Սիրելի ընթերցող Հակառակ անոր, որ Ռազմիկը աւելի քան ընկեր էր ինծի համար, ցարդ առիթ չեմ ունեցած իր մասին գրելու: Ամէն բանէ առաջ գաղափարի գործընկերներ էինք: Սակայն սխալ չհասկցուելու համար, տեղեկացնեմ, որ Ռազմիկին ոչ միայն «Բագին» կը տրամադրէի, այլեւ իր հետ այնպիսի գերգաղտնի գործեր
(1927-1977, Արգենտինա)Իսպաներենից թարգմանությունը՝ Կառա Չոբանյանի Իռալանդական ծագումով արգենտինացի լրագրող, գրող և դրամատուրգ Ռոդոլֆո Ուոլշը ձախ-պերոնիստական «Մոնտոներոս» պարտիզանական կազմակերպության կարևորագույն անդամներից է եղել: Ժամանակի ընթացքում հայացքների տարաձայնություններ է ունեցել կազմակերպության հետ և գրիչը գերադասել զենքից՝ պատմելով ռազմական խունտայի ահաբեկչության և մարդու իրավունքների խախտումների մասին:
Արցախյան առաջին պատերազմի հաղթական ղողանջները չեն մարել այդ ժամանակն ապրածների, առավել ևս՝ այն կերտածների հոգիներում: Այսօրվա անհույս ու անկյանք թվացող իրականության դառնությունը հաղթահարելու մի տարբերակ է այդ հաղթանակի պատմության վերապրեցումը և իրական-լուսավոր դիպվածներին անդրադարձը: Բազմիցս խոսվել է այն մասին, թե մեր հերոսամարտը չունեցավ
«Ծովը միշտ զարմացնում է: Մարդիկ հիանում են ծովի անեզրությամբ, գույնով, լայնությամբ, հավերժությամբ, ալիքների մոլեգին ուծով: Իսկ ինձ ծովը զարմացնում է իր մաքրությամբ: Ծովը կեղտոտում են, բայց այն մնում է մաքուր: Այն մնում է թափանցիկ ու կապույտ… Ինձ զարմացնում է ծովի մաքրությունը… մարդի՛կ, թող
Հրաչյա Սարիբեկյանի «Ապուշների ուղևորությունը» վեպը լույս է տեսել 2015 թվականին: Սարիբեկյանն այն կոչել է երկաթուղային վեպ: «Ապուշների ուղևորությունը» վեպը բաղկացած է 9 մասից: Յուրաքանչյուր մասն ունի բնաբան՝ վերցված համաշխարհային գրականության տարբեր ստեղծագործություններից, որոնք ունեն մեկ ընդհանրություն՝ բոլորը, այս կամ այն կերպ, առնչվում են
«Ղիշա» հրատարակչությունը հրատարակության է պատրաստել Վովա Արզումանյանի «Ճաքած պատերի լուսանցքից» ժողովածուն, որը հեղինակի հինգերորդ գիրքն է: Այս գրքում զետեղված է հեղինակի արձակ և չափածո այն ստեղծագործությունները, որտեղ ամփոփված է մարդու մենավոր զրույցը ծեր ու անգույն պատերազմի անսովոր լռության, հայրենիքի, բնության ու սիրո հետ:
Հաղորդակցություն շարքից ԱԿՆԹԱՐԹ ԱՌԱՋԻՆ ՆԿԱՐ ԱՌԱՋԻՆ — ԽԵԼԱԳԱՐ ԱԼԻՔԸ Ծովի ալիքը զրնգուն-փռթկալով էր ծիծաղում քամու շոյանքներից: Խայտում էր թևերին, գրկում էր վիզն ու նեղացած ձևանալով` բաց թողնում: Խորամանկ ժպտում էր, հետո նորից վզից կախվելով՝ խնդմնդում ու համբուրում: Արդեն քանի՞
Փոքրիկն ափերով ամուր փակել է ականջները։ — Ստիպեց մեզ երթուղայինից իջնել, որ մետրոյով գնանք տուն։ Ասեց՝ մա՛մ, երազանքս է մետրո նստել։ Էնքան դժվար օրեր տեսան մեր երեխեքը, գոնե մի բանով ուրախանան,- մայրը շոյում է կուչ եկած որդու թավ մազերը,- ոնց որ վախենու՞մ ես,
