Ադալյանները, խաղաղության աղոթքն ու ամերիկյան խճանկարը

Սեդա Ադալյանի հետ մեր զրույցի առիթը «Ամերիկյան խճանկար» հուշապատումն է («Վան Արյան» հրատարակչություն)։ Ժամանակի վավերական պատկերն ուրվագծող գրքի մասին զրույցը մեզ տեղափոխեց 90-ականներ․ արտագաղթ, կարոտ, աշխատանք ԱՄՆ-ում, վերադարձի սպասում․․․ Իսկ հիշողությունների հեղեղը վավերապատում-զրույցը տարավ այլ ուղղությամբ՝ դեպի Հին Երևան՝ Նար — Դոս փողոց,

Վահէ Օշական․ Աստուածայինի ու Մարդկայինի խաչաձեւման Ծիրի վրայ…

Իմ գրասէր ընթերցող Վերջերս Վահէ Օշականի ստեղծագործական կեանքի մասին վաւերագրական ժապաւէն մը՝ «Միջնարար»ը (բեմադրիչ՝ Հրայր Անմահունի), ղրկուեցաւ ինծի իմ լաւ ընկերներէն, յայտնի ջրանկարիչ՝ Տր. Յարութիւն Արմէնեանի կողմէ: Յղացք մը՝ որ լուրջ փորձ մըն է վեր հանելու այս գրական քուրմի ստեղծագործական արժանիքներն ու գեղարուեստական

Վարդան Հակոբյան․ Հյուսնը

Արթուր Սարգսյանի հիշատակին «Փետրագիր» շարքից Մեկ, մեկուկես, երկհարկանի խարխուլ, կիսախարխուլ, երբեմն էլ արտաքնապես բարվոք տնակներով պատված բլուրի բնակիչները փայտագործին շատ էին սիրում։ Ոչ մեկին ոչինչ մերժած չկար, ոչ մեկի համար ոչ փող, ոչ էլ ժամանակ խնայած չկար։ Ամեն մեկի համար մի լավ խոսք

Նորայր Ադալյան, Անվերնագիր պատմություն

Ի տարբերություն շատերի՝  ես չեմ հիշում ինչպես ծնվեցի և դարձա այս աշխարհի բնակիչ։ Մոռացությամբ՝ ես քչերից մեկն  եմ։ Մինչև իսկ մտածում եմ՝ միակը։ Մարդկությունն՝ այնտեղ, ես՝ այս կողմում, ես՝ ինձ հետ։ Իմ մայրը Լաուր Բեժանյանն է, շատ հմայիչ մի կին, բայց ոչ՝ հունաց

Փողոցում գիրք կարդացող տղան

Երբ տղան դուրս է եկել տնից՝ արևոտ առավոտ է եղել․ տաք ու առանց քամի, գարուն է բացվել, օդում հույս ու թրթիռ է բուրել, կանաչը փողոցների գորշության վահանն է դարձել, փողոցային շները հերթական հոգեմաշ գիշերն են լուսացրել և հպարտ քայլվածքով աղբաման են փնտրել։ Շտապելով

Շուշանիկ Թամրազյան/Հայացք

                                                                                     

Թամար Յովհաննիսեան․  Օժտուած դերասանուհին, որ «խաղալ» չէր գիտէր…

Այդ օրերուն ես խանդավառուած էի այլ՝ նոյնպէս օժտուած դերասանուհիով մը՝ Յասմիկ Տէր-Կարապետեանը: Անոր մասին եւս այնպիսի հետաքրքրական ու շահեկան  յուշեր ունիմ, որոնց մէկ մասը նոյնպէս հարկաւոր է թուղթին յանձնել…: Սերտ ընկերներ էինք…: Օր մը ըսաւ. — Մովսէս ջան, քեզ ծանօթացնելու եմ իմ լաւագոյն

Գունդուչիկի աշխարհը

Գոհար Գալստյանի «Գունդուչիկն ու հայելին» մանկական բանաստեղծաշարը յուրատեսակ բանալի է, որով գրքի ընթերցողները պիտի բացեն դեպի մեծ կյանք տանող ճանապարհի նախադուռը: Հեղինակային վառվռուն նկարազարդումներով և խոհուն-թեթև բանաստեղծություններով Գոհար Գալստյանը ոչ միայն դպրոցահասակ, այլև նախադպրոցական տարիքի երեխաներին սովորեցնում է լինել բնասեր, ընկերասեր, ուսումնատենչ, պրպտող,