Գաբրիել Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնում կայացավ «Կարլ Մարք․ խոստովանություններ» կենսագրական տրագիկոմեդիայի առաջնախաղը։ Այն բեմադրվել է Այնարս Կամոլինշի «Բողոքներ» ռոդիոներկայացման հիմքով: Պիեսի և բեմադրության հեղինակն է Հայկ Կարապետյանը (Լատվիա) բեմանկարչության և լուսային ձևավորման հեղինակը՝ Էյ Ջեյ Ուայսբարդը (ԱՄՆ), զգեստների հեղինակը՝ Մերի Սարգսյանը։ Ներկայացման
Ե․ Չարենցի անվան գրականության և արվեստի թանգարանի (ԳԱԹ) Թատերական ֆոնդերում պահպանվում են բազմաթիվ արժեքավոր նմուշներ՝ իրենց հետաքրքիր պատմություններով, որոնք լույս են սփռում հայ թատրոնի անդրկուլիսային անցուդարձերի առեղծվածային էջերի վրա։ Այդպիսի նմուշներից է Սիրանույշի (Մեսրոպե Սահակի Գանթարճյան, 1857-1932 թթ․) մատանին, որը հանճարեղ դերասանուհին կրել
Հակոբ Պարոնյանի անվան երաժշտական կոմեդիայի թատրոնում կայացավ Հրազդանի դրամատիկական թատրոնի «Ծառերը կանգնած են մահանում» տրագիկոմեդիայի հյուրախաղային ներկայացումը։ Այս թատերգությունը Հայաստանում ամենահաճախ բեմադրված գործերից է: Թատերգության իսպանացի հեղինակը՝ Ալեխանդրո Կասոնան ստեղծել է մի գործ, որը հասկանալի, հոգեհարազատ է ցանկացած ազգության հանդիսատեսի համար, մի բան,
Հակոբ Պարոնյանի անվան երաժշտական կոմեդիայի պետական թատրոնի «Արևի մարդիկ» ներկայացումն օրերս արժանացավ «Արտավազդ» մրցանակի, ինչը ոչ այնքան անսպասելի և իհարկե, հաճելի ձեռքբերում էր ստեղծագործական խմբի, մասնավորապես՝ բեմադրիչ Ռուզան Խաչատրյանի համար։ Ռուզան Խաչատրյան Բամադրության հեղինակն է արցախցի գրող Հերմինե Ավագյանը։ Հերմինե Ավագյան Ռուզան Խաչատրյանը նույնպես
Փաստագրական վիպակ է Պերճուհի Ավետյանի «Արմատները» (Երևան, ՎՄՎ-ՊՐԻՆՏ, 2024)։ Այն ոչ միայն իրական դեպքերի գրավոր արձանագրություն է, այլև արխիվային լուսանկարների, փաստաթղթերի հարուստ շտեմարան, որոնք այս երկը դարձնում են հավաստի ժամանակագրություն։ Ավետյանների ընտանեկան լուսանկարը, Աթենք, 1924 թ․ Հորական Ավետյան և մորական Գաբուճյան-Հոփալյան գերդաստանների պատվարժան
Նանեն մանկահասակ ընթերցողներին հաճելի նվեր է մատուցել՝ լույս ընծայելով «Թևթևիկը» հեքիաթների գիրքը (Երևան, «Վան Արյան», 2024)։ Նանե, լուսանկարը՝ «Անդինի» Գրքում ընդգրկված 14 հեքիաթները զարմանահրաշ մի աշխարհ են բացում ընթերցողի առաջ, որի բարի, իմաստուն, դաստիարակչական բովանդակությանը գումարվում են հեղինակի վառվռուն նկարազարդումները՝ արված հեքիաթների բովանդակությանը
Ծաղկաձորի մշակութային կյանքի ամենաուշագրավ կառույցը՝ Օրբելի եղբայրների տուն-թանգարանը հիմնադրվել է 1980 թվականին։ Ի սկզբանե այն պիտի կոչվեր ակադեմիկոսներ Հովսեփ և Լևոն Օրբելիների թանգարան, սակայն նյութերի հավաքման ընթացքում հայտնություն եղավ երրորդ եղբոր՝ Ռուբեն Օրբելու մասին եղած նյութերի առկայությունն ու կարևորությունը, և կառույցն անվանվեց Օրբելի
(Սկիզբը՝ այստեղ) Արեւագալ Գրականութեան եւ արուեստի պարբերաթերթ (1937–1939 թթ., Աթենք, խմբագիր՝ Գեւորգ Կատվարենց)[1]: «Արեւագալի» համարներից «Արեւագալը» միակ պարբերականն է, որ ունեցել է բացառապես գրական, մշակութային ուղղվածություն, անգամ հակադրվել է մյուս պարբերականների որդեգրած քաղաքական հակումներին: «Արեւագալի» խմբագրակազմը պարբերականը կոչել է «Պատվանդան», և 1937 թվականի
