Դավիթ անունով Սասունցին. մենաներկայացում

Սիրել Սասունցի Դավիթին, կնշանակի սիրել Հայաստանը… Տարիներ առաջ Հանրապետության հրապարակի թափուր պատվանդանին «ում արձանը տեղադրել»  ժողովրդական քննարկմանը ամենից շատ հնչել էր Սասունցի Դավթի անունը: Անկարևոր է, տեղին է կամ ոչ, բայց արձանագրված փաստը ազգային անքննարկելի սիրո ապացույց  է: Հայաստանի լավագույն արվեստագետներից երկուսը՝ Վարդան

Արվեստի երկարակեցության բանաձևը, ներսն ու դուրսը

Ardi.am-ի հյուրը բանաստեղծ Զավեն Բեկյանն է։ —Խորհրդային տարիներ, հետխորհրդային տարիներ, անկախության թոհուբոհ, ներքաղաքական վայրիվերումներ, պատերազմ, հետո էլի պատերազմ, հաղթանակ ու պարտություն։ Ինչպիսի՞ն է եղել Ձեր արձագանքը՝ որպես գրող, բանաստեղծ, քաղաքացի, մեր երկրի անցած տասնամյակների պատմական այս շրջադարձերին։ -Ես այդ իրադարձություններին, իրավիճակներին հիմնականում արձագանքել

Թումանյանի ու Անդերսենի հեքիաթների նոր շունչը` Համազգայինի բեմում

Սոս Սարգսյանի անվան Համազգային թատրոնի խաղացանկային ներկայացումները մեկը մյուսին գերազացնում են։ Թերևս պատճառներից մեկն այն է, որ այս թատրոնում է ստեղծագործում ՀՀ վաստակավոր արտիստ, բեմադրիչ Նարինե Գրիգորյանը, որը գեղագետ է, և նրա թատերական մտածողությունն ու գեղագիտությունն առանձնանում են ձևի ու բովանդակության ներդաշնակությամբ, թատերական

Նանեի հեքիաթային աշխարհը

Նանեն մանկահասակ ընթերցողներին հաճելի նվեր է մատուցել՝ լույս ընծայելով «Թևթևիկը» հեքիաթների գիրքը (Երևան, «Վան Արյան», 2024)։ Նանե, լուսանկարը՝ «Անդինի» Գրքում ընդգրկված 14 հեքիաթները զարմանահրաշ մի աշխարհ են բացում ընթերցողի առաջ, որի բարի, իմաստուն, դաստիարակչական բովանդակությանը գումարվում են հեղինակի վառվռուն նկարազարդումները՝ արված հեքիաթների բովանդակությանը

Տանգո մենության համար

Կինը գեշ չէր, բայց ոչ ոք չցանկացավ պարել հետը․ Քոհենը պտտեցնում էր բոլոր «գեղեցիկ» կանանց  և տղամարդկանց, մի քանի լուսանկարիչներ իրար հրելով վազվզում էին, փորձում որսալ լավագույն պարողներին, տեսախցիկների ոսպնյակները քրտնել էին, սրահում տոթ էր, բայց  կինը դողում էր, կրծքի տակ մի բան

Վիլյամ Սարոյան. Մեծ ծառի գալուստը

Անգլերենից թարգմանեց Վարդան Ֆերեշեթյանը                                                                    Խոհածումներ էլեկտրական լամպի լույսի ներքո, ժամացույցի տկտկոցը հունվարյան գիշերվա մեջ և մունջ ռադիոյի հաստատությունը քառասունվեց ջազ-խմբերի, շանսոնիեների, վալսերի, տանգոների հետ՝ խուլ զառանցանք. ա՜խ, ախորժելի ծխախոտ, սրընթաց նժույգ, որ ցատկում է առ անմտություն, արագ, պարապության միջով, գալիք մահվան ցանկալի համը,