Սկիզբը՝ այստեղ Մենք շարունակում ենք զրույցը Մանասեի «Թևածող անթարգմանելին» գրքի շուրջ։ «Լուրջ մտածողները նախագծված տեղեկանքով չէ, որ կառուցում են իրենց աշխարհը» -Մանասե՛, Նիցշե-Դոստոևսկի-Բուլգակով-Բերդյաև․ այս մտածողների, նաև Ձեր հայացքը՝ ուղղված Աստծուն (ես անպայման գրում եմ մեծատառով), նախախնամությանը, մեղքին, հավատի և անհավատության պարադոքսներին հանգեցնո՞ւմ են
(Կարինե Խոդիկյանի «Հետադարձ վերադարձ» վեպն ընթերցելուց հետո) Վաղուց նկատել եմ՝ հայ գեղարվեստական արձակ պատումներում այնքան սակավաթիվ են կանայք, գրեթե չկան կամ մասամբ կան, բայց ըստ էության բացակայում են։ Դասական թե ժամանակակից վեպ ես կարդում և չես գտնում մի այնպիսի կնոջ, որին սիրես ու
Ռուսերենից թարգմանեց Վարդան Ֆերեշեթյանը Ինձ հետ հետևյալն էր լինում՝ նստելով գրասեղանի մոտ գիշերվա առաջին մասը, երբ գիշերը դեռ ծանր լեռն ի վեր է գնում,- և արթնանալով աշխատանքից հենց այն պահին, երբ գիշերը հասել է բարձունքին և այ-այ կգահավիժի, կանցնի առ լուսածագի
Բանաստեղծ Մանասեին ճանաչող ընթերցողը հանդիպում է փիլիսոփա-էսսեիստ Մանասեին «Թևածող անթարգմանելին» գրքում։ Համաշխարհային մշակույթի և գիտության հայտնիների երկերի, կյանքի պարագաների հենքով հյուսվում են գիտա-գեղարվեստական, վերլուծական էսսեներ, որոնք նոր շերտեր են բացում թե՛ տվյալ անհատի կամ նրա երկի, թե՛ իր՝ Մանասեի նկարագրում։ Մենք զրուցել ենք
Արցախի հերոս, «Ոսկե Արծիվ» շքանշանակիր Ալեն Մարգարյանի մայրիկի՝ Նազելի Տերտերյանի հետ զրուցել ենք «Ալեն Մարգարյան» բարեգործական ՀԿ-ի ընթացիկ և առաջիկա ծրագրերի մասին։ «Կազմակերպությունը նպատակ ունի նպաստել մատաղ սերնդի կրթության և դաստիարակության գործին։ Այն, ինչն Ալենը համարում էր իր առաքելությունն ու ամենօրյա աշխատանքը՝ կրթության
Վերաբերականները խոսողի դատողական վերաբերմունքն արտահայտող բառեր են, որոնք երանգավորում, «եղանակավորում» են նախադասությունը կամ շեշտում են նրա որևէ անդամ։ Եթե նախադասությունը պայմանականորեն համարենք ֆիզիկական մարմին, ապա նախադասության անդամները կլինեն այդ մարմինը կազմող դետալները, իսկ վերաբերականները՝ պարզապես տվյալ մարմնի կամ նրա որևէ դետալի գույնը, երանգը։
Հուլիսի 20-ը Սերգեյ Փարաջանովի մահվան օրն է: Այս հրապարակումով կփորձենք վերապրեցնել նրա՝ արկածներով լի կյանքի անօրինակ դրվագներից մեկը: «Մի հրաշագործ, որ ոչնչից կարող է կերտել ամեն ինչ, մի խենթ, որ վարդերի ճամփան մի կողմ թողած, բոբիկ ոտքերով քայլում է, քայլում է կրակների, փշերի
Հուլիսի 18-ին Վանաձորի կերպարվեստի թանգարանում բացվեց վանաձորցի շնորհալի նկարիչ Մնո Եզեկյանի ստեղծագործական ցուցահանդեսը: Ռեալիստական, հաճախ էլ սյուրռեալիստական այս կտավները ստիպում են կանգ առնել բոլորի առջև, մեկ-մեկ, ու ոչ միայն դիտել, այլև խոսել՝ լուռ: Մնոյի կերպարները ոչ թե սոսկ հերոսներ են, այլ մենք ենք,
