Երբ 1899 թ. Թումանյանը թարգմանում էր «Օլեգի երգը» և «Ջրահեղձը» բալլադները[1], արդեն անցել էր զարգացման որոշակի ճանապարհ. փոխվել էին նրա ոճը, թարգմանական գեղագիտությունը և հայացքը դեպի թարգմանվող գրականությունը: Համարյա միաժամանակ թարգմանված այս գործերում նա պետք է հաղթահարեր տարբեր խնդիրներ: Ա. Ս. Պուշկինի ռուս
Աշխարհահռչակ գեղանկարիչ Հյորմենս (ճիշտ արտասանությունը) վան Ռեյն Ռեմբրանդտի լավագույն կտավներից մեկը «Անառակ որդու վերադարձը» կտավն է, իր վերջին ստեղծագործությունը: Ռեմբրանդտը ծնվել է Լեյդենում 1606 թվականին և մահացել է 1669 թվականին: Այսինքն այս կտավի ծննդյան տարեթիվն է 1669: Բայց Ռեմբրանդտը այն վրձնել է մի
Նամակ 1 Ես լիցքավորում եմ նամակս փամփուշտ-տառերով ու կրակելու եմ ուղիղ կրծքիդ ու ես գիտեմ որ կուրծքդ իր միակ ատամ-ստինքով կծամի իմ մտքերը ու փամփուշտից ծնված վերքից ծիածան կհոսի։ Հիշում ես «Եվգենի Օնեգինում» ոնց է սկսվում Տատյանայի նամակը։ Այն սկսվում է այսպես. «Ես
Տողադարձը հայերենում հիմնականում կատարվում է վանկատմամբ (բառը վանկերի բաժանելով), օրինակ՝ լե-զու, գը-րա-կա-նու-թյուն, ֆի-զի-կա, հե-քի-աթ։ Տողադարձի վերաբերյալ կարևոր է հիշել հետևյալ կետերը․ 1․ Իրար հաջորդող երկու և ավելի բաղաձայններից հաջորդ տող է անցնում միայն վերջին բաղաձայնը. օրինակ` ար-ձան, բեր-րի, Աստ-ղիկ, Արծ-վիկ, թարգ-ման, բարձ-րա-նալ, երկ-դի-մի,
1.Կյանքի ընթացքում Սերվանտեսը բազմաթիվ գործեր է գրել, բայց նրան համաշխարհային փառք բերեց «Հնարամիտ ասպետ Դոն Կիխոտ Լամանչեցին» վեպը։ Հետաքրքիր է, որ ստեղծագործությունն ի սկզբանե մտահղացված էր որպես ասպետական վեպերի ծաղրերգություն։ Մի շարք քննադատներ կարծում են, որ հրատարակված օրինակների քանակով «Դոն Կիխոտը» զիջում է
Ardi.am-ը զրուցի է հրավիրել դերասանուհի Կարինե Սուքիասյան-Քոչարյանին: Նա երկար տարիներ խաղացել է Սունդուկայնի անվան թատրոնի բեմում, նկարահանվել Հայֆիլմում: 1994-ին տեղափոխվել է բնակության ԱՄՆ, խաղացել և բեմադրել է մի շարք նեչկայացումներ: Հիմնադիր տնօրենն է Նյու Յորքի «Սփյուռքի ձայն» հեռուստահանդեսի: -Տիկի՛ն Կարինե, Հենրիկ Մալյանի «Հայրիկ»
Ծխախոտը վերջացել էր, ցուրտ էր, ալարեց գնալ մոտակա խանութը. մի քիչ թութուն էր մնացել պապից հիշատակ, թունդ, կարգին թութուն։ -Դե՜, քեզ տեսնեմ, Հենրի,- խոսեց բարձր՝ ինքն իրեն ոգևորելու համար: Ահա, թերթ էլ կա։ Գրական պարբերական էր. առաջին էջում մի ակնհայտ ապաշնորհ կնոջ բանաստեղծություններն
Այս տարի նշվում է ամենապոետիկ հայ արձակագրի՝ Ակսել Բակունցի 125-ամյակը։ Այս հրապարակումն անդրադարձ է այդ հոբելյանին: Բոլորովին գաղտնիք չէ, որ թանգարանների ֆոնդերը գանձերի շտեմարաններ են․ բացառություն չէ նաև Դերենիկ Դեմիրճյանի ֆոնդը, որը գտնվում է Ե. Չարենցի անվան Գրականության և արվեստի թանգարանում։ Մեծ գրողի
