Սովորական զրույց՝ փոքր-ինչ անսովոր ձևաչափով։ Զրուցակիցս անանուն է։ Գոնե միառժամանակ, մեզ համար և ընթերցողի, նրա անունը անհայտ է մնալու։ Փոխարենը՝ տևական ժամանակ է՝ ընթերցասերները հետևում են Զարկերակ ֆեյսբուքյան էջով հատվածաբար հրատարակվող նրա գրական ստեղծագործությանը։ — «Զարկերակ․ Մի պատմություն քո մասին»․ վեպը, կարծում եմ,
Դեն Ալարոդ Սկիզբը՝ այստեղ ԱՇԽԱՐՀԸ ՄԻ ՄԵԾ ՏԻՊԱՆԳՈ Է․․․«ՍԻԿԱՈՒ ՀԱՏ», Վերջին գիրք Քաղաքակիրթ աշխարհ․․․Որպիսի կարոտով քո գիրկը վերադարձավ Դեն Ալարոդը։ Ավելորդ աղմուկից խուսափելու համար նա որոշեց հայրենի քաղաք ժամանել անակնկալ։ Ճանապարհն անցնում էր մանկության ամբարի կողքով։ Խճուղին նոր էր, և սինդիկատի ամբարից ոչինչ չէր
Ժամանակը սեղմվել էր, խոնավությունից ու փոշուց ճմռթվել, լռությունից թանձրացել, առարկայացել էր: Ժամանակը ժամանակից դեղնել էր ու վերածվել մոմլաթե կազմով, ժանգոտած ամրակներով տետրի: Հորս օրագիրն էր՝ գրված մանրիկ, հաստատուն ձեռագրով, իր հոր ու մոր, այսինքն՝ պապիս, տատիս մասին, տան գրքերի և գրադարանի մասին: Կարդում
Սրանք, ընկերունք են, աչքդ էլ հանեն, իրենց, մեկ է, սիրում ես: Ասողը մեր Վաչիկն է: Հարյուր տարվա ընկեր ենք, հարյուր հարց է ծագել մեր մեջ, թերխաշ ենք մնացել, մեկը մեկին՝ զիջել-չի զիջել, բայց՝ մեկ է, Ցեխծյորի ճանապարհը՝ քաղաքից որ դարուպարան է եղել, իսկույն
Սկիզբը՝ այստեղ «Ահա թե ում են սպասում հարյուրամյակներ շարունակ այս սպիտակամորթ արևապաշտները»,- մտածեց Քրմապետն ու ծիծաղեց. հիշելով կարմրամորթների ներկա դրությունը անտառի այն կողմում՝ մտաբերեց իր ուղեկիցներին։ Հիշեց նաև ուղեկիցների հետամնաց գյուղակը, որտեղ քաղաքակրթությունը չէր ոտքել դեռ ազատ կյանքը։ Գյուղակից հետո նա հիշեց արդեն
Այս աշխարհում նա ավելի հնաբնակ էր, քան «հրեշ» բառը, կարելի էր կարծել՝ տիեզերքից էլ հին, ամենասկիզբ ու հավերժական։ Սառա մայրն անբարոյական էր, մեկ սրա, մեկ նրա տակ էր պառկում՝ առանց հաշիվ անելու՝ ով է, ինչ ազգության ու կրոնի, գեղեցիկ է, թե տգեղ, միայն
«Դարակ» հրատարակչությունը Կարինե Պետրոսյանի թարգմանությամբ լույս է ընծայել Բրեմ Սթոքերի «Դրակուլա» վեպը։ Գիրքն ունենալու է նաև աուդիո տարբեր։ Հայերեն ներկայացվում է առաջին անգամ։ Առկա է երևանյան գրախանութներում։ Գրեթե երեկո էր, երբ պրոֆեսորն ու ես ճանապարհ ընկանք արևելք, որտեղից էլ, ես գիտեի, որ գալիս
Լենինականցի Վաղո, ո՜ւր ես, ընկե՜ր… Ջանպիեռո Գասպերինին* է Գորիսի կողմից եկածը, միջից կիսած մի խնձոր: Նա վաթսուն տարեկանին մոտեմոտ է, գլխին՝ քաղաքի քյարթու սանրվածք, մազերը՝ ճերմա՜կ-ճերմակ: Անունը ոչ ոք չգիտեր մի կարգին: Ասացին՝ հրամանատարն է. բերդաձորի Վիլեն, Վիտո, Հրաչ, լենինականցի Վաղո՝ տեղացի
