Այս տարի լրանում է Աղասի Այվազյանի 95-ամյակը: Ալիս Հովհաննիսյանի էսսեն նվիրված է այդ տարելիցին:Ardi.am Աղասի Այվազյանը, ինչպես ամեն մի եզակիություն, դատապարտված էր մենակության: Նա մենակ էր և՛ Թիֆլիսում, որում ապրած մարդասիրությունը, զավեշտը, ախտերը իրենց արտահայտությունը գտան նրա ստեղծագործության մեջ, երբ ինքն իրեն խոստովանեց,
Ո՜վ է ասում՝ մեզ ծով չունենք: Ջուխտակ ծովը, ճիշտ է, ցամաքել է, իսկ ահա Սուրվան գունագեղ ջրեր ունի, նրա հեռուները մեկ կանաչ են, մեկ՝ կապույտ: Այստեղ փոքր լճերն էլ են ծովեր: Իսկ Սուրվան… Սուրվան մի քանի երկրի ափ է ողողում, հյուսիսում՝ պռունկը Կոճողոտ,
Սարոն ու Նարինեն, է՜, չէ՛, Իշխանն ու Համեստը երջանիկ զույգ են: Համենայնդեպս, այդ են վկայում նրանց ֆեյսբուքյան էջերում պարբերաբար տեղադրվող՝ սիրառատ ներդաշնակությամբ պարուրված նկարները: Իհարկե, այստեղ առանձնանում է նորաթուխների երեք ամիս առաջ կայացած շլացուցիչ հարսանյաց արարողության ամբողջ պատկերաշարը: Խորովածը բերելու ու տորթ կտրելու
Սկիզբը՝ այստեղ Դեն ԱլարոդՔրմապետը սաստիկ զայրացած էր։Խորանալով իր մեջ՝ նա հասկանում էր, որ ինքը օրենք չէ, բայց շրջապատող իրականությունը ստիպում էր նրան հակառակը մտածել։ Ստրուկների և երկրպագող ենթակաների քաղաքում դժվար չէր տառապել այդ հիվանդությամբ։Ոտքով շրխկացրեց տաճարի ետնադուռը ու քայլեց դեպի տուն։ Փողոցով երկու
Ներկայացնում ենք մեջբերումներ Սեյրան Գրիգորյանի «Ինչո՞ւ ես տխուր» վեպից։ Խորհրդային տարիների ստվերները վեր հանող այս գրքի հիմքում պարզապես մարդն է՝ մարդկային ու անմարդկային դրսևորումներով: «Ինչո՞ւ ես տխուր»-ը հեղինակի հինգերորդ գիրքն է: Լույս է ընծայել «Գրքամոլ» հրատարակչությունը: Համավարակով պայմանավորված սահմանափակումների պատճառով շնորհանդեսը հետաձգվել է։
Թող մտքերում քո Իթակեն լինիվերջնանպատակը երկար ուղու:Եվ մի′ փորձիր կրճատել այն, ընդհակառակը՝մի քանի տարով ճանապարհը ձգիր,որ կղզուն հանգրվանես որպես ծերուկ՝հարստացած այն ամենով, ինչ ձեռք բերեցիր ճամփին՝Իթակեից հարստություն չակնկալելով:Կոնստանտինոս Կավաֆիս, Իթակե Բարև… Ես Միքայել Բադալյանն եմ՝ երևանցի հասարակ մի տղա, որ պատիվ ունի
Նախորդիվ՝ Կետն ու աստղերը Ձմռան ամեն առավոտ մի փոքրիկ ճնճղուկ գալիս էր կորեկ ու հացի փշրանք ուտելու: Միանգամից չէր ուտում: Գալիս էր, պատուհանագոգին կանգնում, համոզվում՝ նախաճաշը բերել են, հետո կտրուկ թռչում ու խմբով վերադառնում: Կը՛տ-կը՛տ, կը՛տ-կը՛տ. լսում էր աղջիկն ու վազում պատուհանի մոտ:
Երկու քաջք էին մտել Միրումի ձորը, փոստի Գարուշն է պատմում: Մտել են Միրումի ձոր, իրար հետ քչփչացել, Գարուշի ականջին Կարմիր աղբրից է ձայնը հասել: Նա նստել, մահակը ծնկներին՝ շունչ է առել, իսկ էշը՝ հակները մեջքին, կածանը ետև թողել, պայտի տակից կածանի խռիճը պոկվել
