Փաստագրական վիպակ է Պերճուհի Ավետյանի «Արմատները» (Երևան, ՎՄՎ-ՊՐԻՆՏ, 2024)։ Այն ոչ միայն իրական դեպքերի գրավոր արձանագրություն է, այլև արխիվային լուսանկարների, փաստաթղթերի հարուստ շտեմարան, որոնք այս երկը դարձնում են հավաստի ժամանակագրություն։ Ավետյանների ընտանեկան լուսանկարը, Աթենք, 1924 թ․ Հորական Ավետյան և մորական Գաբուճյան-Հոփալյան գերդաստանների պատվարժան
Նանեն մանկահասակ ընթերցողներին հաճելի նվեր է մատուցել՝ լույս ընծայելով «Թևթևիկը» հեքիաթների գիրքը (Երևան, «Վան Արյան», 2024)։ Նանե, լուսանկարը՝ «Անդինի» Գրքում ընդգրկված 14 հեքիաթները զարմանահրաշ մի աշխարհ են բացում ընթերցողի առաջ, որի բարի, իմաստուն, դաստիարակչական բովանդակությանը գումարվում են հեղինակի վառվռուն նկարազարդումները՝ արված հեքիաթների բովանդակությանը
Ծաղկաձորի մշակութային կյանքի ամենաուշագրավ կառույցը՝ Օրբելի եղբայրների տուն-թանգարանը հիմնադրվել է 1980 թվականին։ Ի սկզբանե այն պիտի կոչվեր ակադեմիկոսներ Հովսեփ և Լևոն Օրբելիների թանգարան, սակայն նյութերի հավաքման ընթացքում հայտնություն եղավ երրորդ եղբոր՝ Ռուբեն Օրբելու մասին եղած նյութերի առկայությունն ու կարևորությունը, և կառույցն անվանվեց Օրբելի
(Սկիզբը՝ այստեղ) Արեւագալ Գրականութեան եւ արուեստի պարբերաթերթ (1937–1939 թթ., Աթենք, խմբագիր՝ Գեւորգ Կատվարենց)[1]: «Արեւագալի» համարներից «Արեւագալը» միակ պարբերականն է, որ ունեցել է բացառապես գրական, մշակութային ուղղվածություն, անգամ հակադրվել է մյուս պարբերականների որդեգրած քաղաքական հակումներին: «Արեւագալի» խմբագրակազմը պարբերականը կոչել է «Պատվանդան», և 1937 թվականի
«Ոսկե ծիրան» կինոփառատոնի հիմնադիր, կինոբեմադրիչ Հարություն Խաչատրյանն այս տարի հոբելյար է․ լրանում է նրա բեղուն կենսագրության 70-ամյակը։ Ardi.am-ը սիրով շնորհավորում է Մաեստրոյին՝ մաղթելով ստեղծագործ կյանքի երկար տարիներ՝ իր գեղեցիկ ընտանիքի և մտերիմների ջերմ միջավայրում։ Ներկայացնում ենք մի ծաղկաբույլ՝ տարիներ շարունակ նրա հետ ունեցած
Հունահայ մամուլի կենտրոններն են եղել Աթենքը և Սալոնիկը։ Աթենք Սալոնիկ Տարբեր հաճախականությամբ լույս տեսնող պարբերականները հիմնականում եղել են տեղի կուսակցությունների գաղափարակիր օրգանները, իսկ Հայաստանի խորհրդայնացումից հետո դրանք նաև արտահայտել են խորհրդային գաղափարախոսության ուղղվածությունն ու դավանած արժեքները։ Սակայն եղել են պարբերականներ, որոնք, այս կամ
2014 թվականի դեկտեմբերի 7-ին՝ ուղիղ մեկ տասնամյակ առաջ, մահկանացուներիս աշխարհը լքեց գրող, թարգմանիչ Սամվել Մկրտչյանը: Նրա կենսագրության կարևորագույն իրողություններից մեկը, եթե ոչ՝ կարևորագույնը Ջեյմս Ջոյսի «Ուլիսես» վեպի թարգմանությունն է: 2011 թ.՝ վեպի լույս ընծայումից կարճ ժամանակ անց, ես հանդիպել եմ Սամվել Մկրտչյանին և
Օսկան (Օսկար) Չիմչիդյանը ծնվել է 1867թ․, Սվազում (Սեբաստիա, Արևմտյան Հայաստան): Հաճախել է Սեբաստիայի Ղալամյան դպրոցը: Ուսումն ավարտելուց հետո սկսել է նկարել կրոնական թեմաներով` Սեբաստիայի և Շապին Գարահիսարի Հայ Առաքելական եկեղեցիների համար: Բացի կրոնական թեմաներով նկարներից, նաև ստեղծել է դեկորատիվ արվեստի գործեր, նկարել գորգանախշեր:
