Հունիսի 13-ը ՀՀ ժողովրդական արտիստ Ռաֆայել Քոթանջյանի մահվան տարելիցն է։ Այդ կապակցությամբ Քաղաքային պանթեոնում, որտեղ հուղարկավորված է արտիստը, ժամը 17։00-ին տեղի կունենա հուշարձանի բացման արարողությունը։ Ռաֆայել Քոթանջյանին նվիրված հուշարձանի հեղինակը քանդակագործ Զամոկ Սարգսյանն է։ Ռաֆայել Քոթանջյանի մահվան տարելիցի և հուշարձանի բացման արարողությանը ներկա
Լույս է տեսել Արտակ Մաթևոսյանի «Ափը ծնոտը հենելու համար է» վեպը՝ անսովոր ասելիքով՝ նորարար ձևակերտումի մեջ: Այս երկի շուրջ քննարկումների ընթացքում հնչել են տարբեր կարծիքներ. սա հայկական Մարկես է, հայկական Կաֆկա: Կարծում ենք՝ սա Արտակ Մաթևոսյան է՝ անպայմա՛ն հայկական. էլ ուրիշ ինչպիսի՞, եթե
Հովիկ Հովեյանի մասին օրեր առաջ հրապարակած գրախոսականում նշել էինք, որ առաջիկայում ներկայացնելու ենք նրա անտիպ բանաստեղծություններից: Ահա և դրանք: *** Գրահերձեցի ինձ Նարեկացու շեմին Եվ թաղեցի ինձ մթնում Որպես մահիցս անչափ ուշացած Բառահենի մի անանուն դիակ… *** Կահավորված եմ կռունկների աղեղնաձև երամներով, Որ
Չորս գիշեր չքնեց կնոջը խեղդելուց հետո։ Ջարդեց տան բոլոր պատուհանների ապակիները։ Օղի խմեց, քացախ խմեց, գինու շիշը շուռ տվեց բերանին, վերջին կումը խմեց՝ լիզելով փակչող շուրթերը, չհագեցավ։ Մութը ջնջեց ու այլափոխեց ամեն բան, կոտոշներ սրեց, չանչեր, անդունդները երախներ դարձան, բացվեցին, տարածվեցին, մեծացան, և
Հովիկ Հովեյանը միֆի, անմեկնելիի, անիմանալիի խորհուրդներով տարված հորինող է: Իր ներաշխարհի որոնումներին հետամուտ` նա այսօրվա ապրումի սաղմերը շոշափում-երևան է հանում հնամենի պատմության խորաշերտերում, որոնց միջից երևակվում են հեռավոր ժամանակների՝ առարկայորեն հստակ պատկերները՝ մերօրյա տագնապների արձագանքներով: Հովեյանն անվերջ փնտրտուքի մեջ է. գտնում ու չի
Արցախն ապրում է նաև արվեստով։ Այդ մասին է վկայում շրջափակման պայմաններում «Ծիլ» տիկնիկային ստուդիայի շարունակվող ստեղծագործական ուղին։ Նախօրեին Ստեփանակերտի Պոլ Էլյուարի Տուն Ֆրանկոֆոնիայի կենտրոնում կայացավ «Բարեկենդանը» ինտերակտիվ ներկայացման առաջնախաղը։ Հովհաննես Թումանյանի հեքիաթը թատրոնի և կինոյի դրամատուրգ Վովա Արզումանյանը բեմականացրել է Արցախի բարբառով, համապատասխանեցրել
«Արմատներ»․ այս վերնագիրն ունի Սանկտ Պետերբուրգից Հայաստան ժամանած երիտասարդ ռեժիսոր Սոֆյա Կատալայի կարճամետրաժ ֆիլմը։ Նա ռեժիսուրա է սովորում Սանկտ Պետերբուրգի Նոր կինոյի դպրոցում։ Սոֆյան մայիսին բուռն ու արդյունավետ դասընթաց անցկացրեց Երևանում։ ardi.am-ին պատմեց, որ ամեն օր փոքրիկ նկարահանումներ են կատարել Երևանի տարբեր վայրերում․
Սկիզբը՝ այստեղ Թատերագիտությունը մոդայիկ մասնագիտությու՞ն, թե՞ նվիրում թատրոնին Իհարկե՝ երկրորդը, ինձ համար նախևառաջ կարևոր է Մեծն թատրոնը, հետո իմ մասնագիտությունը։ Ռեժիսորական կրթություն ստանալուց հետո դեպի թատերագիտություն ճանապարհը ռացիոնալ որոշում է եղել։ Ընտրել եմ ոչ այնքան բարեհաճ մասնագիտություն, որի բաղկացուցիչը նաև թատերական քննադատությունն է։
