Հասմիկ Ավետիսյան. Էլեն անունով ջրահարսը
Գարնանային լուսնկա գիշեր էր։ Զով օդը պատել էր ողջ Սևանը, որի հայելու պես պարզ երեսին լողում էր մեծ լուսինը, իսկ խոպոպներ հիշեցնող ալիքները մերթ բարձրանում էին մինչև լուսին և ասես գրկում նրան, մերթ իջնում ու անաղմուկ, թեթևասահ եղնիկի պես զարնվում ափերին։ Ափից ոչ






