Վահագն Գրիգորյանի «Ժամանակի գետը» վեպը գրվել է 2005-2008 թթ., սակայն տարիներն ի զորու չեն, ցավոք, ներազդել այս երկում բարձրացված տագնապալի խնդիրների կարևորության վրա և դարձնել դրանք ժամանակավրեպ: Այս վեպը պարզապես գեղարվեստական երկ չէ, այլ փաստերի ու փաստաթղթերի հենքով ստեղծված պատմական վավերագիր: Վեպի
30-ականներին փայտաշեն դպրոցը միակ երևացող կառույցն էր գյուղի տափակ, հողածեփ կացարանների շարքում: Դպրոցի վարիչը գյուղացիների ահ ու սարսափն էր: Սուտ մատնությամբ ճակատագրեր կործանող այդ ճիվաղը դեռ մանկությունից էր հայտնի իր այլանդակությամբ: Բայց երբ սկսեց համագործակցել Ներքին գործերի սև ագռավների հետ ու «հայրենիքին մատուցած
Ardi.am-ը զրուցել է գեղանկարիչ Միսակ Հարթենյանի հետ: -Միսա՛կ, չնայած երիտասարդ տարիքին՝ բազմաթիվ անհատական ցուցահանդեսներ եք ունեցել: Ի՞նչ են տալիս ցուցահանդեսները Ձեզ, նկարչին՝ առհասարակ: -Ճիշտ եք նկատել: Ես արդեն 14-15 անհատական ցուցահանդեսներ եմ ունեցել: Մասնակցել եմ նաև խմբակային ցուցահանդեսների՝ թե՛ Հայաստանում, թե՛ արտերկրում: Ցանկություն
«Թե հող դառնամ… // Երանի թե ցանեն վրաս // Մի բուռ ցորեն»,- երազել է Լյուդվիգ Դուրյանը: Մարդկային ու բանաստեղծական երազանքի, իրականության ու երևակայության խաչաձևումների թրթիռներով բաբախող մի զարկերակ է Լյուդվիգ Դուրյանի ստեղծագործությունը: Այն սիրո, հայրենիքի, գրի, մշակույթի, ընտանիքի, բնության, գինու, ցասման, վրեժի գեղարվեստականացումն
Հրաչյա Սարուխանի բանաստեղծություններից մեկի վերնագիրը՝ «Ինքնին պոեզիա», կարող է բնորոշել նրա թողած մեծարժեք գրական ժառանգությունը: Ինչի մասին էլ որ բանաստեղծել է նա, ինչ ասելիք էլ որ շեշտադրել է, ամենը ինքնին պոեզիա է՝ այս բառ-երևույթի ամենալայն ու ամենաբուն իմաստով: Հրաչյա Սարուխանն իր քնարերգությամբ ասես
Ardi.am-ը զրույցի է հրավիրել Հայաստանի արվեստի վաստակավոր գործիչ, Հայաստանի պետական ջազ-նվագախմբի գեղարվեստական ղեկավար Արմեն Հյուսնունցին: -Արմե՛ն, 2010 թվականից ղեկավարում եք Հայաստանի պետական ջազ նվագախումբը: Ի՞նչ ժառանգություն եք ստացել նախորդ ղեկավարից, և ի՞նչ տեղաշարժեր են կատարվել Ձեր ղեկավարության ընթացքում: -Ինքս չեմ կարող գնահատել իմ
Փուչ ու տխեղծ արքաների արկածաշատ-զավեշտալի ոդիսականը ուսումնասիրության մշտամնա թեմա է արվեստագետների համար: Այս թեմայի անդրադարձները ծայր են առնում ժողովրդական բանահյուսությունից և պարարտ հող դառնում գեղարվեստական մշակումների համար: Հայ ժողովրդի «սիրելի» Քաջ Նազարն ու քաջնազարականությունը դասվում են դրանց շարքին: Հովհաննես Թումանյան, Դերենիկ Դեմիրճյան, Ստեփան
Երերույքի տաճարը կարող էր դառնալ ուխտագնացության և զբոսաշրջության կարևոր հանգրվան թե՛ տեղացիներիս, թե՛ մեր երկիր ժամանող հյուրերի համար, եթե այն արժանանար պատշաճ վերաբերմունքի և հոգածության: Այնինչ տաճար հասնելու համար մեծ սխրանք է պահանջվում ու մեծ ցանկություն: Սարսափն սկսվում է տաճար տանող ճանապարհից, որը
