Սկիզբը՝ այստեղ Տասներորդ գլուխ Արտաշեսը վերջապես մենակ մնաց։ Նախորդ երկու օրերի մղձավանջից ազատվելու հույսով՝ թրջված շան պես թափ տվեց գլուխն ու հիշեց, որ վաղուց չի մոտեցել համակարգչին՝ ոչ մեկին նամակ չի գրել, իր էլ. փոստը չի ստուգել, ոչ մի նորություն չի իմացել,
Հուշեր՝ նվիրված ընկերոջս` Արամայիս Սահակյանին Հերթական անգամ հյուր էի Գլխավոր Ոզնուն։ Նկատեցի, որ մի տեսակ ցրված է․ ինքն իր հետ դժգոհ քրթմնջում էր ու ինչ-որ բան փնտրում ծոցատետրում։ Պարզվեց՝ հանդիպման ժամ է նշանակել վարսավիրի հետ, բայց նշումը կորել է, չի գտնում․․․ -Դե լավ,
Սկիզբը՝ այստեղ Մաս երկրորդ Նեոանտրոպուս Աստրալիկուս Գլուխ յոթերորոդ Հակոբիկի ճամփորդության ողջ ընթացքում գրհրեշտակները, որոնց մարդիկ գրադարանային հրեշտակ են անվանում միայն այն պատճառով, որ էակների այդ դասի մասին համարյա ոչինչ չգիտեն (թերևս, միայն «արտառոցներն»[i] են քիչ թե շատ ուսումնասիրված), ամբողջովին կլանված էին
Սկիզբը՝ այստեղ Գլուխ հինգերորդ Միայն ամենավերջում, երբ պատերից բացի, մնացածը վերածվել էր մոխրի, ծխից առանձնացան ու տարածքը լքեցին երկու գրադարանային հրեշտակ[i]: Նրանք, որ, երբ ինչ-որ գրքի կարիք ունեք ու ո՛չ անունը գիտեք, ո՛չ էլ հեղինակին, ձեր ձեռքը տանում-դնում են անհրաժեշտի վրա։ Հեռու չգնացին։
— Նո՛ն, ո՞ւր ես կորել։ Շեֆն առավոտից քեզ ա փնտրում։ Ֆիրմայում աշխատելու երկու տարվա մեջ առաջին անգամն էր, որ Նոնան ուշացել էր։ Նախորդ օրը Պիկասոյին կենդանաբույժի մոտ էր տարել, ախտորոշել էին կաթնագեղձերի քաղցկեղ։ «Աշխույժ ձագ է, կապաքինվի»,- հուսադրել էր բժիշկը։ Մենակ տուն եկավ,
Սկիզբը՝ այստեղ Երկրորդ գլուխ Սակայն հայրը ոչ այդ, ոչ էլ հաջորդ օրերին տուն չեկավ. գուցե մայրն էր մոռացել հայտնել, որ միակ որդուն նրա խնամքին է թողնում, կամ, որն ավելի հավանական է, ինչ-ինչ, դեռևս չբացահայտված ուժեր էին տիրապետում-ուղղորդում իրադարձությունները, ինչևէ… Հակոբիկի համար միևնույն
ԱՌԱՋԻՆ ՄԱՍ Հոմո Մողեսիկուս Առաջին գլուխ Հակոբիկը ավագ դպրոցի ամենակոլոտ տղան էր։ Գետնի վրա թիզ ու կես էր, ճիշտ այդքան էլ՝ գետնի տակ. իրար հետ՝ մեկ մետր երեսունյոթ սանտիմետր։ Եթե մազերը խուճուճ ու փարթամ լինեին՝ մեկ-երկու մատնաչափ բոյով կերևար, բայց թարսի
Բոլորը հավաքվել էին՝ մեծով ու փոքրով և, ինչպես միշտ, այս անգամ էլ՝ միայն նա չկար: Արդեն սովոր էին նրա բացակա լինելուն, բայց էլի ամեն անգամ զարմանում էին. «Լա՛վ, ախր, էդ մարդու հե՞չ պետքը չի՝ էս ի՞նչ էղավ, ո՞նց էղավ»: «Բա էդ ապրելու ձև՞
