(Կոմիտասին) Երբ լեռներում պատահաբար վտարանդուն Հանդիպում է վտարյալը, Նա չգիտի, որ իր առջև ընտրյալ է․ Ոչ եղբայրն է, ոչ՝ ընկերը, Սակայն վստահ, Տվայտանքը աչքերի մեջ, Թեկուզ համր ու թշվառին՝ շշնջում է․- Օ՜, մերձավոր, տու՛ր ինձ վիշտդ սրտամորմոք, Ցավդ տանեմ։ Ուրիշ
«Արամ Խաչատրյան» համերգասրահում դեկտեմբերի 12-ին տեղի ունեցավ «Բուկինիստ»-ի 90-ամյակի հոբելյանական տարվա միջոցառումը, որի ընթացքում հայտարարվեցին «Գրքի մրցանակաբաշխություն 2022»-ի հաղթողների անունները։ Յուրաքանչյուր անվանակարգում առաջադրվածները հինգն էին: «Լավագույն ոչ գեղարվեստական գիրք» անվանակարգում հաղթող ճանաչվեց Գարեգին Նժդեհի «Չխրատվող ժողովուրդը» («Վերնատուն» հրատարակչություն), «Տարվա լավագույն մանկական գիրք» անվանակարգում՝
Տարին տարվա վրա շատանում էին նրա թերությունները` ալերգիային գումարվում էր հազը, հազին՝գլխացավը, ճնշումն ու հոդացավը։ Թոշակի գնալուց հետո էլ ոտքերն սկսեցին ուռչել։ Կոշիկ հագնելը, քայլելը դարձան տառապանք։ Եվ առաջին անձրևը, որ աշնանա քնքուշ թախիծն է բերում աշխարհին, դաժան դատավճռի պես նրան սարսափեցրեց։ Ինչպես
Վերջերս հայ ժամանակակից մանկագիրների հրաշապատում երկերը նայելիս` ուշադրությունս գրավեց 2009 թ. հրատարակված վիշապների մասին պատմող մի ուշագրավ հեքիաթ` Նունե Սարգսյանի «Երեք վիշապը»: Այն Նունե Սարգսյանի` մանուկներին հասցեագրված բազմաթիվ երկերից է: Պատմությունը բացվում է հայկական հեքիաթի ավանդական բանաձևով` լինում է, չի լինում: Սակայն հեղինակն
Լրանում է «Զանգակ» հրատարակչության գործունեության 25-ամյակը։ Առիթ է՝ վերարժևորելու անցած ճանապարհը, գնահատելու ներկան։ «Զանգակ» հրատարակչության գործադիր տնօրեն Էմին Մկրտչյանի հետ զրուցում ենք հայաստանյան գրքի շուկայում առկա ձեռքբերումների, բացթողումների, ժամանակի մարտահրավերների մասին։ — «Զանգակի» ծնունդը, կարելի է ասել, կապված է հետանկախության շրջանի հետ։ -«Զանգակը»
Փուչ ու տխեղծ արքաների արկածաշատ-զավեշտալի ոդիսականը ուսումնասիրության մշտամնա թեմա է արվեստագետների համար: Այս թեմայի անդրադարձները ծայր են առնում ժողովրդական բանահյուսությունից և պարարտ հող դառնում գեղարվեստական մշակումների համար: Հայ ժողովրդի «սիրելի» Քաջ Նազարն ու քաջնազարականությունը դասվում են դրանց շարքին: Հովհաննես Թումանյան, Դերենիկ Դեմիրճյան, Ստեփան
Սկիզբը՝ այստեղ ԹԱՆԱՏՈՍ Գլխացավս կրկնապատկվեց. նա, ով, անասելի տառապեցնելով, առանձնանում էր ինձնից՝ չկարողանալով ամբողջանալ, ամեն անգամ մի քիչ ավելի ուժեղ էր դառնում։ Նույնիսկ երբեմն-երբեմն զգացնել էր տալիս իր ներկայությունն առանց առանձնանալու փորձերի, միջամտում ու ազդում էր զգացումներիս, երբեմն էլ՝ մտքերիս վրա։ Գուցե
Երեւան, 2010, Ձմեռ Հեռաձայնը հնչեց․ ընկեր մըն էր. -Ու՞ր ես, կրնա՞ս գալ: -Հեռու եմ, չեմ կրնար գալ, ուշ է արդէն: -Ուշ չէ, եկուր, մեծ անակնկալ ունիմ քեզի: -Վահրամի (Դաւթեան) հետ եմ, Ռուբէն Աբովեանի մօտ, որ Մերձաւան գիւղը կ’ապրի: -Ո՞ւր է ատիկա: -Էջմիածնի ճանապարհին…:
