Տարին հոբելյանական է հայ կինոյի համար. նշվում է ստեղծման 100-ամյակը։ Այս համատեքստում անդրադարձը կինոյի երախտավորներին ու նրանց հոբելյաններին տրամաբանական ու շատ սպասված է, թերևս։ Ձեզ ենք ներկայացնում Ե. Չարենցի անվան գրականության և արվեստի թանգարանի (ԳԱԹ) կինոֆոնդում պահպանվող մի բացառիկ մասունք՝ ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստ,
Ներկայացնում ենք համանուն պատմվածքը «Մալաքիտե կրիան» գրքից։ 31. 05. 2020ք. Երևան Աստղերի հրկիզվող անձրևները մոռացել են երկրի դիմագիծը: Վաղուց: Անձրևներ ընդհանրապես չկան: Արդեն մի քանի շաբաթ: Ու անորոշ երկարող օրերը՝ իրենց տձև երթով, դանդաղ հատելու են սահմանը: Ամառ է երկու օրից: Երբ կեսգիշերն
ՀՀ վաստակավոր նկարիչ Վ. Աբրահամյանը (1941-2020 թթ.) բազմիցս նշել է, որ իրեն նկարել սովորեցրել է բնությունը: Իսկապես, նրա ստեղծագործությունը ներծծված է բնության բոլոր երանգներով: Նկարչի 1000-ից ավելի ստեղծագործությունները գտնվում են ինչպես ընտանեկան հավաքածուում, այնպես էլ Հայաստանի ազգային պատկերասրահում, տարբեր թանգարաններում, անհատական հավաքածուներում (ԱՄՆ,
Ֆրունզե Դովլաթյանի «Բարև, ես եմ» (1965թ.) ֆիլմն ընդգրկվել է Կաննի կինոփառատոնի «Կաննի դասականներ» (Cannes Classics) ծրագրում և ցուցադրվելու է փառատոնում։ Կաննի կինոփառատոնում կայնալիք այս չափազանց կարևոր ցուցադրությունը Հայաստանի ազգային կինոկենտրոնի Հայ կինոյի հոբելյանական նախաձեռնություներից մեկն է, որը նպատակ ունի հանրահռչակել մեկդարյա հայկական կինոժառանգության
Պատերազմների հետևում մարդկային կյանքեր են, ապրումներ, կորուստներ, մահեր․․․ Հայաստանյան արխիվներում պատմական կարևորագույն փուլերին վերաբերող նամակագրությունների ուսումնասիրությունը յուրահատուկ դրամատուրգիա էր ինձ համար։ Մարդկային կյանքի դրամատուրգիա։ Մահից փրկված բժշկության ծառայության լեյտենանտ Վարդուշ Մարգարյանը, որը մորը պատմում է 300 ռուբլիով գնված շրջազգեստի մասին, խիզախությամբ աչքի ընկած
Դեկտեմբեր ամիսն ա։ Էնքան ցուրտ ա, որ մարմիններս չենք զգում։ Հա՛, գիշերները կուչ ենք գալիս, կպչում ենք իրար, որ տաքանանք․ դե, էլի չեղած տեղից լավ ա։ Մի խոսքով՝ շնչում ենք, ամեն ինչ նորմալ ա, եթե չհաշվենք էն փաստը, որ արդեն տասնմեկ օր շրջափակման
Բագրատունյաց փողոցի դեղատներից մեկում այցելուների ուշադրությունը դեղերից առավել գրավում են 65-ամյա Ռաֆայել Հարությունյանի ձեռքի աշխատանքները։ Ռաֆայել Հարությունյանը միայն 60 տարեկանում գտավ իր հոգու դեղը՝ իրեն այդքան հանգստություն բերող մասնագիտությունը՝ կավագործությունը։ Դեղատունը պատկանում է նրան, որտեղ էլ հաճախ դեղերից քիչ հեռու ցուցադրում է իր
Սկիզբը՝ այստեղ Մասնագիտական ճանապարհի ընտրություն․ ինքնաբացահայտման ուղին Առաջին դասարանում որոշել էի ուսուցչուհի դառնալ, երկրորդում՝ կինոռեժիսոր, որ մանկական ֆիլմեր նկարեմ։ Հայացքս շրջվեց դեպի թատրոնը, երբ հայտնաբերեցի Դրամատիկականը։ Իմ սերունդը թատրոն փոքր հասակից էր մուտք գործում՝ Տիկնիկային, հետո ՊՀԹ։ Ինձ մայրիկս նույնիսկ Սունդուկյանի անվան թատրոն
