Նախորդիվ՝ Աստղաձիուկը Սկզբում ամեն ինչ լավ էր. կետը գիտեր, որ ինքն աշխարհի ամենամեծ կենդանին է: Բայց մի օր ցանկացավ հասկանալ` ինչքա՞ն է մեծ: Ո՛չ ջրում, ո՛չ ցամաքում կետաքանոն չկար: Ու կետը… լացեց: Կետը լացեց մեկ օր, երկու, երեք… մինչև՝ յոթերորդ օրը: Դրանից քանոնը
Տունը լերան բարձունքին, անտառի մէջ է, ուր լոյսը անտառային գաղտնի դռնէն ճեղք մը գտած, յորդած է գոյացնելու դափնիի ծառերով շրջապատուած գիւղական փոքրիկ գոյութիւնը՝ տնակը։ Բարակ կածան մը դուրս կուգայ լերան խորքէն միանալու տնակին։ Ուրցի բոյրը ամէնուրեք կը տարածուի՝ արբեցնելով շրջակայ տարածութիւնը։ Ծառերու խեղդուած
Նախորդիվ՝ Ժպտացող աստղեր Կար չկար մի փոքրիկ ձիուկ: Աշխարհի ամենադաստիարակված ձիուկն էր: Բարձր չէր խրխնջում, ոտքերով չէր աղմկում: Հյուր գնալիս տանտիրուհուն ատամներով ծաղիկներ էր տանում: Ու հավատացեք, ո՛չ մի, ո՛չ մի հատիկ ճանապարհին չէր ուտում: Բայց դաստիարակված լինելը չէր նրա ամենամեծ առանձնահատկությունը: Թռչե՜լը:
Սկիզբը՝ այստեղ Չքնաղ Տիպանգո․․․Ով հասավ նրան,անմահանում է հուր ու հավիտյան։Ով ցանկանում է տիրանալ նրան,հոգին է մարմնին դառնում դավաճան։ Սիկաու․ Հատ. 1-ին գիրք. նախերգ Երբ ետ նայեց, տեսավ ջունգլիների խիտ թավուտը։ Հետո նորից դիտեց գետն ու երախտապարտ եղավ մայր բնությանը՝ ջրերի անխախտ օրենքի համար։Դարձյալ
Նախորդիվ՝ Գառնուկն ու հովիվը — Նեղանում եմ, երբ գրքի թերթերը ծալում ես,- ասաց մայրիկը,- փչանում են, չէ՞: — Բայց ես այնտեղ ժպիտներ եմ պահում,- ժպտաց տղան,- տե՛ս: Մայրը լռեց, վերմակով ավելի ամուր ծածկեց փոքրիկ տղային ու համբուրեց նրա գլուխը: — Իսկ գիտե՞ս՝ աշխարհում
Արշալույսը մտավ գոմ ու մինչև պռունկը խոտով լցված մսուրի կողքին գտավ Նաղըշին, որը սաստիկ ցավից փորը գետնին էր քսում: Կենդանու մսոտ վիզը մեկումեջ ջղաձգվում էր, աչքերն արյուն էին կապել: Անասնաբույժն ախտորոշեց մարսողական խանգարում։ Դա պատճառ դարձավ, որ ութ տարվա կյանքի մեջ առաջին անգամ
Նախորդիվ՝ Աստղերը, արքան ու ․․․ Չեք հավատա, փոքր ժամանակ լուսինը հովիվ էր: Գառնուկներին տանում էր մարգագետին, շվի փչում նրանց համար, արածեցնում: Բոլոր գառնուկները խելոք լսում էին նրան: Մենակ մեկն էր չարաճճի՝ տռճկի էր տալիս, թռչում դես, թռչում դեն: Մի օր գառնուկը վազեց, վազեց
Նախորդիվ՝ Թեյնիկը Կար-չկար՝ մի թագավոր: Էս թագավորի կյանքում ամեն բան լավ էր: Միայն թե ամենը, ինչ սիրում էր, պիտի մոտ բերեին արքային: Իսկ ինչ որ հեռվում էր, չէր էլ տեսնում: Օրերից մի օր թագավորը գնում է իր անտառով ու մեկ էլ ՝
