Եվ հետո նորից ձմեռ եկավ։ Այս անգամ ցուրտը սաստիկ էր, տեղումներն էլ՝ սովորականից շատ. ասում էին՝ ինչ-որ ցիկլոն, ճեղքել անցնելով երկար տարածություններ, հոսելով հարթավայրերով, լեռներ մագլցելով, հասել էր քաղաքի բաց կապույտ երկնքի սահմաններին և ամպերից գործված իր ծանր ու մուգ ծածկոցի տակ առել
Ինքնախոսություն Մեր խղճի հետ Ի՞նչ ենք պահումՀոգու կորած դարակներում,Եվ հայրենիքը բա՞ռ է լոկ,Թե սիրելու հող ու տանիք,Անհարմար է հարմար ապրել, Երբ կիսում են ինքնությունդ։Թշնամին է նորից սողում,Իսկ ես միայն երգ եմ գրում,Թշնամին է հողը փորում, Եվ հողի մեջ մենք ենք դարձյալ…Չի՞ լինելու մի բարի ելք,Չի՞ լինելու
Անատոլի Հովհաննիսյանի «Գնում եմ կորեմ» բանաստեղծությունների ժողովածուն 2021-ի տարեվերջից ընթերցողի սեղանին է։ Այն գրողի հինգերորդ գիրքն է։ Լույս է ընծայել «Էդիթ Պրինտ» հրատարակչությունը՝ «Արդի» մատենաշարով։ Գրքում տեղ են գտել նաև մի շարք գրական գործիչների վերլուծությունները՝ նվիրված Հովհաննիսյանի ստեղծագործություններին։ Ժամանակավորապես Ֆրանսիայում ապրող բանաստեղծը մեր հարցերին
Պատուհանը Նադիրի մաշկի տակ ծանրություն էր գոյացել, սերտաճած մազերը դուրս չէին գալիս վաղուց անապատի ավազներում կորած ուղտերի ոտնահետքերի նման։ Նադիրը շտկեց վերնաշապիկի թեքված օձիքը, նրան թվաց՝ հայելու մեջ արծիվ թռավ, կտուցին՝ մի մեծ մազափունջ։ Բիբերը լայնացան զարմանքից, սիրտը սկսեց զարկել արագ, շունչը կտրվեց,
Պէյրութ, 1982, Աշուն: Այդ օր եռուզեռի մէջ էին Զաւէն ու Սեդա Խտըշեանները, որոնք սովորութիւն ունէին տարին քանի մը անգամ լիբանանահայ արուեստագէտներ ու մտաւորականներ հրաւիրելու իրենց Պէլվիուի առանձնատունը, որ քաղաքացիական պատերազմի ընթացքին համեմատաբար աւելի ապահով վայր կը համարուէր: Վարուժան Խտըշեանի հետ ուշ հասանք: Ան
1910-1911 թթ. քսանմեկամյա Աննա Ախմատովան Փարիզում հանդիպում է Փարիզյան դպրոցի ամենամիայնակ և ինքնատիպ նկարչին՝ Ամադեո Մոդիլյանիին: 1958-1964 թթ. արդեն Խորհրդային Ռուսաստանում գրված և պարբերաբար լրամշակված այս տեքստը երիտասարդ արվեստագետի դիմանկարի մի փորձ է, բայց և անդառնալի բեկումների սպասումից պրկված, միաժամանակ այնքան ողբերգական
Ardi.am-ը բացառիկ իրավունքով ներկայացնում է հատված Էրիխ Մարիա Ռեմարկի «Վերադարձ» վեպից։ Գերմաներենից թարգմանել է Վանուհի Բաղմանյանը։ Մոտ օրերս «Էդիթ Պրինտ» հրատարակչության ռեմարկյան շարքը համալրած վեպը կլինի ընթերցողի սեղանին։ -Ուզում եմ նորից զինվոր դառնալ: Ամեն ինչ որոշված է: Առավոտյան մեկնում եմ: -Դու հասկանո՞ւմ ես,-
8-ում էի, երբ մեր զուգահեռ դասարանի աղջիկներից մեկին խելառի պես սիրում էի: Ու էնպես ստացվեց, որ սկզբից ես էի նրան սիրում, հետո՝ նա ինձ, հետո՝ միասին, բայց էդպես էլ միմյանց համ չզգացինք: Մոտ 7 տարի էր անցել էդ օրերից, երբ պատահաբար Մոնումենտում սեփական
