Ռուսերենից թարգմանեց Գրիգոր Ֆերեշեթյանը Վաղուց, հնում, մեր փողոցում ծեր արտաքինով մարդ էր ապրում։ Նա մեծ մոսկովյան փողոցին կից դարբնոցում էր աշխատում, դարբնի օգնական էր, քանի որ աչքերը վատ էին տեսնում և ձեռքերը սակավուժ էին։ Նա դարբնոցի համար ջուր, ավազ և ածուխ էր կրում,
Գաբրիել Սունդուկյանը «Պեպոն» գրել է 1870 թ․։ Առաջին բեմադրությունը կայացել է Թիֆլիսում, 1871 թ․։ Ինչպես նշել ենք մեր նախորդ հրապարակումներում, Պեպոյի առաջին դերակատարը եղել է Գևորգ Չմշկյանը։ Ե․ Չարենցի անվան գրականության և արվեստի թանգարանում պահպանվող Գաբրիել Սունդուկյանի ֆոնդում պահպանվում է «Պեպոյի» առաջին ներկայացման
Հայաստանի նկարիչների միությունում ապրիլի 9-17-ը կգործի Գայ Ղազանչյանի «Ռեզոնանս» խորագրով ցուցադրությունը։ Հեղինակը ներկայացնում է ընկալման բնույթն ու իրականության պայմանականությունը։ Սա երկխոսություն է ժամանակակից մարդու ինքնության, ներաշխարհի և համամարդկային զգացողությունների շուրջ։ Զրուցել ենք Գայ Ղազանչյանի հետ։ -Գա՛յ, այս տասնյակ դիմանկարները ստեղծել եք մեկ տարում։
Ֆրանսիական ժամանակակից մշակույթի ամենահետաքրքիր դեմքերից մեկը՝ Պիեր Մարտոն, այն եզակի արվեստագետներից է, ում ստեղծագործական ուղին հիշեցնում է ինտելեկտուալ մի մեծ ճանապարհորդություն։ Սորբոնի համալսարանում կլինիկական հոգեբանի որակավորում ստացած և մասնագիտական առաջին քայլերը մարդկային հոգու ներաշխարհում արած Մարտոն հետագայում իր փնտրտուքները շարունակեց լրագրության, իսկ
Դերասանուհի, բեմադրիչ Կարինե Քոչարյանը իր գրած պիեսի հենքով պատրաստում է նոր թատերական ներկայացում՝ մեկ գործողությամբ դրամա՝ «Սարից այն կողմ» վերնագրով։ Ներկայացման նկարիչն է Մերի Սարգսյանը։ Դերերում հանդես են գալիս արցախցի պրոֆեսիոնալ և ոչ պրոֆեսիոնալ դերասաններ։ Ներկայացման պրեմիերան կկայանա ապրիլի 22-ին, Հովհաննես Թումանյանի անվան
Նա ստեղծում է այն, ինչ չկար, և իր կատարումներով ստիպում հավատալ, որ երաժշտությունը տիեզերական լեզու է։ Նա ոչ միայն ազատ խոսում է մի քանի լեզվով, այլև իր երգացանկում ունի գործեր ավելի քան 12 լեզուներով՝ ֆրանսերենից մինչև եբրայերեն։ Լարա Ֆաբիանը յուրաքանչյուր լեզվի հնչյունաբանությունը դարձնում
Հրանտ Մաթևոսյանի ջղաձիգ հայացքը փորձում էր համադրել, մի տեսադաշտի բերել Երկնայինն ու Երկրայինը։ Խիստ, սուր հայացքով զննում էր կյանքը, կյանքի առեղծվածը, նույնքան դիպուկ ու սուր լեզվով, իմաստասեր գրողի անսպասելի գտած դիտանկյուններից տալիս էր իրականության «գրառենտգենյան» պատկերը ու միշտ միտված էր Երկնքի, «խղճի պոստուլատներով»
«Եվ ե՞րբ ես դարձա այսպիսին։ Կար ժամանակ՝ դրսում գարուն էր, և ես գիտեի, որ դրսում գարուն է։ Ոչ միայն գիտեի, այլև ամբողջ մարմնով զգում էի գարնան ներկայությունը․ երաժշտության սրնգե ելևէջները թրթռում էին արևի առաջին շողերի հետ, երակներումս գալարվող գնդիկներն ավելի խանդավառությամբ էին պարում,
