարդ էր նրանից տասնհինգ-քսան տարով, բայց նրանք շատ ներդաշնակ էին դիտվում: Աշխույժ զրուցում էին, սուրճ ու աղանդեր վայելում: Երկուսից էլ երջանկություն ու սեր էր
Սկիզբը՝ այստեղ Ապո՞- կալիպսիս, թե՞ ապա… «Մարդամեկը քանի կուրկուփ* ա եկել,-Վահագը շուռ եկավ դեպի իր դիմացի պատը,- պլան եմ կազմելու, զրույցը փողով է երևի: Շուտվանից ունեմ աչք՝ Ճռռանահարթ բարձրանալ, գոմի բակը ցաքուքոլից մաքրել, աշխարհ պիտի բացվի: Բազուկներումդ զորություն պիտի լինի՝ կացին բռնես, խամ
Ձյունը փակեց ճանապարհը։ Բուքը խառնել էր պատկերների իրականությունը՝ սարքել կապտամոխրագույն անդուր մի վիտրաժ։ Մարդիկ վազվզում էին քամու, կատաղած բքի միջով, պստիկները սայթաքում էին, ընկնում- ելնում, ձյունը դանդաղ իջնում էր մեր կիսաքանդ փողոցում, լցվում էր ակնաբիբերիս մեջ։ Մեռելի պես անթարթ աչքերով մեկնվել էի փողոցում՝
Արևածագը մեր թաղի բոլոր մարդկանց դուրս էր կանչում առավոտյան ժամը վեցին։ Դեղինն այնքան էր ջերմացնում տանիքների պոչից դուրս ցցված քիվերը, որ սկսում էր արևից պոկվել ու քսվել նաև մարդկանց ճակատներին, ձեռքդ բռնած քեզ հեքիաթի մեջ էր հասցնում, որտեղից միշտ կրակից շիկացած ալյուրի հոտ
