Ի՜նչ հեշտ ենք խաբվում մենք՝ արվեստի, գրականության գործերն ըմբոշխնելիս․․․ Ըմբոշխնելն սկսելուց վայրկյաններ առաջ գիտենք, որ պայմանականության հետ գործ ունենք- այսինչ դերասանը, որ Համլետ է խաղալու, ԻՐԱԿԱՆՈՒՄ ամենևին Համլետը չէ, այլ այսինչ սիրողական թատրոնի ոմն Սարգիս, ում փաղաքշաբար Սաքո են անվանում․․․ Կինոն
-Որտեղի՞ց է սկսում սերը։ Որտե՞ղ է կանգ առնում մարդն ու փնտրում ինքն իրեն։ -Որտեղից և սկիզբ է առնում գիտակցությունը, վճռականությունն ու հաստատակամությունը։ -Իսկ ո՞վ է գտնում այդ ամենը։ -Կյանքում կորցնողն ու գտնողը մարդն է։ Երկխոսողները կյանքից պոկված ստվերներն են, որոնք ստեղծում են պատմություն՝
(քաղաքական թրիլեր) I ՄԱՍ Արյունոտ մատները վերցրել էր դանակը ու ինչ որ աղջկա շեկ մազերի վրա մաքրում էր այն։ Երկու զիվորական մի անկյունում ծիծաղում էին դիակներին նայելիս, որոնց քիչ առաջ սպանել էին, իսկ մյուս զինվորականը նստել էր ձիու վրա ու ստիպում էր ձիուն
Մյուս տարի՝ 2024 թ., լրանում է Սերգեյ Փարաջանովի ծննդյան 100-ամյակը: Տարիներ առաջ Երևանի Սերգեյ Փարաջանովի թանգարանի հիմնադիր տնօրեն, լուսահոգի Զավեն Սարգսյանը նախաձեռնել էր մեծ ռեժիսորի կինոն նորովի ներկայացնող պատկերագրքի հրատարակությունը, որը, ավաղ, չիրագործվեց նրա կենդանության օրոք: Այժմ, այդ նպատակին հետամուտ, Սերգեյ Փարաջանովի թանգարանը՝
Հրեշտակները Ոգու ոլորտինն են, մարմնական չեն և, հետևապես, անսեռ են, որովհետև բազմացման կարիք չունեն․ նրանք Բանի «արգանդից» են արտածվում։ Մարդը Ոգու և Նյութի սահմանագծին գտնվող մի բան է, մի առեղծված և երկուսից է՛լ՝ Ոգուց էլ, Նյութից էլ, մաս ունի։ Ստորակարգը՝ նյութական աշխարհը,
1. Հայերենում չակերտների մեջ առնվող բառերի հոլովական վերջավորությունները և հոդերը, որպես կանոն, պետք է գրել չակերտներում։ Օրինակ՝ «Վարդանանքի» հեղինակը, «Մշակի» հիմնադիրը։ 2․ Հոդերը և հոլովական վերջավորությունները պետք է գրել չակերտներից դուրս, եթե անունն արտահայտված է ամբողջական նախադասությամբ կամ հոլովական ձև է, օրինակ՝ «Ինձ
Գրողի մասին խոսելիս, հատկապես երբ առաջին գիրն է, առաջին գիրքը, մասնագետները նախ և առաջ փնտրում են ազդեցության դաշտը, դատողություններ անում, թե նա որ գրողից, որ երկից է ազդվել իր ստեղծագործությունը գրելիս: Արտակ Մթևոսյանն ազդեցության ծանրակշիռ հիմքեր և դաշտ ունենալով, գենետիկ պատեհություն և բարեբախտություն
«Երբ քեզ սպասում էի, դու ուշանում էիր։ Ուշանում էիր, հայրիկ, ու հիմա եմ հասկանում, որ փախուստ էր ուշացմանդ անունը։ Ես թույլ էի, նվազ ու քո պատկերացրած որդին չէի, ում ծննդյանը սպասել էիր տարիներ շարունակ։ Դու ուրիշ կերպ էիր պատկերացնում ինձ, մեզ, քեզ՝ ինձ
