*** «Իսկ ինչ է ժանտախտը, — հարցնում էր բժիշկ Ռիեի հիվանդներից մեկը, — դա հենց կյանքն է: Այդպիսին է կյանքը և վերջ»: *** «…երբ օրը գա, մարդկանց դժբախտացնելու կամ դաստիարակելու համար ժանտախտը կարթնացնի իր առնետներին և նրանց կուղարկի մահանալու որևէ երջանիկ քաղաքի մեջ»: Ֆրանսիայում,
2019 թվականին «Մշակույթների երկխոսություն» կազմակերպության նախաձեռնությամբ, անհավանական ջանքերով ու իրականացմամբ սեպտեմբերի 7-ից մինչև նոյեմբերի 7-ը Երևանի քաղաքապետարանի «ՀայԱրտ» մշակութային կենտրոնում կայացավ «Գեղարվեստական տպագրության Երկրորդ միջազգային բիենալը, Երևան 2019» լայնածավալ նախագիծը։ Այն ընթացավ Հայաստանի Հանրապետության Նախագահ Արմեն Սարգսյանի և տիկին Նունե Սարգսյանի բարձր հովանու
«Դարակ» հրատարակչության տնօրեն, բանաստեղծ Աշոտ Գաբրիելյանը ներկայացնում է գրքեր, որ տպագրվելու են տարվա ընթացքում: Բավական մեծ են այս տարվա մեր ծրագրերը: Այս պահին ունենք հրատարկվելիք 45 գիրք: Սակայն կանդրադառնամ այն գրքերին, որոնք շատ շուտով կլինեն ընթերցողի սեղանին: Շարունակում ենք վերահրատարակել հայ հեղինակների ստեղծագործությունները:
Հաշվապահական գրասենյակի աշխատող Հակոբ Սարգսյանն իջավ ավտոբուսից ու քայլեց դեպի տուն: Ճմռթած ասֆալտին՝ հենց իրենց շքամուտքի առաջ, ոլորվել էր մի օձ: Հակոբ Սարգսյանն իր կյանքում մեկ-երկու անգամ էր օձ տեսել և նույնիսկ չգիտեր՝ վախենո՞ւմ է օձերից, թե՝ ոչ: Այժմ, անսպասելիորեն հասել էր մի
«Անտարես» հրատարակչության գլխավոր խմբագիր, գրականագետ Արքմենիկ Նիկողոսյանը ներկայացնում է գրքեր, որ տպագրվելու են տարվա ընթացքում: «Այս պահին աշխատում ենք 50-ից ավելի գրքի վրա, ընդ որում՝ դրանք և՛ թարգմանական են, և՛ ժամանակակից հայ հեղինակներ, և՛ վերահրատարակություններ, և՛ այլ նախագծեր: Այս պահին տպարանում է նոր
(հատված՝ Դմիտրի Բիկովի «Պալոլո, կամ ինչպես եմ ես ճանապարհորդել» նորատիպ ժողովածուից) Փա՜ռք Աստծո, որ չենք հանդիպել: Գայթակղությունն ինձ հիմա չի ստիպում «Սեգոդնյա» թերթում հետևյալ բովանդակությամբ հուշեր հրապարակել. «Իոսիֆի հետ միասին թափառել ենք Վենետիկի փողոցներում (Նյու Յորքի), նա ինձ համար իր փողով երկու
Բոլորը իրենց երկար թե կարճ կյանքում Ա կետից գնում են դեպի Բ կետն ուղիղ կամ ոլորապտույտ գծագրությամբ։ Իսկ ես, հավատացեք, քայլում եմ իմ մեջ, որտեղ գիծ չկա, կապտակարմիր կակաչների պարտեզ է խիտ թփուտներով ցանկապատված իմ աշխարհը։ Դրանով էլ ես՝ Երևանում ծնված Վարդանս, որ
Փետրվարի քսանից հետո աշնանահերկից կամաց-կամաց շոգի է բարձրանում, տափը զգացական հևում է: Կարտիֆիլը հողը գցելու ժամանակն է, եղանակը հանկարծ փոխվի, գլխին ձյուն դնի՝ վնաս չկա, ձյան տակ սերմն ավելի տաքուկ է ծիլ տալու: Մերուժը շղթան քաշում է, հոսանքը հասցնում այգու տկողնատակ՝ մագնիտոֆոն միացնի:
