Շիրակի մարզ այցելողներին հետաքրքրող կարևոր հուշարձաններից է Վահրամաբերդ գյուղից հարավ-արևմուտք՝ Ախուրյան գետի ձախ ափին գտնվող Մարմաշենի վանքը: Այն համարվում է 10-րդ դարավերջի հայ միջնադարյան ճարտարապետությանը բնորոշ կառույց: Իր ճարտարապետական հորինվածքով նման է Անիի Մայր տաճարին: Ըստ որոշ ենթադրությունների՝ այս եկեղեցին կառուցել է Անիի
Մինաս Ավետիսյանի ծննդավայր Ջաջուռում 1982 թվականին բացվել է նկարչի թանգարանը: 1988-ի երկրաշարժից շենքն ամբողջությամբ փլուզվել է: Հիմա պահպանված է նախկին շենքի մուտքը միայն, որ գտնվում է թանգարանի նոր շենքի հարևանությամբ, իսկ կողքին կանգնեցված է երկրաշարժի զոհերի հիշատակին նվիրված խաչքար: 2005 թվականին վերաբացվել է
Այս հեղինակին ծանոթ ընթերցողը բացում է նրա հերթական գիրքը՝ որոշակի կանխատրամադրությամբ: Անծանոթը բացում ու հանկարծակիի է գալիս: Բայց սա չի նշանակում, թե ծանոթ ընթերցողին շրջանցելու են անակնկալներն ու բացահայտումները, եթե խոսքը գրող Արամ Պաչյանի մասին է: Այս անդրադարձում ես նրա «Օվկիանոս» ժողովածուի խորություններն
Երեք տարվա պատմություն ունի Գյումրու մտորումների թատրոնը: Ի հեճուկս դժվար ժամանակների, երբ մշակույթը ոմանց համար դարձել է ժամանակավրեպ, խաղից դուրս մնացած երևույթ, Գյումրիում բացվել է նոր թատրոն: Գյումրվա կոլորիտին բնահատուկ շինության մեջ, 50 նստատեղ ունեցող դահլիճում, հնաոճ կահավորանքով նախասրահում հանդիսատեսը հենց առաջին պահից
Բանաստեղծ Արտակ Համբարձումյանը, ապրելով ընդամենը 32 տարի, թողել է արժեքավոր, ինքնատիպ գրական ժառանգություն, որի մասին խոսել ու խոսում են բազմաթիվ գրականագետներ, գրողներ: Այս հրապարակումը նպատակ ունի ևս մեկ անգամ ընթերցողին հիշեցնել տաղանդավոր բանաստեղծի մասին, ևս մեկ հայացք նետել նրա խոհական, զգացմունքային, խորախորհուրդ պոեզիային:
Շաբաթներ շարունակ հետս ինչ-որ կասկածելի բան էր կատարվում, ինքնազգացողությունս վատացել էր այնքան, որ ստիպված էի ամենահուսալի բժշկիս՝ Աստծուն (որ ասում եմ Աստված՝ Գրիգոր Նարեկացուն էլ հետը հասկացեք) մի քիչ հանգիստ թողնել ու ապավինել հռչակավոր մի բժշկի: Նա որոշ զննումներից հետո եզրակացրել էր, որ
«Առաջնորդը չպետք է իր ժողովրդի ժառանգությունից վերցնի՝ նրան բռնադատելով, այլ իր կալվածքներից ու իր ժառանգությունից պետք է ավանդ թողնի իր որդիներին, որպեսզի իր ժողովուրդը չցրվի՝ յուրաքանչյուրն իր բնակավայրից»: Աստվածաշունչ, Եզեկիելի մարգարեությունը, 46-18 Անկախության շրջանը հայ գրականության համար բացեց նոր թեմաների, նոր ասելիքի, նոր
Ալիս Հովհաննիսյանը թե՛ իր գրականությամբ, թե՛ իր կենսափիլիսոփաիությամբ անկոտրում լավատես է: Նա նպատակասլաց լավատեսությամբ իր մերձավորներին և ընթերցողներին տանում է դեպի լուսավորի, աստվածայինի, ազգայինի հաղթանակն ու անում է դա համոզիչ, աներկբա կերպով: Նրա այս հավատամքը առավել ընդգրկուն դրսևորման է հասել երեք վեպերում, որոնց
