«Վազգեն. վերջին սպարապետը» ֆիլմը ժանրային առումով կենսագրական հերոսապատում է, և սահմանափակվելու ենք այդ դիտանկյան մեջ: Ավելի լայն ռակուրսով՝ իբրև գեղարվեստական ստեղծագործություն քննարկելիս, բախվելու ենք սցենարական գծի անհետևողական պարզունակության, մեկ տասնամյակում (1988- 1999 թվականներ) բոլորիս կյանքում ու աչքի առաջ տեղի ունեցած իրադարձությունների յուրովի կամ
Ardi.am-ի զրուցակիցը PR մասնագետ, իվենթ մենեջեր Ռոզա Գրիգորյանն է։ «Մարդը կյանքի մեծ մասը անցկացնում է աշխատանքի վայրում և շատ կարևոր է ընտրել այնպիսի աշխատանք, որի համար առավոտյան արթնանալը չի լինի դժոխային երազներից հերթականը»: Սթիվ Ջոբսի խոսքերն են։ Մեծ տարածում ունի նաև Հենրի Ֆորդի
Ապրիլի 16-ը Հայկական կինոյի օրն է։ Հրապարակումը նվիրվում է այդ օրվան։ Հաշվի առնենք նաև, որ «Նամուս»-ը նկարահանվել է 1925 թվականին, ասել է թե՝ հայկական առաջին խաղարկային ֆիլմը բոլորել է իր մեկ դարը։ Հետևաբար, երկու նշանակալի իրադարձությունների համատեքստում արձակագիր, կինոգետ, արվեստագիտության թեկնածու Սիրանույշ Գալստյանի
Խոսքային վթարները լեզվական սխալների տեսակ են, որոնք հոգեբանական, ենթագիտակցական պատճառ ունեն։ Ահա այդպիսի մի քանի սխալ. Ժողովուրդը եկան։ Նրանց մի մասը գրում էին։ Ապացուցել դրա մասին։ Այսպես՝ առաջին նախադասության մեջ ժողովուրդ բառի՝ հավաքական գոյական լինելու հանգամանքը հանգեցրել է ստորոգյալի հոգնակի թվին, մինչդեռ քերականորեն
Էության// Եւ անկման միջեւ// Ստվերն է ընկնում Թ․ Ս․ Էլիոթ, «Սնամեջ մարդիկ» Պոեզիան այն է, ինչ կորչում է թարգմանելիս։ Ռոբերտ Ֆրոստի բանավոր
Ի սկզբանե մեզ հետ էին Աստված, երանությունը, հավատը և կատարելության ծարավը, և մեզ հետ էին անսահման և անտեսանելի բաների առկայությունը, օվկիանոսը, անտեսանելի ծովերի կորնթարդությունը, երազամրրիկների հուզումը, քարերի կարկուտը, անձրևն ու քամին և մանրակարկուտն ու ձյունը, և հոգու անդնդախոր գետերի ոռնոցը, բանականության ձորերը, բարձրաբերձ
Սկիզբը՝ այստեղ Fine Frühstück կամ Ամանորը Էլբայի ափին (մաս III) Մտա Բեռլին։ Պապս չհասցրեց մտնել, ես մտա… Առավոտյան ժամը վեցին, ամբողջ գիշեր գնացքում ճանապարհորդ կամ գաղթական պարսիկ երեխաների ձայների պատճառով անքուն` մտա Բեռլին ու գնացի ուղիղ… Գրողը տանի, մեկուկես եվրո. «Մեղեդի» սրճարանի տատի
Աշնանը մի անգամ զեղչերի օրերին «Դարան» գրախանութում էի որպես խորհրդատու: Մի աղջիկ եկավ գրախանութ: Պարզ երևում էր, որ որոշակի գիրք գնելու մտադրությամբ չէր եկել, այլ տեղում ուսումնասիրելու, ընտրելու: Վաղուց էի նկատել բարալիկ աղջկան, որովհետև սիրուն էր, նուրբ, լուսավոր, մի տեսակ եթերային ու շատ
