2000-ականների սկզբին ավստրիական կինոյին նոր շունչ հաղորդած ու համաշխարհային նոր հեղինակություն բերած Ջեսիքա Հաուսները գլխավորելու է «Ոսկե ծիրան»-ի այս տարվա Միջազգային մրցույթի ժյուրին։ Հաուսները մի քանի տարին մեկ մեծ իրարանցում է առաջացնում եվրոպական կինոփառատոներում իր նորանոր հոգեբանական դրամաներով, որոնք ավանդաբար իրենց պրեմիերան ունենում
Ֆրանսիական ժամանակակից մշակույթի ամենահետաքրքիր դեմքերից մեկը՝ Պիեր Մարտոն, այն եզակի արվեստագետներից է, ում ստեղծագործական ուղին հիշեցնում է ինտելեկտուալ մի մեծ ճանապարհորդություն։ Սորբոնի համալսարանում կլինիկական հոգեբանի որակավորում ստացած և մասնագիտական առաջին քայլերը մարդկային հոգու ներաշխարհում արած Մարտոն հետագայում իր փնտրտուքները շարունակեց լրագրության, իսկ
Գրականությունը՝ որպես արվեստի ձև, գործում է «խոսքի» հայեցակարգով, որն իր հերթին առաջացնում է կայուն, հաստատուն և սինթեզված անվերջ գեղարվեստական պատկերներ, որոնք առաջանում են ընթերցողի մտքում։ Իսկ կինոյում ոչ թե «խոսքն» է լեզվի հիմնական միջոցը, այլ՝ պատկերների ամբողջությունը։ Կարճ ժամանակահատվածում տեսողական պատկերները համակցելու հնարավորությունը
Դեկտեմբերի 23-ին Հայաստանի կինոգործիչների միության Կինոյի տան «Բուխարու սրահում» Հայաստանի կրթության, գիտության, մշակույթի և սպորտի նախարար Ժաննա Անդրեասյանի, Հայաստանի կինոգործիչների միության նախագահ Հարություն Խաչատրյանի, Հայաստանի կրթության, գիտության, մշակույթի և սպորտի փոխնախարար Դանիել Դանիելյանի մասնակցությամբ կայացավ մամուլի ասուլիս։ Ասուլիսի ընթացքում անդրադարձ եղավ հայկական կինոյի
Հուլիսի 20-ը Սերգեյ Փարաջանովի մահվան օրն է: Այս հրապարակումով կփորձենք վերապրեցնել նրա՝ արկածներով լի կյանքի անօրինակ դրվագներից մեկը: «Մի հրաշագործ, որ ոչնչից կարող է կերտել ամեն ինչ, մի խենթ, որ վարդերի ճամփան մի կողմ թողած, բոբիկ ոտքերով քայլում է, քայլում է կրակների, փշերի
2011 թ․ «Ոսկե ծիրան» միջազգային կինոփառատոնի պատվավոր հյուրերի թվում էր հունգարացի տաղանդավոր կինոռեժիսոր Բելա Տարը, որի բազմաթիվ պատկառելի մրցանակներին Երևանում ավելացավ ևս մեկը՝ «Փարաջանովի թալերը»: Նրա հետ զրույցի ընթացքում հարցրի, թե ինչ հիշողություններ ունի՝ կապված Սերգեյ Փարաջանովի հետ։ Բելա Տարը ժտաց, ասաց՝ հիշում
«Վազգեն. վերջին սպարապետը» ֆիլմը ժանրային առումով կենսագրական հերոսապատում է, և սահմանափակվելու ենք այդ դիտանկյան մեջ: Ավելի լայն ռակուրսով՝ իբրև գեղարվեստական ստեղծագործություն քննարկելիս, բախվելու ենք սցենարական գծի անհետևողական պարզունակության, մեկ տասնամյակում (1988- 1999 թվականներ) բոլորիս կյանքում ու աչքի առաջ տեղի ունեցած իրադարձությունների յուրովի կամ
Ապրիլի 16-ը Հայկական կինոյի օրն է։ Հրապարակումը նվիրվում է այդ օրվան։ Հաշվի առնենք նաև, որ «Նամուս»-ը նկարահանվել է 1925 թվականին, ասել է թե՝ հայկական առաջին խաղարկային ֆիլմը բոլորել է իր մեկ դարը։ Հետևաբար, երկու նշանակալի իրադարձությունների համատեքստում արձակագիր, կինոգետ, արվեստագիտության թեկնածու Սիրանույշ Գալստյանի
