Առերևույթ փխրուն, բանաստեղծության չափ աննյութական թվացող կերպարի տակ գրող, հրապարակախոս Նանեն ուժեղ, կամային, համարձակորեն հեռատես անհատականություն է, որը բոլորից առաջ է նկատում և ահազանգում իր ազգին, հայրենիքին, աշխարհին, մարդկությանն սպառնացող վտանգի մասին: Նրա հրապարակախոսությունն այնպիսի շեշտադրումներ է երևան հանում, որ դավադրապաշտական ուսմունքի հեղինակներին
Մաս 1 Ամակդ Երուսաղեմ Երևանի ընթերցող չունեցող գրադարաներից մեկում էր աշխատում Մարոն: Էդպիսին էին հայաստանյան գրեթե բոլոր գրադարանները 90-ականների սկզբին: Տնօրենը հանձնարարել էր տեսակավորել գրքերը, առանձնացնել մակագրվածները չմակագրվածներից: Տասնյակ հազարավոր գրքերի կույտը վախեցնում էր իր ահռելիությամբ, քայքայվածությամբ, բորբոսով, անանհրաժեշտությամբ: Ողջ գիտակցական կյանքը գրքի
Գրողի մասին խոսելիս, հատկապես երբ առաջին գիրն է, առաջին գիրքը, մասնագետները նախ և առաջ փնտրում են ազդեցության դաշտը, դատողություններ անում, թե նա որ գրողից, որ երկից է ազդվել իր ստեղծագործությունը գրելիս: Արտակ Մթևոսյանն ազդեցության ծանրակշիռ հիմքեր և դաշտ ունենալով, գենետիկ պատեհություն և բարեբախտություն
(Սկիզբը՝ այստեղ) Տարրալուծվող աղջամուղջ -Չգիտեմ՝ ինձ ինչքան է մնացել ապրելու, բայց ուզում եմ տունս և ունեցածս գումարը թողնել արժանի մեկին: Օրինակ՝ ձեր կազմակերպությանը, քեզ անձամբ: -Ես և մեր կազմակերպությունը Ձեր տան և գումարի կարիքը չունենք: Այլ հասեցատեր գտեք: -Հասցեատերն արհամարհում է, հրաժարվում:
(Սկիզբը՝ այստեղ) Հույսի շավիղ -Բարև Ձեզ, ես միջազգային բարեգործական կազմակերպությունից եմ, որն օգնություն է տրամադրում դրա կարիքն ունեցող մարդկանց: Դուք մեր ցուցակում եք: -Ի՜նչ եք ասում: Իմ կյանքում անսպասելի բաներ են կատարվում այս երկու շաբաթվա ընթացքում,- անթաքույց հետաքրքրությամբ և կասկածանքով հյուրին ներս
(Սկիզբը՝ այստեղ) Բոլոր հայերը պահապան հրեշտակներ ունեն -Լարիսա՛, ո՞վ է անկյունում նստած ծերունին: -Վահե Սերոբովիչ, անտեր հիվանդ է: Շտապ օգնությունով են բերել, ուղեկցող չունի: Կույր աղիքի շրջանում ցավերից է գանգատվում: Դեռ չեմ հասցրել անկետա բացել: Վահեն զայրույթից կարմրատակեց, որից առավել սպիտակ փայլեց դեմքի
(Սկիզբը՝ այստեղ) 2 Տերովին տերն է տարել, անտերին՝ օրենքը Հիվանդանոցի ողջ անձնակազմը ցնցված էր կատարվածի դաժանությունից: Միջանցքում խմբված էին Վահեի ծնողները, ուսուցիչները, դասընկերները: Երեք ժամ անց վիրահատարանից դուրս եկավ պրոֆեսոր Ազատյանը՝ հոգնատանջ դեմքով: Աչքերով փնտրեց Սերոբին ու Սիրարփիին: *** Երկու օր շարունակ,
Հայ կինոյի 100-ամյա հոբելյանն առիթ էր՝ հանդիպելու և զրուցելու երկու հետաքրքիր անձանց՝ հայր և որդի Մաթոսյանների հետ: Կինոգետ, խմբագիր Ռոբերտ Մաթոսյանն ու նրա որդին՝ կինոպրոդյուսեր Տիգրան Մաթոսյանը, մեզ պատմեցին բազմաթիվ ուրախ և տխուր կինոդիպվածներ, որոնք ներկայացնում ենք մեր ընթերցողին: Ռոբերտ Մաթոսյանը, որպես երկարամյա
