Հովիկ Հովեյան. Բանաստեղծություններ
*** Ու քարշ տվեցին ինձ՝ իմ իսկ ընկածի մարմնով բացված կածանով Դեպի պարտությունը պարտված դրախտի… Ու գարշապարիս կառչած փուշը միայն պահեց Մարմինն իմ – սահանք… Ու երկարելով այդպես, ձգվելով համառ Օրեր, տարիներ, ես ափը հասա Հանդիպակաց փշի Եվ ողնաշարը տողիս՝ շատ






