Արվեստն ունի մի շարք նպատակներ, որոնք ամփոփում և ներկայացնում է մարդը, որն ունի մտահղացման տարաստիճան դրսևորումներ։ Ստեփանակերտի «Պոլ Էլյուարի տուն ֆրանկոֆոնիայի կենտրոն»-ում գործող «Ծիլ» տիկնիկային ստուդիայի ղեկավար Արմեն Գաբրիելյանը, աշխատելով Շուշիի պետական թատրոնում որպես տիկնիկավար-դերասան, միշտ ցանկացել է ստեղծել հեքիաթի տուն, որտեղ երեխաներն
«Գյումրու երիտասարդական թատերախումբ»՝ վայր, որտեղ արվեստը միավորել է տարբերվող միտք, երևակայություն, հետաքրքիր խառնվածք ունեցող երիտասարդներին։ Հեղինակային թատրոն, որտեղ կլինեն դասական ստեղծագործությունների ոչ սովորական մեկնաբանություններ։ Այս թատերախումբը երազողների համար է։ Մի կանգառ է, որտեղ ստեղծագործելու և մասնագիտական ճանապարհ անցնելու նպատակով թատերախմբի շարքերը կհամալրվեն երիտասարդ
Գիշերը երջանիկ լինելու համար շատ բան պետք չէ։ Ես ու ես փակվել ենք սենյակում։ Զգում եմ, որ արթուն եմ։ Մութը հավատում է ինձ։ Ես էլ նրան։ Ու մատներս խոսում են մթի մեջ։ Բանտարկված եմ, բայց կողքիս մեկը կա։ Ախր էս մութն աշխարհը ոտքի
Այստեղ ու այս պահի արվեստի՝ թատրոնի բնությունը խաղն է: Շուշիում այդ խաղն ուրիշ գույն ուներ, հիմա ամեն ինչ փոխվել է: Շուշին մոտիկ է, բայց նաև շատ հեռու, իսկ Շուշիի թատրոնը կա, ապրում է՝ վերադարձի անշրջելի հավատով: «Հասկացանք՝ ինչքան ուժ ունենք պետք է գործադրենք
Հայկական Արցախ, 2022 թվական…Այստեղ կարոտը կարծես հողի ու երկնքի միջնորդը լինի, և բառերով ներկայացնելը դժվար է։ Ու գիտե՞ք, միշտ մի բան խանգարում է վերջին հանգրվանի ու նորի սահմանագծի արանքում։Այստեղ երկնքից աստղեր չեն ընկնում։ Հողից աստղեր են բարձրանում երկինք, և ցավը միայն շնչավոր քամին
Ardi.am-ը այս անգամ պատմելու է բավականին սկզբունքային ու բարի երիտասարդի մասին, ով կյանքը շիտակ ու ճիշտ ապրելու ուղին է ընտրել։ Հայրենիքն ապրում է Սամվելի նման հայրենապաշտների սիրո ու անպարտելիության շնորհիվ: Մեր երկիրը հարուստ է նրա նման քաջորդիներով, որոնք պատրաստ են հանուն ընտանիքի, հավատի,
Երբ վստահորեն ապրում ես հերոսների արյամբ սրբագործված հայրենիքում, անգամ չես մտածում ուրիշ երկրում ապրելու մասին։ Ինչպե՞ս մտածել, եթե հայրենիքդ չափանիշ է… Ահա այս դրախտն է, որի համար թշնամին ջանք ու եռանդ չէր խնայում, որ իրենը դարձնի։ Բայց հայ մարտիկի ոգին սխրանքներ գործեց ու
Քաղաք,գետնանցում ուլիքը մարդիկ։Դու ես`լրիվ ուրիշհայացքով,հուսահատ ու անշուք։ Մատներդ գնում էինմի քանի օր հետու ժամանակը պատերազմ էր խաղում,պատերազմ էր ճչում,Ես՝ անբառ ճախրում էի քո հետևիցդեպի պատերազմը,որը երազներ չի ընդունում ու վերջնականապեսիրենն է դարձնում ամեն ինչ,ամեն սիրտ ծակում,ամեն սիրտ կոտրում, ամեն սիրտ տանում… Ուժ միշտ կա, որ մեռնել չգիտի ու միշտ ինչ-որ տեղ ինքն իրեն ցույց է տալիս`հասցնելով փակ
