Պատերազմների հետևում մարդկային կյանքեր են, ապրումներ, կորուստներ․․․Հայրենական պատերազմի օրերին գրված ձեռագիր նամակներից հասկանում ես, թե ինչ ուրվագիծ ունեն կարոտն ու սպասումը։ Ներկայացնում ենք ռազմաճակատում գտնվող որդու՝ մանկավարժ Սերյոժայի և իր մոր նամակները՝ Հայաստանի ազգային արխիվի 688/5/24 ֆոնդից։ 12.XI. 1941 թ․ Սիրելի մայրիկս, Այսօր՝ հենց
Պատերազմների հետևում մարդկային կյանքեր են, ապրումներ, կորուստներ․․․ Հայրենական պատերազմի օրերին գրված ձեռագիր նամակներից հասկանում ես, թե ինչ ուրվագիծ ունեն կարոտն ու սպասումը։ Ներկայացնում ենք բժշկական ծառայության լեյտենանտ Վարդուշ Մարգարյանի և իր մոր նամակագրությունը՝ Հայաստանի ազգային արխիվի 688/5/16 ֆոնդից։ *** 31 մայիսի, 1942 թ․
Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտի և Բուխարեստի Ի․Լ․ Կարաջալեի անվան թատրոնի և կինոյի ազգային համալսարանի ուսանողների համար նախատեսված փոխանակման ծրագրի երկրորդ փուլը Երևանում մեկնարկել է մայիսի 5-ին՝ «Ներքին փոթորիկ» եռալեզու ներկայացմամբ։ Ներկայացման կոնցեպտը Ստեֆանա Սամֆիրայինն է, իսկ հայկական էտյուդների բեմադրիչն Իննա Հախնազարյանն
Թարգմանությունը՝ Գրիգոր Ֆերեշեթյանի Առակ բարտերի մասին -Ծեր կանանց փոխարինում եմ նորերի հետ,- բղավում էր առևտրականը, իսկ նրա հետևից գյուղի փողոցով գույնզգույն կառքերի մի ամբողջ քարավան էր քարշ գալիս։ Փոխանակումն արագ էր ընթանում, հաստատուն գներով։ Ցանկացողները կարող էին ծանոթանալ որակի հավաստագրին, բայց ապրանք ընտրել
Թեպետ արդեն վաղուց՝ նախորդ դարի 60-ականներից է սկսվել ժեստերի լեզուների ուսումնասիրման ու ճանաչման գործընթացը[1], քիչ չեն մարդիկ, որոնց այն շարունակում է թվալ «մարմնի լեզու» կամ «թերի խոսք»։ Այս աշխատանքը կազմված է ժեստերի լեզուների առանձնահատկությունները բնութագրող ներածությունից և հոլանդերեն «Ժեստերի աշխարհին պատկանելը»[2] գրքի նամակներից
19-րդ դարի ռուսական գեղանկարչությունը յուրահատուկ և հարուստ է իր բազմաթիվ հիասքանչ ու անզուգական կտավներով։ 19-րդ դարը ռուսական գեղանկարչության վերելքի փառահեղ ժամանակաշրջանն էր, որտեղ կողք կողքի ապրում-ստեղծագործում էր ռուսական կերպարվեստի մի ամբողջ աստղաբույլ` Շիշկին, Լևիտան, Կրամսկոյ, Բրյուլով… Այդ աստղաբույլում իր առանձնահատուկ տեղն ունի Վասիլի Պերովը
Գարնանային լուսնկա գիշեր էր։ Զով օդը պատել էր ողջ Սևանը, որի հայելու պես պարզ երեսին լողում էր մեծ լուսինը, իսկ խոպոպներ հիշեցնող ալիքները մերթ բարձրանում էին մինչև լուսին և ասես գրկում նրան, մերթ իջնում ու անաղմուկ, թեթևասահ եղնիկի պես զարնվում ափերին։ Ափից ոչ
Ե․ Չարենցի անվան գրականության և արվեստի թանգարանի (ԳԱԹ) Թատերական ֆոնդերում պահպանվում են բազմաթիվ արժեքավոր նմուշներ՝ իրենց հետաքրքիր պատմություններով, որոնք լույս են սփռում հայ թատրոնի անդրկուլիսային անցուդարձերի առեղծվածային էջերի վրա։ Այդպիսի նմուշներից է Սիրանույշի (Մեսրոպե Սահակի Գանթարճյան, 1857-1932 թթ․) մատանին, որը հանճարեղ դերասանուհին կրել
