Սկիզբը՝ այստեղ Մեքենան փրթփրթաց ու կանգ առավ։ Վարորդն իջավ, բացեց առաջամասը, որտեղից գոլորշու ամպ բարձրացավ, պոկվեց մեքենայից ու ձուլվեց շոգ օրվա հետ։ Վարորդը ձեռքերը դրեց կոնքերին, շվարած շուրջը նայեց։ — Ջուր չկա՞ էստեղ,– հարցրեց Երվանդը` ինքն էլ իջնելով բեռնատարից։ — Մի հատ քոռ
Սկիզբը՝ այստեղ Գլուխ տասնութերորդ Տասնմեկ գլխանի վիշապը ոչ մի բավարարվածություն չզգաց մարշալ Մարշալի անէանալուց, ավելին, երկար ժամանակ թաքնված-կիսաքնած գլուխները սկսեցին տնքալ-տնքտնքալ ու վզները պտտելով՝ հարմարվել նոր վիճակին։ Առաջինը ընդարմացավ-խոսեց ցլի գլուխը. -Մի՞թե արդեն եկել է մեր ժամանաաա՜կը… -Դեռ ոչ, դեռ ոչ,-
Երկիր իմ, Ես ժայռ եմ ձևանում, որ հոգնելուց հենվես ինձ, բայց ներսս ավերակ է. իմ մեջ կանգնել են պատանի սրտեր, անթիվ սյուներ են քանդվել իմ մեջ… ու հիմա ուզում եմ փլվել, բայց պետք է կանգ չառնի սիրտը մեր վերջին… ու քանի պատերազմ է,
«Երվանդախոտ» պատմվածքը Վահան Տեր-Ղազարյանի «Տիպանգո» ժողովածուից է, որը շուտով լույս է տեսնելու «Էդիթ պրինտ» հրատարակչության «Արդի» մատենաշարով։ Նորաստեղծ այս մատենաշարում տեղ են գտնելու հայ ժամանակակից հեղինակների ստեղծագործությունները։ **** Գիշերն անձրև էր եկել և քաղաքի վրա տարածված երկինքը քրքրված սավան էր հիշեցնում։ Տրամվայի վագոնը
«Որդին» պատմվածքը գերմանացի գրող Բերնհարդ Շլինկի «Փախուստ սիրուց» պատմվածքների ժողովածուից է։ Լույս է ընծայել «Զանգակ»հրատարակչությունը՝ Գայանե Գինոյանի թարգմանությամբ։ Գիրքը առկա է բոլոր խոշոր գրախանութներում։ Արժեքը՝ 3,400 ՀՀ դրամ։ **** 1 Այն օրվանից, երբ խռովարարները կրակել էին օդանավակայանի վրա և խոցել մի մարդատար ինքնաթիռ,
Սկիզբը՝ այստեղ Գլուխ տասնհինգերորդ -Իսկ մնացած գլուխները ե՞րբ ենք արթնացնելու,- երբ դուրս եկան հորատանցքից ու սկսեցին առաջ սահել ստորգետնյա-քառասուներորդ հարկով, հարցրեց Գայլագլուխը։ -Գուցե առանց նրա՛նց էլ գլուխ հանենք,- պատասխանեց Շնագլուխը։ -Ժամանակը ցույց կտա,- եզրափակեց Առյուծագլուխը։ Իսկ ժամանակը, երեք գլուխներում էլ
**** Եթե երբեք Զովաբերում չես եղել, չես իմանա՝ ինչ հոտ ունի Քռի թաղի քարերի միջի ուրցը։ Մատղաշ նարնջի․ չե՞ս հավատում։ Աշխարհում ինչ էլ փոխվի՝ այստեղ միշտ հողի, խոտի, փշի ու ծաղկի խաղաղ համակեցություն կա։ Երբ տատս ողջ էր, միշտ առավոտյան դաշտ էր գնում,
Արջը մի մեծ անտառ ուներ ու, դեռ քիչ չի՝ տեր ու տիրականն էր այդ անտառի, ամեն անտառ իրենն էր համարում։ Ոզնին ու կզաքիսն էլ իրենց բաժին անտառն ունեին ու մի օր հաշտ էին, երկու օր՝ իրար բուն էին քանդում։ Աղվեսը սրանց բոլորին բարեկամ
