Թարգմանությունը՝ Վարդան Ֆերեշեթյանի Քշված հովտային գիշերից երազի ոգեշունչ հողմով՝ ես կանգնել էի ճամփեզրին, մաքուր երկնի տակ, ամբողջովին ոսկյա, արտասովոր լեռնային երկրում։ Ես զգում էի, առանց նայելու, վիթխարի խայտանկարավոր ժայռերի փայլը, անկյուններն ու սահմանագծերը, և շլացուցիչ վիհերը, և հայելային շողանքը բազում լճերի, ինչ-որ տեղ
-Ես իրան սիրում եմ՝ թողե՛ք, պիտի ամուսնանամ,- գոռում էի ու ոտքերս գետնին խփում։Փորձեցին բաժանել, չստացվեց. ամուր գրկել էինք իրար ու կանգնել մանկապարտեզի նախասրահում, ի ցույց բոլորի։ -Տղա՛ ջան, ախր դու ընդամենը 4 տարեկան ես,- դաստիարակս փորձում էր հանգստացնել. անօգուտ էր, շարունակում էի գոռալ՝
Երեկվա երակը չգիտի վաղվա դանակին բայց գիտի որ վաղը աղավնիներ չեն լինի ավաղ։ Այս մարդիկ չհասկացան որ աստված նեղ կածան է որը տանում է մեզ դեպի իր մարմին-հացը-հարցական։ Ու քո թուք-թաքստոցից դուրս գալով ու գիպսե-համբույրիցդ պոկվելով ես հանկարծ նկատեցի թե ինչ անկրկնելի դատարկ
«Ո՞վ էր նա՝ այդ հանճարեղ Փարաջանովը՝ կինոպոե՞տ, գեղեցկության մո՞գ, չհասկացված գեղագե՞տ, հնավաճա՞ռ, հեքիաթասա՞ց, աճպարա՞ր, նկարի՞չ, հալածյալ հրեշտա՞կ, քաղաքական այլախո՞հ, թե՞ պարզապես ազատատենչ մարդ»։ Այս հարցի պատասխանները գտնելու տարիների պրպտումները հեռուստալրագրող Նունե Ալեքսանյանն ամփոփել է իր «Սերգեյ Փարաջանով․ Հավերժական շարժում» ժողովածուում։ Շնորհանդեսը կայացավ մայիսի
Թարգմանությունը՝ Գրիգոր Ֆերեշեթյանի Առակ բարտերի մասին -Ծեր կանանց փոխարինում եմ նորերի հետ,- բղավում էր առևտրականը, իսկ նրա հետևից գյուղի փողոցով գույնզգույն կառքերի մի ամբողջ քարավան էր քարշ գալիս։ Փոխանակումն արագ էր ընթանում, հաստատուն գներով։ Ցանկացողները կարող էին ծանոթանալ որակի հավաստագրին, բայց ապրանք ընտրել
Գարնանային լուսնկա գիշեր էր։ Զով օդը պատել էր ողջ Սևանը, որի հայելու պես պարզ երեսին լողում էր մեծ լուսինը, իսկ խոպոպներ հիշեցնող ալիքները մերթ բարձրանում էին մինչև լուսին և ասես գրկում նրան, մերթ իջնում ու անաղմուկ, թեթևասահ եղնիկի պես զարնվում ափերին։ Ափից ոչ
Թարգմանությունը՝ Գրիգոր Ֆերեշեթյանի Մի անգամ առավոտյան, որ քիչ բանով էր տարբերվում մյուսներից, այն ժամին, երբ ամենը առօրեական էր, երբ ժխորը՝ նման անձրևաղմուկի, լցնում էր Կենտրոնական բանկի միջանցքներն ու աշխատասենյակները, Պաբլոյի վրա իջանեց Աստծո երանությունը։ Ավագ գանձապահը կիսատ թողեց բարդ հաշվարկները և իր մտորումները
Ի սկզբանե մեզ հետ էին Աստված, երանությունը, հավատը և կատարելության ծարավը, և մեզ հետ էին անսահման և անտեսանելի բաների առկայությունը, օվկիանոսը, անտեսանելի ծովերի կորնթարդությունը, երազամրրիկների հուզումը, քարերի կարկուտը, անձրևն ու քամին և մանրակարկուտն ու ձյունը, և հոգու անդնդախոր գետերի ոռնոցը, բանականության ձորերը, բարձրաբերձ
